Özellikle trafik konusunda orta doğu ülkelerindeki standarda sahip olan ülkemizde ne yazık ki yazılan trafik cezaları yıllık bütçede önemli bir gelir kapısı olurken bu durumun yetersiz olduğunu düşünen sevgili Milletvekillerimiz uzun süre çalışarak trafik cezalarını arttıran yeni düzenlemeyi TBMM genel kurulunda görüşerek kabul ettiler.

Yeni trafik cezalarıyla ilgili yönetmelik geçtiğimiz günlerde Cumhurbaşkanımızın imzası ile resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe girdi.

“Allah razı olsun sonuçta bizler için yapılmış olan bu düzenlemeler sayesinde artık ülkemizde bir tane bile trafik kazası yaşanmayacak ve artık bu cezalar sayesinde bir kişinin de burnu kanamayacak” demek geliyor içimden ama ne yazık ki bizim ülke olarak ekonomimiz 4 teker üzerine oturmuş gibi görünmeye başladı.

Bu artırılan cezalar konusunda bu karayolları kanununa el kaldırarak oylayanlar insanların aldıkları maaşları ve Türkiye’deki trafik gerçeklerini gözden geçirdi mi?

Elbette bunu yaptıklarını düşünmüyorum. Çünkü en çok kural ihlali yapan, kırmızı ve mavi renkli çakarların bulunduğu araçlar içerisindeki dokunulmazlık ayrıcalığına sahip olanlar elbette asgari ücret ile maaşından fazla trafik cezasını ödeyemeyecek olan halkın durumunu bilemez.

Onun için de “Bizler halkın güvenliği için bu ceza oranlarını ve uygulama şekillerini değiştirdik” diyebilirsiniz ve kendinizce haklı da olursunuz.

Dünya genelinde kaç tane ülkede yazılacak bir trafik kazası maaşların bilmem kaç katına ulaşıyor bunun cevabının verilmesi gerekiyor ama artık yeni karayolları kanununa göre trafik cezalarında açık ara lider duruma geldiğimizden hiç şüphem kalmadı.

Trafik ceza miktarlarının yanında ne yazık ki halkın kafasının karıştırılmasına yönelik hız limitlerinin uygulanmasında da bir değişiklik yapıldığı ve artık yüzde 10 limitinin uygulanmayacağı şehir içerisinde limitlerin en fazla 5 kilometre şehirlerarası karayollarında da 10 kilometre şeklinde aşılacağı yönünde de bilgiler var ve bu bilgiler ile ceza yazılma limitleri kimse tarafından insanlara anlatılmadı.

Elbette değerli hemşerilerimizin bu limitleri ve yeni uygulamaları ilk trafik cezaları sonunda uygulamalı olarak görmeleri gerektiğinden ve bütçeye de ufacık bir katkı sağlama zorunluluğu nedeniyle bu konu sosyal medya sayfalarının sorunu olarak durmakta.

Gelinen noktada sözde halkın trafik güvenliği için artırılan ceza miktarları en çok halkın sağlığını ve ekonomik durumunu bozacağından aslında vatandaşa ek olarak bir de psikolojik tedavi gideri yükleyecek gibi görünüyor.

Ne diyelim yılsonunda hazırlanan tahmini bütçelerde üretim yerine memur ve işçi maaşlarından alınacak vergiler, sigara ve alkolden alınacak olan vergiler, akaryakıt, köprü ve otoyollardan alınacak vergiler ile trafik cezalarından gelecek olan vergiler ülke bütçemizin neredeyse tamamını kaplarsa sonuç bundan farklı olmaz herhalde.

Bugün bu ilde bile çocuğuna her ay bir memur maaşından fazla harçlık verip, altına bilmem kaç milyonluk araç çekenlerin bir işçi kadar bile vergi ödemediği bir süreçte elbette bu cezalar da artırılacak ve vatandaşın olmasa bile ekonomimizin üzerinde durduğu 4 tekerin daha rahat dönmesi sağlanacak.

Gelinen noktada birçok kişi ve kuruluş için bahane olan bu bombalama olayları karşısında petrol fiyatları adeta kudurtuldu.

Dünyaya yön veren ülkeler yeni dönemde petrolün varil fiyatının 50 dolar seviyelerine gerilememesi için Rusya savaşından sonra Orta Doğu’da yeni bir savaşın fitilini yaktılar.

Binlerce kilometre uzaktan bölgeye özgürlük getirmeye kalkışan Amerika, Müslüman ülkeler tarafından ayakta alkışlanırken ekonomisi zayıf olan insanlar ile bu bataklıkta boğulan Türkiye gibi ülkelerde yeni dertlerle adeta bombalanıyor.

Yıllardan beri ekonomik kriz ve yeni zamlar için bahane arayanların elbette ekmeklerine yağ süren bu süreçten sanırım İran’dan da, İsrail’den de fazla bizler yıpranacağız.

Emekliye reva görülen 20 bin lira maaş daha ikinci ayında yok olurken savaş bahanesi ile akaryakıta yapılması planlanan zamlar her şeyden önce gıda enflasyonuna çok büyük darbe vuracak gibi görünüyor.

Bir süre önce Gabar’dan bulunan petrolün ülke ekonomisine kazandırılamaması ve Karadeniz’den bulunan doğalgazın da yine halka ulaşmaması nedeniyle enerjiye çok pahalıya ulaşan ülkemizin insanları elbette bu süreci de fırsata çevirecekler.

Daha geçen hafta 2.5 lira zam yapılan akaryakıt fiyatları için en az 5 lira gibi rakamlarda zamlar telaffuz edilmeye başlandı.

Bu yapılacak zamlar sadece aracı olanları değil pazara gidip bir kilo domates alacak olanları da, marketlere gidip bir kilo peynir alanları da etkileyecek. Üretimin her aşamasında kullanılan motorin, doğalgaz ve elektrikte dışa bağlı olduğumuz sürece ne yazık ki İran gibi ülkelere yollanan her bir bomba onlardan önce bizleri vuracaktır.

Enerjide dışa bağımlılığımız nedeniyle Rusya-Ukrayna savaşındaki tarafların toplamından fazla zarar eden bir ülke olarak İran savaşı olmasa da operasyonunun faturası da ne yazık ki yine bizlere kesilecek. Atılacak her bir bomba İran’dan önce bizim ekonomimizi vururken ekonomik felaketin sebebi de İran-İsrail ve Amerika tiyatrosu olacak.

Dediğim gibi adını koyamadığım bu olaylar birçok kişinin canını daha fazla yakarken kimilerinin de yeni fırsatı ve bahanesi olacak.  

Hastaneden gelen şikâyetler çok büyük oranda azalmış ve herkeste halinden memnunmuş.

Hastanemiz konusunda elbette birileri halinden memnun.

Bu kesinlikle doğru ama bunlar hastanedekiler mi?

Yoksa o hastaneye çare aramaya gelenler mi? Bu tartışılır.

Aksaray’da hastaneye gitmek isteyenler randevu bulamıyor, randevu bulanlar randevu aldıkları doktorları bulamıyor, şansına doktor odasında oturan insanlardan dertlerine derman bulamadan o hastaneden ayrılıyorlar.

Elbette bu sayılar hep o verilere eklendiğinden ve Aksaray halkının hastane konusunda dert ve sıkıntılarını sormak bir Allah’ın kulunun işine gelmediğinden memnuniyet oyununa hep birlikte devam ediyoruz.

Şikâyetin azalmasına gelince de; Artık insanlar çözülmeyen sorunlarını güçleri yetmeyen insanlara anlatmaktan bıkıp usandıkları için ve bu hastane ile içerisindekilerden umutlarını kestikleri için şikâyete de gerek duymuyorlar.

Bu hastane içerisindeki görevlerini yapan tüm doktor, hemşire veya çalışan insanlara elbette haksızlık yapamayız. Hastane içerisinde elbette görevini hakkıyla yapan insanlar da var.

Hastalarının dertlerini çözmek için çaba gösteren doktorlar da var.

Ama onlar kadar düzene ayak uydurup görevini yapmayan insanların da olduğunu artık kabullenmemiz gerekmiyor mu?

Her yazıdan sonra işini yapmayan insanların “Düzen” değişmesin diyerek yaptığı saçma sapan saldırı ve yorumları elbette okuyoruz ama onlar nasıl bu insanları hiç yerine koyuyorsa bizler de onların Aksaray halkına yaptıkları eziyetleri haklı göstermek adına yaptıkları saçma sapan savunmaları yok sayıyoruz.

***

Matematik yalan söyler mi?

Matematiğin kesinlikle doğru işlemlerle doğru sonucu vermesi gerekir.

İşlemlerin sonuçları tek ve kesindir.

Yani 2 ile 2’nin toplamı sana göre, bana göre şeklinde yorumlanamaz.

O nedenle herkesin anlayacağı bir dille hastanemizde tedavi olan insan sayısını matematik gerçeği ile ortaya koymanın zamanı gelmedi mi?

Birilerine göre Aksaray’da günde 10 bin kişiden fazla insan hastanedeki sağlık hizmetinden yararlanıyormuş.

Bu ilde 2025 verilerine göre 441 bin 136 kişi yaşıyor.

Hastaneden günde 10 binden fazla insan tedavi olup ayrılıyor denildiğine göre,

Aksaray’da yıl içerisinde hafta sonları haricinde 2 milyon 600 bin kişiden fazla insanın Aksaray Eğitim ve Araştırma hastanesinde tedavi olduğu belirtiliyor.

Bu verilere göre Aksaray’daki herkes Aksaray Eğitim ve Araştırma Hastanemize yılda 6 defa gidiyor.

Bu 441 bin 136 kişi içerisinde elbette bir defa dahi hastaneye gelmeyenler de var. İlçelerdeki hastanelere gidenler, başka illerde derman arayanlar, semt polikliniklerinde ve aile hekimliklerinde bile hastaneye gitmemek için ilaç yazdırıp sağlık sorunlarını öteleyenler de var.

Şimdi ben bir Aksaraylı olarak gerçekten merak ediyorum;

Ya bu işlemde bir hata var,

Ya bu nüfusta bir sıkıntı var,

Ya da bu verileri birilerine gösterenlerde bir sıkıntı var.

Bu ildeki insanların en az yarısı bu hastanenin kapısından bile geçmiyor.

Kimi başka yerlerde dertlerine deva ararken kimileri de hastaneden umutlarını kestikleri için ayakta tedavi olup ayakta ölmeyi tercih ediyor.

Acillik olan dışındaki insanlar bu hastaneye de içerisindeki dokunulmaz olan insanlara inanmıyor ve güvenmiyor.

Bu nedenle bu hastaneden şikâyetler azaldı.

Hastane memnuniyetine gelince sevgili yöneticiler; İnanın hastane içerisindekilerin hepsinin hastaneden ve idarecilerinden hiçbir sıkıntısı yok. Keyifler yerinde her şey 10 numara.

Dışına gelince durum 180 derece farklılık gösterse de önemli değil…

Elbette hangi sofrada kimin kimi ağırlayacağı bizi ilgilendirmez ama seçildikleri koltuklarda oylarına talip oldukları insanlar yerine yöneticilerini ve yakınlaşmaya çalıştıkları siyasetçiler ile bürokratları ağırlama yarışını izlemek bizim için çok zevkli oluyor gerçekten.

Özellikle sivil toplum kuruluşu olan bazı yerlerin kafalarındaki samimiyetsizliği gözlerinin içerisinde görüyorum.

Bir iftar sofrası kuran STK’da önce ihtiyaç sahibi aileleri görmek, bu yapılamıyorsa o STK’ya üye olan, aidat ödeyen, seçim zamanı kapısında oy istediğiniz kişileri görmek isterim.

Bunu yapan yok mu?

Elbette var.

Mesela, Aksaray Ticaret Borsası ve Aksaray Damızlık Sığır Yetiştiricileri Birliği.

Bu güne kadar bu iki STK’nın üyeleri için her sene düzenledikleri iftar programlarına şahitlik ederken bu yıl Aksaray Barosu tarafından düzenlenen iftar programı ile ildeki tüm Avukatların bir iftar sofrasında toplanmalarına da şahitlik ettik.

Bunun dışındaki iftar sofrası kuranların amaçlarını ben bir gazeteci olarak bu güne kadar anlayamadım.

Bir STK; Yönetim kurulu ile belli görevleri verdiği kişileri aileleri ile birlikte iftar sofrasında toplarken bundan belki de 7-8 ay sonra oy toplamak için kapılarına varacakları üyelerinin hiç ama hiç birisini bir yere koyamamış.

Yine başka bir STK düzenlediği iftar programında resmen il protokolünü ağırlamaktan dönüp diğer davetlilerinin yüzüne bile bakmamış. Yani iftar sofrasını sayın Vali ve yanındakilere yakın olmak için düzenlemiş.

Yine değişik iftar sofralarına baktığımızda da durum değişmiyor ne yazık ki.

Birileri, başka birilerini ağırlarken kendilerinin o koltukta oturmasını sağlayan yani o kurumların olmasını sağlayan her ay aidatlarını çatır, çatır aldıkları üyelerini yok sayıyor ve onlar için bir iftar sofrası bile kuramıyor.

Şimdi ben gazetemizin de bağlı bulunduğu Aksaray Ticaret ve Sanayi Odasının çok kıymetli seçilmişlerine sesleniyorum;

6-7 Ay sonra o salonda aile bireylerinizle birlikte düzenlediğiniz iftar sofrasından başka kimsenin kapısına varmayacak mısınız?

Seçimlerin bittiği günden beri bir defa dahi durumlarını merak edip sormadığınız, sadece ayrıcalıklı üyelerin sorunlarını gündeme getirdiğiniz üyelerinizden oy istemeyeceğinizi anlayan bir Aksaraylı olarak bu gün değer vermediğiniz üyelerinizin karşısına nasıl çıkacağını merak etmiyor değilim.

Bunu sadece ATSO üzerinden örnek versem de 2 STK haricinde diğer STK’larımızda da durum farklı değil.

Onlar da ya seçimde güç birliği yaptıklarını ya da yakın olmaya çalıştıkları insanları iftar sofralarında topladıktan sonra şovlarını yaparak Ramazan ayının manevi atmosferini hep birlikte yaşatıyorlar.

Ne diyelim Allah her birinizin oruçlarını kabul etsin,

Sofralarınız bereketli,

İtibar sahibi davetlileriniz bol olsun…

Normal günde camiden bile haberi olmayanlar bile bu dönemde camilerde en ön saflarda bir senenin muhasebesini yaparken bir aya sıkıştırılan zekat yardımları ile ihtiyacı olan vatandaşlara makarna kolilerini ulaştırmak isteyenler adeta birbirleriyle yarış halindeler.

Elbette bu ayında kendine has duyguları olduğu gibi polemik konusu olabilecek olayların başlatılması için birileri de çok büyük bir efor sarf ediyorlar.

Birileri “Din elden gidecek” endişelerini millete anlatma derdine düşerken birileri de yine “Cumhuriyet elden gidecek” diyerek yaygaralara devam ediyorlar.

Kısır döngüde devam eden bu tartışmalar 1990’da, 2000,’de,2010,’da ve 2020’de neyse 2026’da da ne yazık ki aynen devam ediyorlar.

Bunca zamandır ne Din ne de Cumhuriyet elden gitti.

Çünkü halka elden gideceği belirtilen Dinimizde, Cumhuriyetimizde o kadar basit kazanımlar ve değerler değil ki bir ilahi ile elden uçup gitsin.

Daha düne kadar Türkiye’nin değişik popçu ve repçilerinin müziklerinin okullardaki zil sesine gık etmeyenler ne yazık ki Ramazan ayında okullardaki teneffüs saatinin bir ilahi ile dillendirilmesinden rahatsız olmuşlar.

Okullardaki Ramazan etkinliklerinden rahatsız olmuşlar.

Laikliğe aykırıymış.

Şimdi ben gerçekten merak ediyorum;

Ramazan ayının önemi ve felsefesinin en küçükten beri çocuklara aşılanmaya çalışılması neden laikliğe aykırı?

Yüzde 99’u Müslüman olan bir ülkede insanların çocuklarına Ramazan ayının önemi ve değerlerinin öğretilmeye çalışılması neden Cumhuriyet değerlerine aykırı?

Bizler yıllarca bu çocuklara evlerde Ramazan ayının önemini, yardımlaşmayı, saygıyı, sevgiyi, paylaşmayı, sabretmeyi öğretemediğimiz için bugün hep bu cinayet, bıçaklı saldırı, gasp, hırsızlık, alkollü sürücü ve hırsızlık gibi haberleri yapmıyor muyuz?

Ramazan ayının amacı bu yukarıda saydığımız değerler değil mi?

Ramazan sadece akşama kadar aç ve susuz kalmak mı?

Unutmayın dinler tüm ülkelerde devletlerin işlerini kolaylaştırmış değerlerdir.

Dinlerce yasaklanan ve haram kılınan şeyler devletlerin de işlerini kolaylaştıracağı için gerçekten inancı olan toplumların cezaevleri genel de boştur.

Bizim ülkemizde üzeri örtülü bir af çıkartılmasına ve yaklaşık 50 bin kişinin serbest bırakılmasına rağmen şu anda cezaevlerinde yaklaşık olarak 450 bin kişi bulunmakta ve bu sayı her geçen gün de artmakta.

Elbette Müslüman aileler çocuklarını İslam’ın emir ve yasaklarına göre yetiştirecekler, okullarda da içerisinde bulunulan hafta ve ayların milli ve manevi duyguları o çocuklara aşılanacak.

Sizler inanmıyor olabilirsiniz.

Kimse mutlaka inanın diyerek sizleri baskı altına almıyor ama artık bu milletin inançlarını her dönemde siyaset malzemesi yapmayın.

Ramazan etkinliklerinin yapılması ile Cumhuriyetin yok olmayacağı gibi laik devlet yapısı ile de Dinimiz yok edilemez.

Yıllarca bir türban meselesi üzerindeki tartışmalardan zarar gören ve halkın gözünde “Din düşmanı” etiketi sırtında olanlar şimdi de bir ilahi üzerinden başlatılan tartışmaların peşinde kısır döngü içerisinde halkta az biraz da olsa buldukları karşılığı çok kolay bir şekilde kaybediyorlar.

Sizler bırakın Ramazan ayındaki okul zillerindeki ilahi ile okullardaki Ramazan etkinliklerini de milletin asıl sorunlarını gündeminize koyun ve sizleri bu polemiklerin içerisine çekerek yüzde 99’un gözünde Din düşmanı yapmaya çalışanların döngüsüne girip kaybolmayın.

Bu millet artık gerçekten “Din” ve “Cumhuriyet” gibi inanç ve değerleri üzerinden yapılan saldırı ve tartışmaları görmekte, duymakta istemiyor…

Geçen ay Ulaştırma ve Altyapı Bakanının Aksaray’da verdiği demiryolu müjdesin gerçekleşebileceğine inanmayan Aksaray halkı projenin detaylarını yani özellikle de temelin atılacağı tarihin net bir şekilde açıklanmasını beklerken içerisinden çıkılamayan Kireçlik yolunun akıbeti de “Orayı da yaparız” cümlesinden öteye geçemiyor.

İhaleyi alan firma ile ihale miktarı konusunda açıklama yapılsa da projenin başlayacağı tarihteki belirsizlik istesek de, istemesek de “Projeden geri çekilme, ihale iptali” gibi geçmişte Ortaköy yolunda gördüğümüz sorunların yaşanma ihtimalini artırıyor.

Bilindiği üzere yıllar öncesinde tamamlanması gereken Aksaray Ortaköy yolu için en son verilen tarih artık 2027 yılı ortaları oldu.

Demiryolu konusunun da buna benzemeyeceğinin kimseler garantisini veremeyeceği için Aksaray halkı da, bizler de artık bu demiryolu projesinin detaylarını ve temel tarihlerinin açıklanmasını beklediğimizi duyurmak istiyoruz.

Yine ulaştırma projeleri içerisinde yer alan “Yapılmaz, yaptırılamaz, yaptırılması teklif bile edilemez” olarak değerlendirilen çevre yolu konusunda da akıbet belirsizliğini korurken Aksaray halkına “E-90’ın ikiye böldüğü şehirde bu trafik düzeni ile yaşayın” mesajı en net şekilde veriliyor.

Bunun dışında yine içerisinden bir türlü çıkılamayan adı felaket yolu olarak da anılmaya başlanılan, sadece 8 kilometre uzunluğundaki Kireçlik yolunun akıbeti de diğer yollar gibi sadece “Yapacağız” kelimesinden öteye gidemedi.

Meydana gelen kazalar, sel felaketi, toprak kayması riskine rağmen sadece 8 kilometre uzunluğundaki bu yolda yine bu şehrin ana sorunu olarak tozlu raflarda duruyor.

Kış turizmi için atak yapılacak olan Aksaray’ın Hasandağı çıkış ve iniş yolundaki belirsizlik, Ortaköy yolunun tamamlanma süreci ve daha pek çok sorun Aksaray’ın ulaştırma yatırımları konusunda Türkiye’nin en şanssız ili olduğunu ortaya çıkartıyor.

Şimdi merakla bu ihaleyi alan firmanın atacağı temel ile 2027 yılının bahar ayında açılacağı müjdelenen Ortaköy yolu bekleniyor.

Elbette 2027 yılına kadar bu sözü verenler o koltuklarda kalacaklar mı?

Yerlerine gelenler bu söze ne kadar sahip çıkacak?

Bu sorularda cevap beklemeye devam ederken en azından Kireçlik yolunun yapılması büyük ikramiyenin çıkmadığı Aksaray’a verilecek bir amorti olmasına rağmen sanırım bu yılda Aksaray amortiyi bile tutturamayacak.

Elbette birileri bana ve benim gibi düşünenlere “Duble yol var ya. Türkiye’de yol çalışmaları ilk olarak Aksaray’dan başlamadı mı?” diyebilir ve bunu demekte de son derece haklılar.

Bende haklı olarak O yol çalışmalarının Aksaray’dan başlamasının Aksaray ile bir ilgisinin olmadığını, Aksaray’ın coğrafi konumu nedeniyle bu yol çalışmalarının buradan başlamak zorunda olduğunu söyleyebilirim.

Yazının başında da bahsetmeye çalıştığım üzere bu şehrin yatırım hevesi hiç bitmiyor ama yola karşı olan müjde beklentisi de artık bir hastalık haline geldi.

Bu hastalık sizce sürekli yol müjdelerinin tamamlanmasından mı?

Yoksa 1980 veya 1990’lı yıllarda sobalı evlerdeki çocukların babaları tarafından sürekli verilmesine rağmen bir türlü alınamayan bisiklet sözü gibi verilen ardı arkası olmayan vaatlerden mi ortaya çıktı.

Bu şehrin yol sevdası hiç ama hiç bitmez, bunu bilen siyasetçilerin de Aksaray’a verecekleri sözlerin de şekli hiç değişmez…

Bu cümlede insanların yaşamlarındaki kalitenin düzeltilememesini yaşadıkları yerin kaderine bağlayanlar başarısızlıklarına basitçe bir çözüm bularak coğrafyanın olumsuz etkilerini ortadan kaldıramadıklarının itirafını yapmak yerine “Yaşadığınız bölge itibari ile bunlar size hak. O yüzden kimseden bir şey beklemeden ömür doldurmaya devam edin” diyerek kenardan kıvrılarak topu taca atıyorlar.

Coğrafya kader olsaydı Amerikalılar halen at üzerinde Kızılderili katletmeye devam ediyor ve birbirlerini kasabalar ortasında yok etmeye devam ediyor olurdu.

İnsan olmak isteyenler o coğrafyayı değiştiremeseler de o coğrafyadaki yaşayanların yaşam kalitelerini değiştirecek her türlü güce sahip değiller mi?

Aksaray’da işte tam da bu cümlenin karşılığı bir yer olmaya başladı.

Türkiye’nin kalbinde olmasına rağmen Ortadoğu ülkelerindeki suç ve günahlar şehri haline getirilmeye çalışılan veya böyle gösterilmeye çalışılan Aksaray’da artık coğrafyanız kaderiniz cümlesi ile yapılacak bir şeyin olmadığını iddia edenler bu şehrin en büyük haini değiller mi?

Bu şehir kimsenin egosunun tatmin edildiği, bir şehir değil.

Artık birileri bu şehirde oluşan asayiş haberlerini devasa hallere getirerek ülkenin gözüne sokmaya kalkmasın.

Her şehirde içilen, hatta Aksaray’dan fazla tüketilen alkol konusu nedense sadece Aksaray ve 1-2 ilde sorun olurken bu iller dışında kalan illerde en küçük bir sorun gündeme bile getirilmiyor.

Ya Türkiye’nin 81 ili içerisinde 2-3 il haricindeki trafik polisleri çalışmıyor ve sarhoşları kameralar karşısında yakalayamıyor, ya da o şehirleri yönetenler bu türden ucuz reklamlarla ilgilenmek yerine sorumlu oldukları şehirlerde gerçek anlamda işlerini yapıyorlar.

Aksaray’dan başka illerde de her türden rezillik hatta çok daha fazlası olmasına rağmen ne yazık ki Aksaray’da, kendimin de aralarında bulunduğu “Basınımızın güzide temsilcileri” tarafından sipariş haberler ile bu kadar gündeme taşınmıyor.

Bu duruma göz yumulmuyor olmalı ki o şehirlerde alkollü yakalanan sürücülerden röportaj aldırılmaya çalışan polis ekipleri de yok. 

Hani bir söz vardır ya “Sarhoşun mektubu okunmaz” diye.

Burada işlerini yaptıklarını bir yerlere göstermek için kameralar karşısında “Güzide basın mensuplarına” sarhoşların mektuplarını okutmaya kalkınca ne yazık ki durum buraya geliyor.

Artık Aksaray’dakiler kabul etmeseler de bu şehir birilerinin yol vermesi ile Türkiye’de suç ve günahlar şehri şeklinde anılmaya başlanmadı mı?

Bunun kimse farkında mı değil?

Yoksa farkında da umurunda mı değil?

Geldiğimiz süreçte birileri coğrafya kaderiniz diyerek işin içerisinden çıkmaya çalışsa da biz asılında suç ve günahlar şehrinde değil pirenin deve yapıldığı ve imajın 3 kuruşluk edildiği ülkenin en güzel ilinde yaşıyoruz.

Bakalım bu şehre ne kadar daha ihanet edeceğiz ya da yapılan ihanetlere ne kadar daha göz yumacağız?

Bu düzene alıştık alışmasına da son bir yıldır ülkede yaşanan olaylar muhalefet ile halk arasında frekans uyuşmazlığı olduğunu tam anlamıyla ortaya çıkarttı.

Ne yazık ki önündeki ilk seçimden büyük bir zaferle çıkacağına emin olan muhalefetimiz yaşanan tüm olumsuzluklara rağmen ne yazık ki İstanbul Büyükşehir Belediye başkanı Ekrem İmamoğlu olayına takılmış durumda.

Neredeyse bir yıldır muhalefetin ana konusu İmamoğlu davası olmuş durumda.

Elbette seçilmiş belediye başkanları konusunda süreci takip edecek ve gerekli açıklamaları da yapacak ve Türk yargısına da güvenecekler.

Elbette suçsuzsa mutlaka yakın bir zamanda ortaya çıkacaktır ancak bu sorunu ana gündemi meselesi haline getiren muhalefetimiz ana sorunları da yavru sorun haline getirince bu millet ile arasındaki frekans uyuşmazlığı da tam anlamıyla gün yüzüne çıktı.

Ülkenin ana konularını meclis kürsüsünde dile getiren ve olmayacağını bile bile emeklilere “Biz sizin haklarınızı savunuyoruz” mesajı yollayan muhalefetin olması imkânsız talepleri bir kesim tarafından yeterli bulunsa da ne yazık ki insanların frekansları ile tutmadığından sadece “Yapıyoruz” diye yapılan işten öteye gitmiyor.

Yakından yani kentimizden örnek verirsek;

-Pazar yerlerinde Pazar arabaları yerine Pazar torbalarını doldurmak lüks sayılırken, pazar yerinde muhalefeti gören var mı?

-Hastanede randevu çilesinden dolayı halk sağlığından bile umudu kesmiş ve şikâyetlerden de vazgeçmişken, Hastane koridorlarında halkın içinde muhalefeti gören var mı?

-Şehit ailelerinin yaşanan süreçten dolayı içleri kan ağlarken, DEM’den oy kaybederiz endişesi ile süreçle ilgili milletin içerisindeki duygular konusunda yapılmış yeteri kadar açıklama var mı?

-Market kapılarında her gün değişen fiyatlar nedeniyle kasalarda aldıkları ürünleri bırakmak zorunda kalan annelerin dertleriyle ilgili tatmin edici bir açıklama var mı?

Bu örnekleri ben de değerli okurlarımda artırabilir ama yukarıdaki başlıkta da dediğim gibi ne yazık ki bu milletin frekansı ile sizlerin frekansı biraz farklı.

Millet geçim derdindeyken, milletin sorunları farklıyken her gün aynı konunun ana haber bültenlerinde saatler boyu işlenmesi, haberler sonrasında tartışma programlarında sabahlara kadar konuşulması en çok kime yarıyor diye düşünen bir tane muhalefet lideri olmadığı sürece halk ile frekansın yakalanması olanaksız.

Yarın seçim kararı alınsa ne olacak?

Meydanlarda gündemi belirleyen bir iktidar partisi karşısında yapacakları dışında haklı olduğunu savunan muhalefet partilerinden başka bir şey görmeyecek olan bu millet yine iradesini bildik şekilde kullanacak ve sonuçta kaçınılmaz olacak.

Artık birilerinin şapkasını önüne koyarak bu Millet ile aynı frekansın nasıl yakalanacağını ve seçimleri kazanmak için yolun yanlış olduğunu sabahlara kadar düşünüp doğru politika ile gündemi belirlemesi gerekmiyor mu?

Bunu CHP Aksaray’da Ali Abbas Ertürk il başkanlığı döneminde yapmadı mı?

Sayın Ertürk bu sayede şehrin en çok sevilen siyasetçileri arasına girmedi mi?

Mesele bir konuda takılmaksa muhalefet bu işi Türkiye’de en iyi yapan siyasi oluşum diyebiliriz ama mesele gündem belirlemekse işte orada milletin 24 yıldır iktidarda tuttuğu siyasi hareket icraatları tartışılsa da doğru frekansı yakalamanın verdiği rahatlık ile yoluna emin adımlarla ilerlemiyor mu?

Basit bir örnek verirsek mübarek Ramazan ayı içerisinde kaç muhalefet partisinin idarecilerini kaç iftar sofrasında gördük.

Millete ne kadar dokunup, kaç buzdolabını açıp “Bu Ramazan’da bunu bu millete hak mı görüyorsunuz?” sorusunu soran bir tane muhalefet partisi yetkilisi gören veya duyan oldu mu?

İşte bu kadar basit sorunlar nedeniyle milletle aranızda kan olmasa da frekans uyuşmazlığı var…

Özellikle siyasi veya babalarının ikili ilişkileri ile çoğunlukla belediyelerde hak etmedikleri halde bir masa, bir sandalye verildikten sonra odanın girişine ve masasındaki isminin başına müdür sıfatı eklenen sayısını bilen var mı?

İki koyunu gütmekten aciz insanların arkaları ile bir yerlerde aldıkları yetkiler sonrasında o kurumlarda çalışanlara yaptıkları eziyetleri, uğradıkları baskıyı anlatmaya kalksak saatler sürer ama kendi yetenekleri ile bir yerlere gelemeyenler anne ve babalarının hatırı sayılır dostları sayesinde müdür olunca terazinin de ayarı şaşıyor.

Kamu kurum ve kuruluşlarında müdür olanlar elbette bir devlet düzeninden geliyor ve belli sınav ve kriterler sonrasında bu görevlere alın terleriyle atanıyorlar ama en basiti bu belediyelerde de böyle mi işliyor.

Hısım akrabası olan müdür olup kendini dokunulmaz sınıfına koymuyor mu? mesela.

Geçen hafta sorduğum soruda Aksaray’ın çok büyük bölümünün başkan olduğunu öğrendim ama net sayı konusunda en güçlü kurumlar bile bir çalışma yapsa Aksaray’da başkan sayısının net şekilde öğrenilemeyeceğini öğrendim.

Şimdi “Başkan” sıfatına erişememiş insanların kamu kurumları dışında uydurulan müdür kadroları ile neler yaptığını bilen var mı?

Örnek; Belediyelerde kaç tane müdür, kaç tane alt müdür var?

Bu müdürler ne iş yapıyor ve bunlar bu müdürlük makamlarına hangi kriterlere göre yerleştirildiler?

Bu sorulara da başkanlıklar veya diğer yazdığımız yazılar gibi bir cevap alamayacağım ama sözde sağlıkçı olmasına rağmen muhtemelen yetersiz görüldüğü için atanamamış veya atansa da orada çalışmaya yeteneği yetmediği için bir belediyede müdür sıfatı verilen boş bir varlıkla ilgili bana ulaşan şikâyetlere baktığımda Aksaray’da müdür olamayanların ümitsizliğe kapılmamasını söylemek istiyorum.

Eğer o hanımefendi bile bu egosu ve kabiliyetsizliği ile bir yere müdür sıfatı ile atanabiliyorsa ümitlerinizi kaybetmeyin.

Sizler de doğru yerlerde doğru insanlara temas etmeye çalışın ki en kısa sürede “Müdür” sıfatı ile onurlandırılın.

İnanın ilimizdeki bazı kurum ve kuruluşlarda müdür ve müdür yardımcısı olmak için belli bir kriter ve dereceye gerek duyulmuyor. Yürüyebilmeniz, konuşabilmeniz biraz da anne ve babalarınızın veya hısım akrabalarınızın çevresi ile 40 el 80’de etek öptükten sonra sizler de bir yerlerde müdür olursunuz.

Sakın umutlarınızı yitirmeyin, ısrar edin “El öpmekten dudak aşınmaz” derler ya nasıl olsa “Müdür” sıfatınızı kazandığınız gün sizler de emekçilere nasıl olsa elinizi öptürmek için her türlü eziyeti yapar ve egolarınızı tatmin edersiniz.

Ne diyeyim şimdi belediyemizde bir müdür tam da bu yazdığım tüm güzel özellikleri üzerinde toplamış bir kişi olarak, ilgimi çektiğinden ısrar ile bu müdür ve gelecekteki akıbetini uzaktan izleyecek ve bu kişiye “Müdürlük” sıfatını uygun görenleri de sadece Allah’a havale etmeyeceğim.

Gerçekten bu ilde “Başkan” sıfatı sonrası ikinci sıfat olan “Müdür” sıfatını kullanan kaç kişinin olduğunu da bilen veya tahmin edebilen var mı?

Ne diyelim bu operasyon sorunu Aksaray’ın alışık olduğu bir sorun ve bu sorunu her nedense yıllardan beri de aşamadık.

Aksaray’da on binlerce öğrenci ile yüzlerce akademisyenin bulunduğu şehrin en büyük eğitim kurumu olan Üniversite ile şehrin müstakil yaşam alanı olan Yavuz Sultan Selim Mahallesinin ortasında kalan tahliye kanalı çevreye verdiği kötü koku ve hastalık risklerine karşılık sadece o Mahalle ile Üniversitedeki yurtlarda kalan öğrencilere rahatsızlık verdiği için olsa gerek bu kanalın oluşturduğu sağlık sorunları sürekli görmezden geliniyor.

Aksaray’a yakışmayan görüntüsü ve insanlara verdiği rahatsızlık ile sağlık risklerine rağmen sorunu görmeyenler, duymayanlar ile konuşamayanlara buradan bir kere daha duyurmak istiyorum;

Aksaray’ın içerisinde kalan ve sağlık sorunları kadar kazalardaki ölüm riskini artıran bu kanal konusunda birileri artık harekete geçmeli.

Bölgedeki evlerde yaşayan halk yaz aylarında kokudan dolayı kapılarını açamadıklarını söylerken bölgeye yayılan sinek ve değişik türlerdeki böcekler de yine salgın hastalıkların yayılmasında önemli bir etken durumunda.

Üniversite’nin yurtlarına yakın alanda kalan bu kanal nedeniyle yurtlarda kalan öğrenciler de bu durumdan olumsuz etkilenirken sorunu görmeyenler “Nasıl olsa bizler o bölgeyi bilmiyor ve oradan da yılda bir defa bile geçmiyoruz” diyerek vicdanları rahat şekilde yatıyorlar.

Geçmişte sadece yaralama ile kurtulacak kazalarda yaşanan ölüm olaylarına rağmen çevresinde bir tane bile bariyer olmaması nedeniyle araçların kazalar sonrası düştüğü bu kanal artık bu şehrin utancı olmuş durumda.

O önemsenmeyen bölgeden gün içerisinde binlerce araç geçiş yaparken on binlerce insan da ne yazık ki bu rezilliğe şahitlik edip o solunamayacak havayı solumak zorunda kalıyor.

O Mahalle sakinleri ile Üniversitedeki yurtlarda kalan öğrenciler bu ıslah edilemeyen, çevresi kapatılamayan kanaldan yıllardır olduğu gibi yine şikâyetçi ama bu şehirdeki gerekli koltukları işgal ederek hiçbir işe yaramayan sorumlular bu rezilliği görür mü diyerek umut ile beklemekten başka bir şey yapamıyorlar.

Bu güne kadar Mahalle sakinleri ile üniversite öğrencilerinin normal bir şehirde yaşanıyormuş gibi güzel umut ve temennileri elbette beklendiği gibi boş çıktı da bende bu sorunu bu şehirden ve bu kanaldan sorumlu olanların görmeyen gözlerine sokmak için yazıya döktüm.

On binlerce insanın sağlığını tehdit eden, korunaksız olduğu için kazalar sonrasındaki ölüm riski ile de tehlike saçan koskoca kanalı görmemek için çok büyük bir emek vermek gerçekten çok kaliteli bir idareci olmak gerekiyordur.

Şahsen ben yerinizde olsam bu şehirdeki sorunları görmemek yerine kimselerin gözüne gözükmemeyi seçerdim.

Şimdi sakince tekrar yazayım;

Yavuz Sultan Selim Mahallesi ile Aksaray Üniversitesi arasında kalan ve DSİ’ye ait olan tahliye kanalı var ya, bu kanal acil ıslah ve araçların düşmemesi için acil bariyerlerle kapatılmalı.

Yoksa 1-2 gün önce yazdığım gibi bu yazıyla oluşacak ilk olumsuzlukta “Ben demiştim” deme hakkını kendimde bulacağım.

Orada yaşayan ve o bölgeden geçmek zorunda kalan on binlerce insana hak görülen o koku ve salgın riski sizlere göre olmasa da bizlere göre çok büyük bir sorun…

İşte bu cümlenin karşılığı olan olaylardan bir tanesi de geçen yıl Aksaray İl Özel İdaresi tarafından Aksaray turizmi için en önemli başlangıç olacak olan termal otelin yeniden sorunlu firmanın yavru firmasına adeta adrese teslim şekilde verilmesiydi.

O gün kaleme aldığım yazıda “Yapmadıkları yapmayacaklarının teminatıdır” diyerek Aksaray’ın 20 yılını çalmış olan ve mahkeme kapılarında zorla alınan otel alanının yeniden 20 yılda işi yapamayan firmanın yavru firması olan firmaya verilmesinden bahsetmiş ve süre sonunda bu işte sorumlu olanların hiçbir bedel ödemeyeceğini, bu bedeli her zaman olduğu gibi Aksaray halkının ödeyeceğinin de altını çizmiştim.

Sonuç mu?

Aradan 1 seneye yakın bir zaman geçti. Sözde ihaleyi alıp 2 seneden teslim edecek olan firmanın ne iş yaptığı konusunda bu güne kadar bu firmaya işi verenler bir defa dahi açıklama yapma gereği bile duymamışken Aksaray turizminin belki de ilk adımı olacak olan otel projesi de 20 sene olduğu gibi yeni süreçte de belirsizliğini koruyor.

Bu yazımın devamında kaleme aldığım bir yazıda ise bu süreçten Aksaray’ın zararlı çıkacağı ve bu işe imza atanların, göz yumanların süreç bitmeden Aksaray’dan gideceklerini ve hesap verecek kimsenin kalmayacağının da altını çizmiştim.

Şimdi geldiğimiz süreçte o gün bu olayı önlemesi gereken sayın valimiz Aksaray’da değil.

O’nu Aksaray’dan yolcu edenler de, kendisi de gözyaşları ile Aksaray’ı terk etti ve artık bu otel konusunda artık Aksaray’ı kaderi ile baş başa bıraktı.

Yine Bu otel alanının verilmesinde banka teminatı şartı ile adeta iş yapmayan firmayı tek başına ihaleye sokmak için çaba sarf eden il özel idaremizin o günkü genel sekreteri de artık Aksaray’da olmayacak.

Yani bu işi takip ederek 2 senede burayı yapacak diye kefalet altına alanların artık kefillikleri de sözleri de Aksaray ile ilgili hiçbir konuda geçerli olmadığı gibi bu isimler 2 sene sonrasında bir Allah’ın kuluna da hesap vermek zorunda olmayacaklar.

Aksaray’ın geleceğine vurulmuş olan darbe nedeniyle olan yine Aksaraylılara olacak.

Ben, Ayşe Alp ve Hikmet Recep Turan bir sene önce demedik mi?

Şimdi bu işte sorumluluğu olmayan Aksaray Valimiz ile il özel idaresi genel sekreterimizden 1 sene önce bu alanın ihalesini kendine özel şartname ile alan firmanın 1 senede ne iş yaptığını yerinde görmelerini ve süreci basınla paylaşmalarını bekliyorum.

Bu süreçte Vali Bey ile yardımcısı Aksaray’dan atanmış olsa da sürecin içerisinde olan veya olması gereken il genel meclisinin çok değerli üye ve yöneticileri yaşanan süreçle ilgili elbette artık sorumluluğu üstüne alarak gerekli açıklamayı yapar.

***

Gerçekten ben halen merak ediyorum;

20 Sene önce aldığı otel inşaatını yapıp tesisi faal duruma getiremeyen ve uzun süren davalar ve Yargıtay süreçlerinin sonucunda zorla elinden alınan zat-ı muhtereme adrese teslim ihale sürecinin hazırlanmasında kimin ne kadar emeği oldu?

İşi alan ne yapıyor belli değil, işi verenler de beklendiği gibi gitti.

Geriye ise Aksaray’ı turizmde en az 5 adım ileriye taşıyacak ve daha pek çok yatırımın önünü açmış olacak olan ve bir müteahhidin eline teslim edilmiş olan yarım bile kalmayan hayaller kaldı.

“Ben demiştim” ve bundan sonra da diğer yazılarımda olduğu gibi milletin gözünün içine baka, baka kandıranlar konusunda da yine “Ben demiştim” diyeceğim.

Bizlerin yıllar önce söylediklerini bugün marifet gibi söyleyerek kirlilikten ve şehrin kalmayan imajından deyim yerindeyse herkesin bir şikayeti var.

Yıllardır hep basın konusunu gündeme getirdiğimizde “Herkesi aranıza alacaksınız, herkesi kabulleneceksiniz” diyenler bugün yarattıkları medya canavarı karşısında çaresizler.

Aksaray basınının bu sürece gelmesindeki en büyük emek verenler bugün “Kendinize çeki düzen verip, gazeteci olmayanları aranızdan temizleyin” nasihati ile basın bataklığını kurutmak için seneler önceki yaptıkları çalışmaların tam tersini yapıyorlar.

Yıllar önce bizler basındaki kirlilik konusunda şehrin tüm siyasilerini, mülki idaresini, emniyetini, sivil toplum kuruluşlarını ve daha pek çok etkili ismi uyarmadık mı?

Bu sürecin buraya geleceği tehdit, şantaj, ahlaksızlık, kurgu haberler veya şovmenlikler ile iş bağlamak için kullanılacak olan yayın organları konusunda sizlere derdimizi anlatmaya çalışmadık mı?

Elbette yaptık ama o gün “Basını ne kadar itibarsızlaştırırsak bizler aleyhinde yapılacak olan haberlerin güvenilirliği de olmaz” düşüncesi ile basın camiası içerisindeki tuhaf yapının oluşması sağlandı.

Evdeki hesaba göre basın itibarsız hale getirilecek ve tüm kriterler de ortadan kaldırılacaktı.

Nihayetinde öyle de oldu. Ne yazık ki etik, ahlak ve diğer değerler sadece basın ilan kurumu gölgesinde kalırken diğerleri her türlü ahlaksızlığı hak görür oldu ve şehrin de tüm değerlerinin içine ettiler.

Sonrasında olanlarda ise daha fazla güç ve şehirdeki tüm payın kendilerine gitmesini isteyenler siyasi güçleri ve iş insanları ile sağladıkları mikrofonlar ile şehre hükmeden insanlara hükmetmeye başladılar.

Örnek mi; Aksaray’dan son ayrılan idareciler.

Mikrofon sevdaları ve Aksaray’ın yerelini hiçe saymaları sonrasında cehaletin kol gezdiği basın camiasında bir mikrofon sevdası da baş gösterdi.

Son günlerde mikrofonu olmayan kaç kurum kaldı bilmiyorum ama “Biz ulusalız” diyerek geçen dönem konaklarda ağırlanan ve ayrıcalıklarını her kulvarda hissettirerek şehre hükmetmesi gerekenlere hükmedenler yeniden şehrin sahibi olduklarını yeni idarecilere göstermeye çalışıyorlar.

Allah kolaylık versin ama yakın zamanda bu diyalog sağlanırsa tarih boyunca oynanan “İyi polis, kötü polis” oyununu oynayanlar daha sağlam temeller atmak adına bu haberlere son vermeye çalışacaklar.

İşte kötü polisin kim olduğu tam da burada ortaya çıkacak. Bu yazılanlara kim son veriyorsa bu haberlerin altında hep o ismin imzası var demektir. Yani kötü polis de o dur.

Timsah gözyaşları ile şehirdeki basın rezaletinden şikayet edenler basının bu noktaya gelmesindeki en büyük pay sizlere ait değil mi?

Bunların yaşanabileceğini ve basın camiasının korunması gerektiğini söylediğimizde bıyık altından gülmek yerine samimi şekilde dinleseydiniz bu gün Aksaray’ın sözde basını da bu halde olmazdı.

Gelinen süreçten bir şekilde dönülebilir mi?

Elbette dönülebilir ama bu sizlerin samimiyetine bağlı.

Bu rezilliğin mimarı olarak bu eseri de sizler onaracaksınız.

Eğer gerçekten taleplerinizde ve şikayetlerinizde samimiyseniz.

Bu ay süresince sağlık durumları iyi olanlar oruçlarını tutarlarken her sene bildik “Sakız orucu bozar mı?” gibi soruları da yine TV ekranlarında birilerine anlatmaya çalışarak görevlerini yerine getirecekler.

Her ayda yapılması gereken fakirlere yardım süreci sadece Ramazan ayına has olarak anlaşıldığı için yardımlar ihtiyaç sahipleri kadar ihtiyacı olmayanlara da gideceği gibi insanlara yol göstermek isteyenlere de gün doğacak.

-Bu ay boyunca ibadetleri yorumlamak için banka hesaplarını dolduracak olan TV ekranlarındaki âlimler bildik sorulara cevap verirken yüzyıllar önce yaşandığı iddia edilen hikâyeleri de yaşamış gibi anlatarak reytinglerini yükseltirken gelecek seneki işlerini de garanti altına almaya çalışırken bazı günlerde gözyaşlarını da boncuk, bocuk akıtacaklar.

-Her sene olduğu gibi birileri dernekler ve vakıflar ile “Sizler yardım yapmayı ne bileceksiniz” Sizlerin adına yardımlarınızı bizler yapalım diye kapılarınızı çalacak ve çevrenizdeki ihtiyaç sahibi hanelere yapmanız gereken yardımlarınızı toplayıp kim bilir nerelere yollayacaklar.

-Yine her sene olduğu gibi birileri marketlerindeki elde kalmış, tarihi geçmiş, kokmuş ürünlerini kolilere yerleştirerek Ramazan paketleri yaparak zekâtlarını verecek olanların ayırdıkları bütçeleri Allah’tan korkmadan toplamanın yoluna giderken dağıtılan kolilerdeki ürünlerin yarısından fazlasının çöplere gidişine aldırış etmeden depolarını boşaltmanın huzurunu Ramazan ayının manevi atmosferinden üstün tutacaklar.

-Yine ildeki ekmek ve pide fırınlarındaki çalışanlar 30 gün boyunca Aksaray’ın en özel insanları olduklarını düşünerek kapılarında sıra bekleyenlere bağırıp, çağırmayı kendilerinde hak bilirken tanıdıklarına ayrıcalıklarını da ihmal etmeyecekler.

-Yine o fırınların kapılarında ekmek veya pide almak için yığılan ekip de Ramazan ayında bile kul hakkının ne anlama geldiğinin hesabını bile yapmadan iftar sofrasında sıcak ekmek yemek için insan olanların uymakla yükümlü olduğu tüm kuralları ihlal etmeyi kendilerine hak bilecekler.

-Bu senede ahalimizin yarısına yakını 30 günlüğüne şeker veya tansiyon hastası olduğunu anlatmaya çalışırken günahlarını doktorlara atacaklar.

-Hanelerine yetecek kadar yardım alanlar yardımların diğer hanelere de ulaşmasının yolunu kapatmak için “Yeter” demeyerek “Hepsi benim olsun” çabası ile kapı, kapı dolaşmaya başlayacak.

-Bu sene de iftar çadırlarında oruç tutanlara yer kalmazken burayı aş evi gibi kullananlar masalardan topladıklarını israf olsa da evlerine götürecek.

-Oruç’un farz olduğundan haberleri bile olmayan saygınlarımız her gün düzenlenen şaşalı iftar yemeklerinde başköşelerde ağırlanırken çaplarınca insanlara yol gösterme cüretinde de bulunacaklar.

Yani bu sene de bizler yine sakızın orucu bozup bozmayacağını dinlerken birileri de kapılarınızı çalarak sizlere “Sizler kendi başınıza yardım etmeyi bile beceremeyecek insanlarsınız” dermişçesine yardımlarınıza aracı olmaya çalışacak.

Bu yukarıda saydığım her şeyi geçen senelerde olduğu gibi bu ve bundan sonraki Ramazan aylarında yaşayacağını bilen birisi olarak şimdiden tüm hemşerilerim ve İslam âleminin Ramazan ayını tebrik ederken ibadetlerinizde Allah ile yardımlarınızda da kulu ile aranıza aracı koymayacağınız bir ay geçirmenizi dilerim.

İl genelinde iş yapıp Aksaray için proje üreten makamının hakkını veren isimlere lafımız yok ama ne yazık ki “Başkanlık” sıfatını hak edenlerin gölgesinde geçinmeye çalışanların isimlerinin önündeki sıfatlar artık kabak tadı verirken ne yazık ki “Başkan” kelimesinin de anlamını yitirmesine neden oldu.

Son olarak Sayın Valimizin basın ile yaptığı toplantıda yaklaşık 100’e yakın isime bile isimlerinin önündeki “Gazeteci” sıfatı yetersiz kaldığından olsa o salonun bile yarısına yakını başkandı.

Ülkemiz insanının da sevdiği gibi şehrimizde de bu sıfat çok sevildiğinden olsa gerek bu sıfatı kazanmak isteyenler artık bir seçime girmek ve bir yere aday olmayı bile gereksiz görüp kurdukları dernek, cemiyet veya başka isim verdikleri bir yere hemen başkan olarak kendilerini yazıyorlar ve belki de Aksaray’da bile olmayan insanların TC kimlik numaraları ile de olmayan yönetim kurullarını oluşturup başkan sıfatıyla dolaşmaya başlıyorlar.

Aksaray Valisi Murat Duru göreve geldiği günden bu güne kadar kaç tane başkanı ağırladı? İnanın bunun kaydını özel kalemde bile tutamamışlardır.

Şahsen ben bir Gazeteci olarak Aksaray’da kaç tane cemiyet olduğunu inanın bilmiyorum.

Kim nerenin başkanı diye saymaya kalktığımda koca bir camia içerisinde isminin önünde sıfatı olmayan 3-5 kişi kalıyoruz.

Bu karmaşa ve sıfat sevdası ile bu kadar kolay kurulan dernek ve cemiyetler konusunda bu güne kadar işlerini yapmaları gerekenlerin doğru yapmadıklarından olsa gerek şehrin neredeyse 10’da biri “Başkan” sıfatıyla sokaklarda gezmeye başladı.

İnsanların kafalarına göre dernek ve cemiyetler kurabildikleri bir ortamda bundan farklı bir durumda olması mümkün mü?

En yakın örneği kendimizden vermem gerekirse gerçekten ildeki dernek ve cemiyet sayımızı ben bilmiyorum ve birçok arkadaşımın da doğru cevap veremeyeceğimden eminim.

8 Gazete, 6 Radyo, 2 Dijital yayın lisanslı TV ile sayısı 10’u geçmeyen gerçek haber sitesi dışında yayın organı olmayan bir Aksaray’da neredeyse her yayın gurubuna ait bir cemiyet ve bu cemiyetin başkanı varken bazı gazeteler ile yayın organlarının bağlı bulundukları bir tane bile cemiyet yok.

Buna rağmen 20’ye yakın cemiyet başkanı olan bu şehirde denetimlerin ne zaman ve nasıl yapıldığı, bu cemiyetlerin kurucularının kimler olduğu, üyelerin haberdar olup olmadıkları, genel kurullarını nasıl ve ne şartlarda nerelerde yaptıkları, tüzüklerine uygun hareket edip etmediklerini bilen bir tane bile kul olmadığını iyi biliyorum.

Çünkü kendi kurucusu olduğum bir cemiyetin tüzüğündeki en az 2 maddeye aykırı hareket etmesine rağmen yıllardır hiçbir işlem görmemesi bu cemiyetlerin bir defa dahi denetimden geçmediğini alenen ortaya koyuyor.

Bu boşluk ve boş vermişlik karşısında artık başkanlarımıza tek makam yetmiyor yeni, yeni dernekler ile birden fazla dernek başkanlığı sıfatı ile “Başkan” sıfatını taşıyanların önüne geçmek için yeni bir rezilliğin kapısını açıyor.

İlimizde gerçekten iş yapan STK ve Siyasi partiler dışındaki dernek ve cemiyet başkanı sıfatı taşıyan kaç kişi olduğunu net olarak bilen var ise bu yazıya cevap verebilir.

Ya da çarşıdaki simit satan çocuklar bile gazeteciler cemiyeti adı altında bir cemiyet kurup onlar da bizimkiler gibi “Başkan” sıfatlarıyla ortalarda dolaşabilirler.

Aksaray’da Vali ve Belediye başkanlarına ulaşamayanlara tavsiyem hemen bir dernek veya cemiyet kurun ve “Başkan” sıfatı ile randevularınızı alıp ziyaretlerinize başlayın.

Nasıl olsa “Gazeteciler Cemiyeti” kuranlara bile Gazeteci üyesinin olup olmadığını soran birileri yok…

Haydi sizler de başkan olun da yüz binlerce başkanın olduğu ülkemizde nüfusa göre en çok başkanın barındırıldığı il olma onurunu bari sizlerin sayesinde yakalayalım.

Ne zaman yürürlüğe gireceği belli olmasa da cezalar ve denetimler karşısında perişan hale gelen vatandaşlar artık olan bitene tepki gösterse de ne yazık ki sesler hısım akraba sohbetlerinden dışarıya çıkmıyor.

Çıksa da kimseler tarafından duyulmuyor.

Duyulsa da duyulmazdan gelinip geçiliyor.

Ne diyelim şimdi bu yazıyı kaleme aldık diye birileri “Hak eden cezasını çeksin, her şey daha güvenli trafik için” deyip kendince haklı eleştirisinde bulunacak. Tıpkı benim yazıya döküp sizlerin de şu anda okuduğu gibi.

Elbette Dünya’nın her yerinde insanlar kural ihlallerinin de, yaptıkları hataların da bedellerini hak ettikleri derecelerde ödeyecekler.

Elbette trafik düzeni için polis, jandarma denetimler yapacak ve trafik güvenliğini tehlikeye sokanlara cezalar yazacaklar. Alkollü yakalananların ehliyetlerine el koyacaklar, magandalara hak ettikleri cezaları uygulayacaklar. Gerekiyorsa ehliyetlerine geçici süre ile de el koyacaklar.

Ama bu yapılırken de uygulanacak para cezaları insanların aldıkları maaşlar ve yaşam standartlarıyla yani ülkenin ekonomik gerçekliği ile ölçüşecek.

Asgari ücretin 28 bin lira olduğu bir yerde 50-100 veya 200 bin lira gibi cezalar ne kadar samimi? Bunu ülke gerçekleriyle tekrardan tartışmak ve oylanan kanun teklifini tekrardan gözden geçirmek gerekiyor.

Bu cezaların uygulanması için kanun teklifi hazırlayanlar ve bu teklife onay verip el kaldıranların cezalardan ömür boyu muaf olduğunu bilmesek gerçekten bu cezaların trafik güvenliği için çıkartıldığına ikna olacağız. Ama ne yazık ki bu bırakın kendilerine yakın bir tanıdıklarına bile kesilen cezalarda işlemi yapan memuru doğduğuna pişman edenlerin de olduğunu bildiğimizden amacın trafik güvenliği olmadığına ikna oluyoruz. 

Toplum kendi içerisinde büyük bir kırılma yaşarken,

İş yapan insanlar batarken,

Mali sıkıntılar nedeniyle intiharlar artarken,

İş arayanlar umutlarını kaybetmeye başlamışken,

Ekonomik sıkıntılardan dolayı aileler dağılırken “Daha fazla ceza” diyerek trafik cezalarını alınan maaşların kat ve kat üzerine çıkartmanın ülke gerçekleriyle çeliştiği ortada değil mi?

O kanun teklifi için el kaldıran sayın vekillerin, asıl olan millet adına trafik imtiyazının milletvekilleri için kaldırılmasını da bizler millet olarak talep ediyoruz.

Asıl olarak sizleri vekâleten o kuruma gönderenler nasıl radar, kırmızı ışık, cep telefonu kullanımı, yara geçidinde durmama, çakarlı araç kullanımı, hatalı park ve daha birçok maddeden bu artırılan cezalarla muhatap olacaksa artık sizler de el kaldırdığınız bu cezalar ile bu millet gibi bu trafik içerisinde yaşayın, bizler de gerçekten sizlerin samimiyetini görelim ve ikna olalım.

Ama amaç, ekonomik gücü kalmayan bu milletten çok daha fazlasını toplayabilmekse bunu da samimi olarak millete anlatmanız gerekmez mi?

Cezaların bir oranı ve ülkedeki maaşlar ile bir orantısının olması gerektiğinin anlaşılması ve trafikteki ayrıcalıklı araçlar olan dokunulmaz araçların da aynı trafik içerisinde kaza risklerine neden olmaları ve trafik güvenliğini gittikleri her şehirde tehdit ettiklerinden dolayı onların da aynı cezalar ile ekonomimize katkı sağlamasını ve trafikte ayrıcalığın da son bularak tüm imtiyazlı meslek dallarının İşçi Ahmet, Çiftçi Mehmet, Esnaf Mahmut ve sade vatandaş olan Mustafa abiler gibi aynı denetim ve cezalara tabi tutulmasını bir Türk Vatandaşı olarak talep ediyorum.

Emin olun ki “Yazılacak olan cezalar ile bu ülke ne şahlanacak” umudunuz hayalden öteye gitmeyecektir…

Özellikle son günlerde iki Bakanlıkta yapılan değişiklikler ile erken seçim dedikoduları artarken Aksaray siyasetinde de milletvekilliği adaylıkları için dedikodular ve kamuoyu oluşturma çabaları başladı.

Aksaray’da siyasetin merkezindeki parti olan Ak Partide mevcut vekillerin üzerini çizen siyaset dehaları ilk iki sırada yer almak için Aksaraylıların gözüne girme çabalarını artırırken yayın organları ile de kamuoyu oluşturma hamleleri şimdiden başlamış gibi görünüyor.

Daha ortada hiçbir şey yokken Milletvekilleri Cengiz Aydoğdu’nun adaylığının mümkün olmadığı ümidi ve Hüseyin Altınsoy’un da listede yer almayacağına kesin gözüyle bakanlar şimdiden Aksaray sevdalarını tüm Aksaraylıların gözlerine sokmaya başladılar.

Yine Aksaraylı olup da Aksaray’a bu güne kadar zerre katkı sunmamış olan ve şehirdeki bir kişi ile bile diyaloğu olmayanların da Ankara’dan Aksaray sevdaları kabarmaya başladı bile.

Ne diyelim ortada ne fol ne de yumurta varken siyasetin lokomotifi olan partinin sevdalılarının milletvekillerinin üzerini çizmeleri ve Ankara’daki koltuklara en yakışacak adaylar olduklarını göstermek için kamuoyu oluşturma çalışmalarını görünce bir Aksaraylı olarak gerçekten duygulanıyorum.

Tek hedefleri milletvekilliği olan bu siyasi dehalara bir kul bu güne kadar “Diğerlerini dedikodular ile kötüleyip kendini ön plana taşıyorsun da, bu güne kadar bu Aksaray için sen ne yaptın?” sorusunu sormuyor.

Neden mi çünkü seçimden de, mevcut milletvekillerinin üstünü çizenlerden de ne meclisin ne de Aksaray halkının haberi yok.

Bilhassa Ankara’dan veya İstanbul’dan gösterilecek adaylar konusunda yapılacak normal veya erken seçimde halkın tavrının çok açık olduğunu bilmeyenler elbette bu faturayı çok ağır ödeyeceklerini bilirken bayramlarda bile Aksaray’ın şehirlerarası yolundan bile geçmeyenlerin Aksaray (Koltuk) sevdalarını görünce “Ne çok sevenimiz varmış” demek geliyor içimden ama gerçek niyetin Aksaray ile ilgisinin olmadığı aklıma gelince yutkunup susuyorum.

Özellikle Aksaray’ın önünden geçmeyip, Ak Parti ve diğer partilerin kapılarında yatıp kalkan ve Aksaray’ı hiçe sayanlar oluşacak ilk seçimde listelere girdiklerinde hangi parti olursa olsun kaybettireceklerini de parti yönetimlerindeki yakın arkadaş ve ahbaplarına söylemeyecek olsalar da bu durum buradaki il başkanları ve mevcut milletvekilleri tarafından, ithal milletvekilliğine halkın ne tepki vereceği net bir şekilde anlatılmalıdır.

Dediğim gibi ortada ne fol ne de yumurta yok ama birileri birilerinin altını oymuş ve seçimde listelere girmek için Ankara’da mesailerini sürdürürken Aksaray’da da yine birileri şimdiden kamuoyu oluşturarak isimlerini hafızalara kazımaya çalışıyorlar.

Ne diyelim hepsine hayırlı olsun.

Cengiz vekil emekli edilmiş haberi yok,

Hüseyin vekil sürecini tamamlamış haberi yok,

Ramazan vekil aday bile olmayacakmış haberi var mı? Yok mu? Bilen yok,

Turan vekil de yine “Ben artık siyasette yokum aday değilim” diye konuşuyormuş.

Ne diyelim bir gazeteci olarak bunların hiç birini ben duymasam da birileri bu konularda çok duyumlar aldıklarını kapı, kapı gezip anlatmaya başlamışlar bile.

Ne diyelim siyasi sahne bu kadar boş bırakılırsa ya Aksaray’daki rakipler,

Ya da Ankara’daki koltuk, pardon Aksaray sevdalıları o sahneyi dolduruverir.

Emekli edilir, liste dışında kalır veya siyaseti bırakırsınız da, haberiniz bile olmaz…

Bu yıl 3 bin liradan fazla para alıp araçlar için ne türden hizmet verdiğini kimselerin anlayamadığı istasyonlarda saatlerce çile çektirilen, çalışanlarının kendilerini bulundukları illerin liderleri gibi gördüğü sözde muayene istasyonlarının para ödemede kredi kartlarından talep ettikleri anormal komisyon ücretleri ise halen devam etmesine rağmen bu ülkede mağdur edilenlerden başka bir tane bile idareci de çıkıp bunun hesabını sorma cesaretini kendisinde bulamadı.

Elbette araçlar belirli zaman aralıklarında muayene edilecek ve sıkıntılı olanlar tespit edilerek trafiğe çıkmaları engellenecek.

Ancak bunun yolu artık tartışma konusu olmaya başladı. Bu yolun olmaması gereken örneği ne yazık ki yine bizim ülkemizdeki şekli.

Rekabetin olmadığı, zorunlu yaptırılması gereken muayeneler konusunda sürücüler bu istasyonlara girmek zorunda bırakılırlarsa durum bundan da farklı olmaz.

Aracınızı muayene eden sizi döver de, söver de, hatta öldürür de.

Bu güne kadar sürücülerin isyanlarını duymazdan gelenlerin bu hallerine devam etmeleri ne yazık ki bu istasyonları işleterek bu milletten hak etmediği milyarlarca lirayı toplayan kişi veya kişileri iyice cesaretlendiriyor.

Bu yaşanan olayları vatandaşlar yayınlamasına rağmen her nedense bir tane bile kişi gidip bu yerlerden yaptıklarının hesabını bile soramıyor.

Randevu alıp giden randevusundan en erken 1 saat sonra alınırken kredi kartlarından bankaların bile haset ile çatlayacağı komisyonlar istenerek resmen tefe düzeni işleniyor.

Yine araç muayenesi için dışarıda her türlü hava koşuluna rağmen saatlerce bekletilen insanların -10 derecede bile bekletilmeleri kimseyi rahatsız etmiyor.

Haksız kazanç, fahiş fiyatlar konusunda hareket edenler bile bu istasyonların önlerinden bile geçme cesaretini kendilerinde bulamıyor.

Bu kadar imtiyazın verildiği bu kurum ve çalışanlarından adam dövme, sövme veya öldürme dışında nasıl bir davranış beklenilebilir ki, işlenen cinayete, kavgalara ve diğer olumsuzluklara şaşırıyormuş gibi yapıyorsunuz?

Normal şartlarda bırakın araçlar konusundaki adaletsizlik tartışmalarını Dünya’nın insanlarına değer veren başka bir ülkesinde sözde müşterilerine sağlamadığı imkanlar ve yapmadığı tamirat ile tadilat işlemlerinden bu kadar para kazanmasına rağmen saatlerce sürücüleri ayakta bekleten bir kurum 1’inci yılını tamamlayamazken milyonlarca vatandaşın şikayetinin hiç sayılması artık bu kuruluşa adam dövme, hatta öldürme cesaretini bile vermiş durumda.

Verdiği hiçbir hizmet olmamasına rağmen aldığı 3 bin liradan fazla bedeli neden ödediğini bilmeyen sürücülerin isyanlarına kulak tıkayanlara çağrımız;

Bu istasyon tekeline son vermeleri ve illerde kriterlere uyan yerlere yetki vermeleri ve muayene edilen araçların muayene esnasında faturalandırılmak kaydı ile muayeneden geçemeyecek şekilde olan ağır kusurlarının o kuruluşlarda ücretleri karşılığında yapılacak yerlerle bu işi yürütmesidir.

Gerçekten birisi bu istasyonların araç başına 3 bin 288 lirayı neden aldığını ve de bu parayı hak edip etmediğini açıklayabilir mi?

Özellikle Aksaray’ın 3-5 tıklanma veya birkaç “Aferin” uğruna son 1-2 yıl içerisinde yok edilen imajının korunması için vurgu yapan Vali Duru daha önceden üvey evlat muamelesi çekilen yerel basın konusunda da “Bulundukları şehirlerin gerçek hafızasıdır” diyerek dikkat çekti.

Yerel basının, şehirdeki sorun ve sıkıntıları gündeme taşıdığına ve şehrin derdini dert edindiği için önemli bir değer olduğunu vurgularken şehirdeki olumsuz algının değiştirilmesi için basın ile birlikte daha etkili çalışılacağını da vurguladı.

Yapılan olumsuz haberler konusunda, başkaları gibi birilerini Aksaray’a getirip ayar vermek ve diğerleri gibi kendisini kurtaracağını düşünerek Valilik makamlarında ağırlamak yerine söylemlerini bizzat samimi ve devlet adamı olmanın verdiği güven ve saygı ile hepimizin gözlerinin içerisine baka, baka net bir şekilde verdi.

Bu kadar samimi şekilde verilen mesajların karşılığı salondakiler için bir atasözünün karşılığı gibiydi.

Hani hepimizin zaman, zaman kullandığı “Anlayana sivrisinek saz, anlamayana davul, zurna az” sözünün karşılığı tamda bu toplantıda Sayın Valinin konuşmalarının karşılığı gibiydi.

Salonda niyeti iyi olanlar Vali Murat Duru’nun cümlelerinden gerekli notları çıkartırken diğerleri de bildik hal ve tavırlarda yaklaşık 1 saat süren toplantıdan hiçbir şey anlamadıklarını gösterdiler.

Bizler de gazeteciler olarak elbette öncelikli değerimiz Aksaray olduğu için anlamamız gerekenleri anladık ve daha önceden de hep şikâyetçi olduğumuz sorunları Vali beyin ağzından çıkan cümlelerden de duyunca bu işe devletin de el attığını ve yalnız olmadığımızı da gördüğümüz için gerçekten mutlu olduk.

Bu şehir;

Bu şehirde yaşayacak olan, bu şehirde doğan ve gömülecek olan ve bu şehri gerçekten yaşanabilir bir şehir yapmak isteyen herkesin şehri.

Bizler öleceğiz, yerlerimize çocuklarımız, onların yerlerine de çocukları gelecek.

Bu şehirden olmayıp, bu şehrin dert ve sıkıntılarını dert edinmeyen insanların şehrin imajını bozmasını önlemek için artık yalnız mücadele etmeyeceğimiz için gerçekten 8-10 yerel gazeteci arkadaşımız ile mutlu olduk.

Bölge insanı olmak, bu topraklarda doğup büyümek ve aynı havayı solumanın ne kadar önemli olduğunu bu toprakların insanı olan Valimiz Murat Duru’yu görünce bir defa daha anladık.

İyi ki Aksaray’a gelmiş.

İyi ki bu şehrin Valisi olmuş.

Aksaray’da görev yaptığı süre içerisinde yolunu açmak ve kendisine destek olmak için bu şehrin derdini dert bilen sadece 8-10 gazetecinin kendisine her konuda destek vereceğinden hiç şüphem yok.

Eskilerden beridir değiştirilerek kullanılan, Mevlânâ Celâleddin-i Rumi’nin de söylediği gibi;

Doğru olsam ok gibi yabana atarlar beni,

Eğri olsam yay gibi elde tutarlar beni,

Ne doğruyu gördüm aç,

Ne eğriyi tok,

Eğri yay elde kalır,

Menzil alır doğru ok.

Çok uzun süredir yabana atılan ve “Yereli kim ne yapsın” algısı oluşturulmaya başlanılan her zaman ayrıcalık bekleyen kendilerini Aksaray ve Aksaraylıların çok üzerinde gören insanlara “Yerel medyanın şehrin hafızası” olduğunu anlatmaya çalıştığı için Sayın Vali Murat Duru’ya teşekkür ediyorum.

Her mikrofonu gören “Atılım” söylemi ile cümleye başlayıp “Atılımın” sonuca ulaşacağı yolu çizmeden günü kurtarıp kendince şehir dinamiklerini harekete geçirdiğini düşünüyor.

Son yıllarda tarım ve hayvancılığa yapılan yatırımlar ve bu alandaki atılım hamlesinin su ve değişik sorunlar ile yarıda kalıp dibe çakılmanın ileri gitmemesinden sıkılmış olan makam sahipleri sanayi konusunda da atılımlarının sonuna geldiler sanırım.

Bu günden sonra artık Aksaray’ın yanı başında denizi olmamasına rağmen gerek yatak gerekse de ziyarete gelen turist sayısı ile büyük başarılara imza atmış Nevşehir’in geldiği süreci takip ederek atılım çağrılarına başladılar bile.

Daha hiçbir ile bağlı olmadığımızı anlatmaya çalıştığımız, haritada yerini gösterdiğimiz Aksaray’ın tarihi ve doğal güzelliklerini anlatsak da ne yazık ki bu yerleri ve tarihlerini ilde yaşayan bizler bile uzaktan yakından bilmeyerek atılım için kolları sıvadık.

Kış sporları için müthiş bir alana sahip olan Hasan dağı bölgesindeki yolu açma becerisini bile göstermeden kış turizminin konuşulduğu Aksaray’da yatak kapasitesi olmadan turizm hamlesine kalkışıyoruz.

İl Özel idaresine ait olan Ziga termal otelinin yapımı için gelinen süreç ve yaşanan sıkıntılar ile Aksaray’ın 20 yılını heba eden sözde müteahhide güvenerek yeniden bu alanı bu insanlara teslim ederek yapacağımız atılım da susuz tarım ve hayvancılık yapmaya çalışan tarım atılımına benzeyecektir.

Daha Aksaray’ı ortadan ikiye ayıran, Doğu-Batı ile Kuzey-Güney kavşağı olan yollara Aksaray tabelasını bile yazdıramazken, yazılan tabelalar da yine yol üzerinde boya ile kapatıldığından bile haberi olmayanlar ile Adana yolunda “Kapadokya bölgesi” olarak yön tabelasını dikenlere müdahale bile edemeyerek popülist politikaları ile atılım cümlesi ile günü dolduradursun artık Aksaray için geciken her proje şehrin sonunu getirmeye başladı.

Yeraltı su kuyularının azalmasından kaynaklı yaşanan obruklar, turizmde rekabet edilecekler ile aradaki makasın her geçen gün daha da açılması, sanayi konusunda yaşanan sıkıntıların görmezden gelinmesi ve tarımsal üretimde yaşanan su sorununun hep dipsiz karanlığa itilmesi sayesinde atılım anlamsız bir kelimeden başka bir şey ifade etmiyor.

Atılım yapacaklara sesleniyorum; Lütfen birileri Aksaray-Adana karayolundaki beyaz boya ile boyanarak kapatılan ve yıllardır da bu durumda olan Aksaray tabelasına bir müdahale ederek ve karayolları tarafından dikilen tabelada “Kapadokya” bölgesinin Niğde olduğunu işaret eden tabelanın düzeltilmesi ile atılım için küçük ama sizlere güven için büyük bir adım atabilir mi?

Sizler atılıma olmayan yollar ve olan yollardaki tabelalar ile başlayın da bizler de sizlerin nerelere kadar atılım yapabileceğinize bir bakalım.

Sizler kadar gezmememe rağmen ilk seferde boyanan “Aksaray” tabelasını ve “Yola dikilen “Kapadokya bölgesi” tabelalarını ben gördüm de Aksaray’ı temsil için Evliya Çelebi gibi gezen sizler bu güne kadar bu tabelalara bir defa bile dikkat ettiniz mi?

Eğer dikkat edipte görmezden geldiyseniz “Atılım” sözünüz sizde kalsın.

Yok bu tabelalara bir defa bile dikkat etmediyseniz, o zaman da sizin bu şehirle bir bağınız yok ve “Atılım” söyleminiz de gerçek değil demekte bana hak değil mi?

Neredeyse her gün yeni bir transfer haberlerini duyuyor ve çok sansasyonel olanları da haberlerde günlerce izlemek zorunda kalıyoruz.

Sözde gönül verdikleri siyasi partilerden seçmenlerin karşısına çıkan milletvekili veya belediye başkan adayları ile meclis üyeleri haftalardır partilerinden istifa ederek yeni partilerine çok bağlı olduklarını anlatmaya çalışırken kendilerine oy veren seçmen yani halkın iradesini zerre kadar hesaplarına dahil etmiyorlar.

Yani seçmenler seçilmiş siyasetçilerin bazıları için sadece belli dönemlerde seçim sandıklarında 1 dakikalık figüranlardan başka bir şey değil.

Bağımsız aday olsa yerine göre belki 50-100 veya 3-5 bin oy alabilecek kişiler seçildikten sonra kerameti bütünüyle kendilerinde sanarak partilerinin adayı olduğu için oy aldıkları seçmenin iradesini yok sayarak başka yerlerde siyasete devam ederken oy veren seçmenin iradesi de her zaman ki gibi yok sayılıyor.

Transferler haricinde; terör, yolsuzluk veya başka sebeplerle açılmış olan soruşturmalar kapsamında tutuklanarak cezaevine giren başkanlar için de durum farklı değil.

Oy veren seçmenlerin iradeleri burada da yok sayılırken ya bu koltuklara bir kayyum ya da bir isim sözde seçilerek 5 yıllığına kendi yaşadığı bölgeyi yönetecek başkan yerine o kararı da başkalarının vermesi sonucu burada da irade yer altına gömülüyor.

Yine Milletvekili istifalarında ve transferlerinde de durum aynı. Bir siyasi partiye oy veren seçmenlerin oyları sayesinde seçilen Milletvekilleri de son günlerde popüler hale gelen transfer furyası ile kendilerini temsil etsin diyerek oy veren seçmenlerin tam tersi siyasi partilerde siyaset yapmak için adeta birbirleriyle yarış haline girdiler.

Bu sistem ilerleyen günler için çok ama çok büyük sıkıntıları da beraberinde getirecek gibi görünüyor.

Acil olarak seçim kanunu konusunda ve siyasi partiler kanununda bir düzenleme yapılmalı ve istifa eden, herhangi bir suç şüphesi ile tutuklanan veya parti içerisindeki disiplin soruşturmasından dolayı işlem yapılmış olan ve partisinden ihraç edilenlerin görevlerini de yürütememesi ve o yerlerde ara seçimlerle halkın gerçek iradesi siyaset sahnesinden silinmemeli.

Her ne sebep olursa olsun bu istifa edenler üzerlerinde oturdukları koltukları da tam zıt görüşte olan siyasi partilere taşımamalı ve halk sorun olan yerde yeniden sandık başında kendisini temsil edecek veya yaşadığı kasaba, ilçe veya ili yönetecek başkanları da, meclis üyelerini de kendisi seçmeli.

Yapılacak yargılamalar konusunda da süreç Türkiye’nin ana gündemi haline getirilmeden Türk yargısına güvenilmeli ve verilecek olan karar sabır ile beklenmelidir.

Seçilecekleri parti listelerine girmek için türlü girişimlerde bulunanlar, seçildiği güne kadar halkını dinleyenlerin seçimlerin bittiği günden itibaren kerameti kendilerinde saymaları ve transfer görüşmeleri Türkiye’deki siyaset sürecine en büyük darbeyi vurmaya devam ederken oylarını topladığı kitlenin kendisine emanet ettiği koltuk ile parti kapılarında gezenler bu sayede acil olarak siyaset sahnesinden temizlenerek güvenilir isimlerin bu alanda kalması ve bu sayede halkın siyasete olan güveni de yeniden sağlanmalı.

Sürece uzaktan baktığımızda kendilerini seçen halkı sadece figüran olarak gören ve hiçbir saygısı olmayan sözde siyasetçilerin ilerleyen günlerde belli başlı taleplerle transfer olma girişimlerinin devam edeceğinden ve bu anlayışı da kendilerine şiar edineceklerinden zerrece şüphem kalmadı.

Halkın iradesi önemliyse gerekli düzenlemeler yapılmalı ve partisinden istifa edenlerin görevlerinden de uzaklaştırılması ve sürecin halkın kararı ile ilerlemesi adil siyaset sürecinin başlaması için büyük bir adım olacaktır…

Her türlü olumsuzluğu, küçücük bir haber bile olmayacak durumları bile abarta, abarta ülke gündemine sokup ili rezil edenler bu süreçte başlıca sorumlu olanlardır.

Geçmişte yaşanan olaylar nedeniyle imajımızın bozulduğunu kabul ederken bu imajın nasıl bu duruma geldiğinin araştırılmaması ve düzeltilmesi için de hiçbir şey yapılmaması tuhaf değil mi?

Bu ilde yaşamanın bir bedeli var diyeler Aksaray için gece gündüz yırtınırken bu ilin insanı bile olmayanlar ili 3 kuruşluk etmek adına adeta birbirleriyle yarış haline girerken özde hiçbir şey olmayacak sözde idarecilerin yol vermesi ile bu işi çok daha sistemli ve destekli yapmadılar mı?

Kameralar karşısında alkolün de verdiği etki ile ağzından ne çıktığını duymayan insanları kamera karşısına zorla durduranlar da bu rezilliğin en büyük ortakları değil mi?

Gelinen süreçte artık ilde olanlar kadar olmayanlardan da Aksaray ve halkı sorumlu tutuluyor.

Şöyle ki; Daha iki gün önce Niğde’nin Çiftlik ilçesinde yaşanan trafik kavgası ve ardından iki kişinin ölümü ile sonlanan cinayet.

Olay Niğde’de, saldırgan da, ölenler de Niğde’de, kaçabileceği tek nokta Güzelyurt üzerinden Aksaray merkez buradan da Doğu, Batı, Kuzey veya Güney yönlerine ulaşım imkanı.

Yani olayın Aksaray ile uzaktan yakından bir ilgisi yok.

Sadece katil zanlısının kaçtığı yön ve Aksaray’daki kolluk kuvvetlerinin başarılı çalışması ile il merkezinde başarılı bir operasyonla yakalanıyor olması.

Peki olay nasıl yansıtıldı veya nasıl anlaşıldı?

Haberlere bakarsak küçücük harflerle olayın olduğu yerin manşetlerde belirtilmemesi olayın Aksaray’ın merkezinde olduğu yönünde algıların oluşmasını sağladı.

Elbette bu tek başına bir manşet veya spot haber başlığı sayesinde oluşmadı. Bunun oluşması için aylardır devam eden Aksaray’ı suç ve günahlar şehri gibi göstermek için yapılan çalışmalar etkili oldu.

Ulusal denilecek haber kaynaklarındaki yorumlara baktığımızda okunan haberden Aksaray birinci dereceden sorumlu tutulmuş. Nedeni ise haber başlığında olayın meydana geldiği yerden bahsedilmeyişi.

İşte bu kadar net olan bir olay bile artık sadece Aksaray’ın üzerine bırakılıyor. Son cinayet haberine baktığınızda ülke geneli, olayı; “Aksaray’da yol verme meselesi yüzünden işlenen cinayet” olarak görmüş ve “Aksaray mı? Şaşırmadık” etiketleri haber yorumlarına damga vurmuş.

Aksaray’ı bu duruma getirenler de, bu duruma hep birlikte seyirci kalanlar da bu eserin mimarları değil mi?

Niğde’nin Çiftlik ilçesinde yaşanan olay Aksaray’ın içine edenlerin gayretleri ile yine bize yazmadı mı?

Bundan sonra da bırakın Niğde’yi diğer illerde yaşanacak benzeri olaylar da yine Aksaray’a yazmayacak mı?

6 Şubat güneş doğduğunda ortaya çıkan manzarayı tam idrak edemeyenler için gelen ikinci felakette küçük kıyameti yaşayan bölge insanları şehirler her ne kadar yeniden ayağa kaldırılsa da ölen yakınlarının acılarını hala yaşatmaya devam ederken acı ve gözyaşları sanki sadece 11 ilde kalmış gibi bir hava var.

Yurdun değişik noktalarında zaman, zaman oluşan küçük çaplı depremlerde bile yıkımlar yaşanırken insanlar hala dönüşmeme konusunda ısrarcılar.

Bununla beraber Aksaray’da da acil dönüşüm gereken yerlerde dönüşümün “D” sini bile bu güne kadar görmedik. Çarşı merkezindeki alanlardaki dönüşüm çabaları sadece çarşı merkezine has gibi görünürken yerinde dönüşüm bile müteahhitlerimizi cezbetmedi.

Yine dönüşüm çalışmalarının dışında 6 Şubat depremlerinden Kahramanmaraş ile Elbistan ilçesinde görev yapan yüzlerce AFAD gönüllüsünün de eğitim ve tecrübelerine rağmen tamamen ötelenmesi ve AFAD’dan uzaklaştırılması da gelinen süreçte 6 Şubat’ın Aksaray’da sadece bir resim sergisinden ibaret olduğunu ortaya koydu.

15 Temmuz Milli İrade Meydanında gelenekselleştirilen 6 Şubat etkinliği için meydana toplanan ekibe baktığımda aralarında Elbistan’da görev yapmış 3 veya 5’i geçmeyecek kişiyi görürken yüceleştirilmeye çalışılan dernek ve kuruluşları ön saflarda gördüm.

Bu programı organize edenlerin artık gerek felaket gerekse de felakete hazırlık boyutunda en küçük bir samimiyet taşımadıkları kanısına da o görsel ile artık ikna oldum.

Nasıl olsa ülkemiz her felaketin ardından “Hatalardan ders çıkarttığını sırıtarak açıklayan” müdürlere alışmış durumda.

Sadece Elbistan ilçesinde AFAD’ın 10 teknik personelinin yanında 100’den fazla gönüllü çalışırken yine Maraş merkezde de aylarca verilen görevleri yapan gönüllülerimiz oldu.

O bölgeyi de, yıkımı da bu insanlar görürken programlarda en ön saflara yerleştirilen sözde dernek ve kuruluşları izlediğimde programı organize edenlerin bir yerlere koltukları için mesajlar yolladığını da anlayabiliyorum.

“Allah vermesin” cümlesinin en büyük tedbir olduğu bir yerde bundan farklı bir organizasyonu da düşünmek elbette iyimserlik olurdu.

Sahipsiz şehrin, kurumunda da bundan farklı bir manzaranın oluşmasını beklemiyorum ama en azından “Acaba biraz olsun içlerinde devlet, millet sevgisi kalmış mıdır?” diyerek ısrar ediyorum.

Ne diyelim artık, 6 Şubat’ın bir görünmeyen yüzü bir de vitrinlik yüzü var.

6 Şubat’larda gördüğünüz o yüz sadece vitrinlik olanı değerli hemşerilerim. Gerçek yüzü 3 sene önce Maraş ve Elbistan’daydı.

Bu kurum ve sürece baktığımda Aksaray’ın neden bu durumda olduğunu alenen görüyor ve geldiğimiz sürecin bir tesadüf olmadığına da şahitlik ediyorum.

Aksaray’da emeklilik projelerini çizmek için gelen idarecilerin kurumlarından başarı ve proje beklemek hayalcilik değil mi?

Cumhurbaşkanımızın çok sık kullandığı bir sözü vardır ya “Nereden Nereye” hah işte Aksaray tam bu sözün karşılığı gibi “Nereden nereye” tarım ve hayvancılık kenti olması nedeniyle afet ve büyük felaketlerin yaşandığı, Türkiye’nin kalbi durumundaki kara yollarının kesiştiği nokta olması nedeniyle trafik kazlarının çok fazla olduğu bir şehirde “Aman” diyenin ensesinde biten ve her olayda ilk gördüğümüz kurum olan AFAD’ın 2 sene içerisinde geldiği nokta Aksaray’ın hak ettiği gibi yönetildiğini de ortaya koymuyor mu?

Yazının başlığında da dediğim gibi 3 yılda yapılan tek şey 3 fotoğraf sergisi ve bu sergi de yine öğretmenlerimiz tarafından organize edilmiyor mu?

Ne diyelim artık “Yaşadıklarımız hak ettiğimiz gibi” değil mi?

Şehir olarak çarpık yapılaşmanın da verdiği mazeret ile her kuralsızlığı kendilerine hak gören sürücülerin şehre verdiği zarar görmezden gelinse de artık Aksaray trafiğinin yarattığı utanç tablosundan utanması gerekenler manzarayı gururla izliyorlardır.

İl genelinde trafikte ters, düz fark etmeksizin dolaşan ve “tanımlanamayan araç” adı verilen araçlar ile piyasacıların yaşattıkları rezilliklere göz yumanlar artık iki tekerlekli olan ve büyük bölümünün trafikten bir haber sürücüleri olan motosiklet veya elektrikli bisiklet tarzı araçların da şehir trafiğinin içine etmesi için her türlü imkan veriliyor.

Çoğunlukla “Ekmek parası” bahanesi arkasına sığınılarak yapılan ve kendinden başka birçok kişinin mağdur olmasına neden olacak davranışlarına göz yumulmasını isteyen sürücülerin bu kadar imtiyazlı şekilde trafikte tutulmaları sadece Aksaray’a has bir özellik durumuna gelmedi mi?

Göstermelik denetimlerde yapılan kask ve belge denetimleri dışında bu araç kullanıcılarının tüm kurallardan muaf tutularak trafik içerisinde olmalarına yaptırım uygulanmaması ben dahil birçok kişinin isyan boyutuna gelmesine neden oluyor.

Özellikle “Uğraşmayın garibin ekmeğiyle” gibi söylemlerden cesaret alan ve tek yönlü yollarda bile tersten gelip utanmadan da kendilerine yol verilmesi gerektiği aymazlığında olan sürücüler bu işte en masum olanları değil mi?

Bu sürücülerin kendilerinin her haltı yapabileceklerine inanmalarında emek sahibi olan ve denetim mekanizmasını yeterince çalıştırmayanlar o sürücülerin yaptığı tüm kural hatalarının asıl mimarları değil mi?

4 tekerleği olan araçlara uygulanan cezai yaptırımların nedense başka türden olan araçlara yeterince uygulanmaması şehir trafiğini bu noktaya getirdi.

Artık tamamen haksız olan bir sürücü bile karıştığı kazada dahi hatalı olduğuna ikna olmuyor.

İki şeritli bir yolda orta şeridin ortasındaki şerit çizgisinin üzerinde seyreden motosikletli bir sürücü kendisine sürücü kursunda böyle öğretildiğini ve kendisinin o yolda olduğu sürece sağından veya solundan geçemeyeceğimiz konusunda o kadar ikna olmuş ki, bu sürücüye değil ben, kara yolları trafik kanununu yuttursanız nafile. 

Yine kuryelik yaparak “geçim” bahanesi ile ayrıcalık bekleyip şehirdeki hiçbir trafik kuralına uymayan, trafik ışıklarının sadece otomobiller için yerleştirildiğini düşünen sürücülerin geldikleri bu durumda yine yapılmayan denetim ve uygulanmayan cezalardan kaynaklı değil mi?

Kısaca özetlersek il merkezinde ve ara sokaklarda kendilerinin dokunulmaz olduğunu düşünen sürücülerin, bu sürece gelinmesinde zerre günahlarının olmadığına ben bir Aksaraylı olarak ikna oldum.

Çünkü adamlar haklı, “Ekmek kavgası” dediklerinde tüm kurallardan muaf tutulmalarından dolayı motosiklet veya 3 tekerlekli araçların trafik kurallarından muaf olduklarına en kalbi duyguları ile inanmışlar.

Bu inancı verenler bu şehrin trafiğinin geldiği durumun mimarı olarak kendileriyle guru duymalı…

Ölü sayısı resmi rakamlara göre 50 bini aşarken halen bulunamayan kayıp işle uzuv kayıplarına neden olan yaralı sayısı açıklanmıyor.

Bu depremlerden yaklaşık 24 sene önce meydana gelen ve yine 20 bine yakın insan hayatını kaybederken binlerce insan da yaralandı ve kayıp oldu.

Bu depremlerin ülke ekonomisine verdiği zararlar insan hayatından sonra geldiği için çok fazla gündeme gelmese de ne yazık ki milyonlarca insan da bu depremler sonrasında deyim yerindeyse artçı ekonomik krizler ile intiharlara bile sürüklenirken aile dağılma olayları gibi sosyal sorunlarda hiçbir zaman gündeme getirilmiyor.

Yani deprem bölgelerindeki enkazlar altında canla kaybedilirken, insanlar evsiz ve yurtsuz kalırken ülke genelindeki sarsıntılar da küçümsenemeyecek boyutta oluyor.

İşte tarihimizde en azından hayatta olanların şahitlik etmediği bir yıkıma bundan 3 sene önce hep birlikte şahitlik ettik ve her bir vatandaş güçleri oranından bölgeye gidemese bile yardım etmeye çalıştı.

Emeklerini de yardımlarını da esirgemeyen her bir insanımızdan Allah razı olsun.

***

Ne yazık ki bu ve başka türlü felaketlere alışık olan milletimiz, felaketler sonrasında duyacakları cümlelere de aşina olduğundan felaketlerde tedbirlerini gerekli zamanlarda almayanlar da işin içerisinden “Hatalarımızdan ders aldık”, “Üzgünüz”, “Yaraları sarmaya çalışıyoruz” ve benzeri bir çok cümle ve kelime ile sürecin tamamlanmasını sağlarken yıkımın yaşandığı bölgelerdeki insanların yaşadıklarını kimseler görmediği, o acılara tanıklı etmedikleri için herkes kısa sürede felaketi de alınmayan tedbirleri de unutuveriyor.

Yeni bir felakete kadar insanların, hatalarından hiçbir ders almadıklarını görmemize rağmen başımıza gelmediği sürece “halimize şükür” diyerek günü geçiştiriyoruz.

Şimdi ben gerçekten merak ediyorum; Büyük felaketin üzerinden geçen 3 senede deprem bölgelerinde yaralar beklentilerden bile hızla sarılıyor ama deprem bölgeleri dışında ne türden tedbirler alınıp o yaraların tekrar açılmasının önlemleri alınıyor.

Hastalardan nasıl bir ders çıkartıldı da deprem bölgelerinde yaşanan çok sayıda sorunun tekrar yaşanmaması için yaşanabilecek depremlere nasıl önlemler alındı?

O depremlerin yaşanmasının ardından deprem bölgesinde yaşanan sıkıntılar AFAD başta olmak üzere belediyelerin hangisi tarafından masaya yatırılıp deprem bölgeleri idareciler için bir ibret yeri olarak görüldü?

Yine depremler zamanında eğitimli personeli yetersiz olan, halk ve gönüllüleri sayesinde felakete müdahale eden AFAD 3 sene içerisinde Aksaray’daki gönüllülük sistemini yok ederek reklam derdinde olan STK’lar ile reklam peşinde olan fabrikalar dışında nasıl hazırlıklar içerisine girdi?

Toplanma alanları başta olmak üzere çadır ve konteyner kent olarak kullanılması planlanan alanların altyapı çalışmaları konusunda bu güne kadar bırakın Aksaray’ı ülkenin bir tek ilinde bir çalışma yapıldı mı?

Kısa ve özetle 3 sene içerisinde deprem bölgesi dışında yeni bir felaketle ilgili bu hatalarından ders çıkartan üzgün görünen ve gözyaşlarını da eksik etmeyen abiler ne iş yaptı?

Kentsel dönüşümü sadece rant olarak gören müteahhitlerin çarşı merkezindeki yıkma çabaları karşısında Aksaray’da ilk depremde yok olma riski olan bazı Mahallelerde bu güne kadar bir tane bile binanın zemin ölçümü ile depreme dayanıklı olup olmadığı konusunda bir tane çalışma yapıldı mı?

Çarşı merkezindeki binaları yıkmak için binaların sağlam olup olmadığını gece gündüz ölçüp yıkım kararı bekleyenler zemin sıvılaşması riski bulunan 3 Mahalleye bir defa dahi gitti mi?

Yani değerli hemşerilerim çarşı merkezindeki ballı yıkımlar dışında kentsel dönüşüm çalışması gören ve hatalarından ders çıkartmış olan bir kişiyi gören oldu mu aranızda?

Yanlış anlaşılmasın bu yol Dünya ülkeleri ile Türkiye’deki illerde olmasına rağmen ne yazık ki bizim şehrimizde yok ve yapılması da pek mümkün görünmüyor.

Yıllardır yapılacağı söylenmesine rağmen birileri tarafından engellendiği dedikoduları artık naralar şeklinde her yerde konuşulmasına rağmen bu il için hayati öneme sahip olan çevre yolunu bırakın yapmayı talep etmeye bile kimsenin cesareti yetmiyor.

Şehir merkezinde çile olan trafiği eleştirmemize rağmen şehir dışında olması gereken ancak şehri ikiye ayıran E-90 karayolunun oluşturduğu trafiği şehrin gerçek abileri üzülmesin diye dışa aldıramıyoruz.

Kimilerine göre 1980’li yıllarda yapılması gereken çevre yolunun neden yapılamadığını da kimseler merak etmiyor.

Duyum o ki, birileri bu yoldan rahatsız ve yolun olabildiğince merkezde kalması için tek cümlesi de yetiyor.

Yani sözde koskoca bir şehrin geleceği için hayati öneme sahip olan bir yolun kaderi 500 bine yakın nüfusu olan Aksaraylılar yerine 1-2 kişinin iki dudağının arasında.

Özellikle yaz aylarında oluşan yoğun trafik sadece Aksaraylıları değil Aksaray’dan geçmek gibi bir zorunluluğu olan kamyon ve TIR sürücülerinin bile isyanına dönmesine rağmen yapılması lütuf olmayan bu yolun yapılamaması hiç ama hiç kimse tarafından sorgulanmıyor bile.

İşte böyle bir dönemde Aksaray’dan daha büyük olan hatta Aksaray’dan geçen yüz binlerce insandan bile daha değerli olanların hatırı kırılmasın diye çevre yoluna tedbir alınamamasının ardından Aksaray belediyesi geçen yıl tüm imkanlarını zorlayarak Aksaray halkına hizmet etmek için alternatif bir çevre yolu çalışması başlattı.

Yani devasa bütçeleri ve yaptığı dev projeleri ile Dünyada adından söz ettiren ülkemizin ulaştırma ve altyapı bakanlığının tecrübesi ve bütçesi ile şimdiye kadar en az 30 defa yapmak zorunda kaldığı ama yapamadığı çevre yolunun alternatifini şehrin geleceği için bir belediye başkanı başlattı.

Birçok konuda eleştirsem de her şeyden önce Aksaray’ın 1-2 kişiden büyük olduğunu ve Aksaray halkının da taleplerinin değerlendirilmesi gerektiğini bu güne kadar idare edenlere gösterdiği için başkan Dinçer ve ekibine teşekkür ederim.

Daha önce de pek çok defa gündeme getirmemiz ve başkaca basın yayın organlarının da haber yapmaya bile cesaret edemediği ya da yoğun gündemleri nedeniyle gündemine dahi almadığı çevre yolunun yapılması için Bakan beye ricada bile bulunmaya gerek olmadığını, bu yolun zaten yıllar öncesinde yapılmış olması gerektiğini de inşallah birileri anlatır da, yılda milyonlarca aracın geçiş yaptığı E-90 karayolu şehirden, şehir de merkezden geçen trafikten kurtulur.

En azından şimdilik cesareti ile alternatif bir yol için çalışma başlatan Aksaray belediyesinin yapımını sürdürdüğü yolun hizmete girmesi, daha sonrada Aksaray’ın bazı isimlerden büyük bir şehir olduğunu anlayıp yol için harekete geçecek olan karayolları müdürlüğünün ne kadar cesur idarecilerinin olduğunu da Aksaray’dan izleyeceğiz.

Gerçekten ulaşım ağı ile destan yazan Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığımızın Türkiye’nin kalbi olan Aksaray’da çevre yolunu neden yapamadığını anlayan veya anlatabilen bir tane fani kul var mı aranızda? 

Özellikle yeni gelen idareciler haricinde yapılan ziyaretleri anlamak için büyük gayret gösteriyorum ama ziyaretleri de nedenlerini de paylaşmadıkları için anlayamıyorum.

Aksaray’da “Helal olsun adama, ne kadar ziyaret ediyor” diyen ahalimize hoş görünmek için hiçbir iş yapmasalar da bir yerleri ziyaret edenler bunu çoğu zamanda faaliyet olarak kurum, kuruluş veya STK üyelerine anlatarak büyük işler yaptıklarını göstermeye çalışıyorlar.

Elbette ilde protokol ziyaretleri veya yeni gelenlere hayırlı olsun ziyaretleri yapılacak ve bu ziyaretlerde sıkıntılarda nezaket çerçevesinde kısa süre içerisinde anlatılacak.

Benim anlamadığım ziyaretler bu ilde STK, kamu kurum ve kuruluşlarının müdürleri ile yerel siyasiler aynı kişileri ziyaret etmekten ne zaman vazgeçecekler.

Kısır günü yapılıyormuş gibi yapılan ziyaretler, ardından gelen iade-i ziyaretler, sonrasında yeniden ziyaretler ne zaman bitecek veya bu ziyaretler bu kurumlara da, kuruluşlara da bu güne kadar neler kattı?

Aksaray’da idare etmeyi kamu, kurum ve kuruluşlarıyla ziyaretçilik oynamak olarak görenlerden de bu şehre ne kattığı ise her zamanki gibi muallak.

Yine bu ziyaretleri büyük bir iş başarmış gibi paylaşanların ziyaretlerde bu şehre ne kattıklarını da açıklamalarını bekliyoruz ama ne yazık ki beklentilerimiz her zaman boşa çıkıyor.

Bu ilde hizmet, proje ve hiçbir faydası olmayan çok sayıda STK, dernek, belediye başkanları ile memur bile olmaması gereken kamu kurumlarının idarecileri olduğunu görünce Aksaray’ın neden ülkenin üvey evladı olduğunu kısa yoldan anlayabiliyorum.

Benim bu ziyaretçilere tavsiyem; “Nasılsınız, bizde iyiyiz” gibi görüşmelerin yapıldığı ziyaretlere çeyrek veya gram altın da eklemeleri. En azından boşa geçen ziyaretleri ile “Gün” yaparak tasarrufa da bir katkı sağlarlar.

Gerçekten ben Aksaray Valisine yapılan ziyaret haricinde yapılan ziyaretleri, yapanların amaçlarını veya çözdükleri bir tane sorunu kamuoyuna açıkladıklarına şahit olmadım. Bu insanları yakından tanıyan ve ziyaretlerde eşlik edenlerin de nelere şahitlik ettiklerini de yine duymadım.

Dediğim gibi bu ziyaretleri boşa yapmayın artık, ziyaretlere bir kısır ve kek ile altın şartı da ekleyin de bir amacınız olsun…

***

Yine bu ildeki önlenemeyen ziyaretlerin bir de Ankara ayağı var tabi.

Özellikle seçilmiş küçük belediye başkanlarımız belde ve ilçelerinde her gelene koltuklarında gerile, gerile tasarruf tedbirlerinden dolayı hiçbir iş yapmadıkları mazeretleri sıralarken Ankara ziyaretlerini de elbette eksik etmiyorlar.

Makam araçları ile Ankara yolunu tutan sevgili başkanlarımız partilerinin Milletvekilleri ile bir meclis ziyaretinin ardından temaslarına devam ediyorlar ama bu temaslardan belde ve ilçelerine neler kazandırdıkları veya nelerin yapılmasının mümkün olmadığı cevaplarını da veremiyorlar.

Yani özetlemek gerekiyorsa 80 ilde idare edenler proje üretirken bizde kısır günü yapar gibi iade-i ziyaretler ile makamların saltanatı sürülüyor gibi görünmeye başladı.

Ankara ziyaretlerinde elbette kısır günü yapılamaz ama tavsiyem Aksaray’da bilmem ne başkanını veya müdürünü, bilmem kaçıncı kez ziyaret eden yine başkan veya müdürlere ziyaretlere anlam katmaları için kısır, kek, börek ve poğaça gibi atıştırmalıkları da ekledikten sonra bir de altın veya para şartı koymaları olacaktır.

Bir anlamı olmayan ziyaretlere bir anlam katmak için en basit yol bu bence…

Çok değil daha bundan 3-5 sene öncesine kadar ilk 5’e giren yaklaşık 10’a yakın ürünümüz olduğu açıklamaları peş peşe gelirken artık dereceye giremediğimizden mi? olsa gerek bu açıklamalarda ilgili müdürlüğümüz tarafından yapılmıyor.

Elbette suya ihtiyaç duymayan ürünleri ekseler üreticiler daha az maliyet ile üretim yapar, yapmasına da o ürünlerde “Kazandırmıyor” diyorlar.

Yani bizim Aksaray’da su sorununa çare bulmaları gerekenler ve sorunu çözme yoluna gitmeye çalışanlar, sorunu sadece üreticilere ekecekleri tarım ürünlerini tarif ederek buluyorlar.

***

İşte tam da böyle bir zamanda suya az ihtiyaç duyan ve getirisi ile üreticilerin de yüzünü güldürecek olan yasaklanmış bir tarım ürünü izin verilen illerdeki tarım arazilerinde ekilmeye başlanacak.

Bu tarım ürününü hepimiz “kenevir” olarak ismen bilir ve bu ürünün yakalandığı tarla sahiplerinin de uyuşturucu ile işlem gördüğünü bilmemize rağmen bu ürün uyuşturucu dışında çok daha faydalı olan alanlarda da ülkeye de, ekimi yapan çiftçilere de büyük kazanımlar da sağlayabiliyor.

Dünya’nın pek çok yerinde yetiştirilmesi yasak olan bu bitkinin yasak olması için en fazla çaba gösteren sektörlere baktığımızda ilaç ve petrol sanayiini görüyoruz.

Bu sektörler uyuşturucu dışında yaşanan sorunların pek çoğunu tarihe kavuşturacak bu ürünün yasak olmasını ulusal güçler aracılığı ile diretmeye devam ediyorlar.

-Oksijen üretimi konusunda bir dönümlük kenevir tarlasının 5 dönümlük orman arazisi kadar oksijen üretebildiği,

-Bitkinin ilaç sanayiinde kullanıldığı ve pek çok sağlık sorununa çözüm olduğu,

-Plastik üretiminde kullanılabildiği,

-Kağıt üretiminde kullanılabildiği hatta kenevirin ağaca göre 3 kata yakın daha fazla kullanılacak kağıt üretebileceği,

-Giyim sektöründe kullanılabileceği,

Daha saymakla bitmeyen alanda kullanılabileceği bilgileri saklanan ve sadece yıllarca uyuşturucu dışında adı anılmayan bu bitkinin en önemli özelliği ise suya diğer ürünler kadar ihtiyaç duymaması ve böcekler konusunda da hiçbir tarım ilacına ihtiyaç duymaması.

Yani amacı için kontrollü ekilecek olan kenevir bitkisi çiftçilerimiz için büyük bir çıkış yolu olabilirdi.

***

“Olabilirdi” Dedim çünkü; Her işte dışarıda kaldığımız gibi bu ürünün üretilmesi konusunda atılan dev adım Aksaray’ı aşarak 21 ili kapsadı.

Yani 16 Ocak 20219 tarihinde Bakan Pakdemirli tarafından sadece “Söz” denilerek gündemimize giren kenevir üretimi son açıklanan liste ile gündemimizden çıkartıldı.

Yani Atalarımızın da dediği gibi “Söz uçtu, yazı kaldı”

Tarım sektörü için büyük avantaj olan bu konuda 7 sene önce Borsa’nın girişimleri dışında hiçbir girişimin yapılmamasından dolayı Aksaray’ın 21 il dışında kalmasını kimileri “Burada uyuşturucu mu ekilecekti” diyerek basit görseler de, devlet kontrolünde yapılacak üretimin 21 ile sağladığı katkıları görünce “Ya biz ne bilelim böyle olacağını” cümlesi ile de omuzlarındaki vebalden bu tarafta kurtulduklarını sanacaklar.

Yani yazının başında da dediğim gibi verilen sözler her zaman uçtuğu için, yani bizim insanlarımızın ağızlarından çıkan sözlere zerre kadar güvenilmediği için ben de böyle uzun, uzun yazılar ile “unutulmasın, inkar edilemesin” diye bu yazıyı kaleme alıyorum.

Yani Aksaray merkezli siyaset yeniden “Yapar, yapamaz” tartışmalarının bir anda alevlenmesi ile beklenmeyen bir şekilde sertleşti.

Bugüne kadar şehirdeki tüm siyasetçilerin süt liman bir ortam sağladığı süreçte Bakan beyin gelmesi yeni bir polemik ile ılıman rüzgarların estiği siyaset havasının bir anda buz kesmesine neden oldu.

Geçmişte sürekli hale gelen siyasi açıklamaların Ankara’da aynı harareti ile devam etmesine rağmen Aksaray’da yapılmaması sonrasında bir günde yön değiştirmesi siyaseti yakından takip eden hemşerilerim kadar beni de şaşırtmadı değil.

Bu güne kadar Cumhur ittifakının ortakları da, millet ittifakının ortakları da şehirde açıklamaya değer bir konu bulamazken “Demir yolu ihalesi yapılacak” denildiği anda bir anda iktidar muhalefet tartışmalarını başlattılar.

İlde seçim zamanına kadar en azından açıklamaları ile suya sabuna dokunmak istemeyen siyasi aktörlerin bir anda neden bu kadar hararetlendiklerine de bir anlam veremedim.

Elbette muhalefet “Demir yolu yapılacak, ihalesini dün yaptık” açıklamasının vaatten öteye gitmesini ve yapılan ihalenin şartnamesinin de kamuoyuna duyurulması gerektiğine vurgu yaparken Ak Parti il başkanı Hamza Aktürk’ün muhalefet partisinin açıklamalarına verdiği cevapta yapılan klavye hatası da havanın sertleşmesinde etkili oldu.

Başkan Aktürk’ü çok yakinen olmasa da tanıdığım kadarıyla gerek siyasi nezaketi, gerekse ikili ilişkilerinde paylaşımdaki harf hatasını kasıtlı olarak yapmadığını düşünüyorum.

Şimdi burada iş iktidarın müjdesi ile demiryolu tartışmalarından ziyade muhalefetin bu güne kadar durağan tavırlarının bir anda değişmesinin süreçte etkili olduğunu düşünüyorum.

***

Koltuk Siyaseti Döneminden, Yerel siyaset Dönemine Geçiş mi Var?

Bu yapılan açıklamaların ardından Aksaray’da 31 Mart akşamından sonra sona eren siyasi tartışmaların yaklaşık 2 sene sonra gerilmesi koltuk siyaseti döneminden yeniden yerel siyasete bir geçiş olacağı izlenimi verdi.

31 Mart akşamına kadar türlü vaatler ile makamlara aday olan ilçe ve belde belediye başkanlarının imdadına yetişen tasarruf tedbirleri sayesinde makam odalarında kasaba siyaseti yapması ve “Başkan” sıfatları ile kasılmaları dışında hiçbir iş yapmamalarına ses çıkartmayan rakiplerinin sessizliği devam ederken ilerleyen günlerde il başkanlıkları nezdinde yapılan açıklamalar makam araçları içerisinde Aksaray merkezdeki kafeleri bekleyen belediye başkanlarını da zora sokacaktır.

31 Mart akşamından sonra açıklanan tasarruf tedbirlerini kendilerine kalkan olarak gören ve kendilerine oy verenlere “Ne yapalım biz çalışacağız da, ekonomik kriz ve tasarruf tedbirleri var” bahanelerini halka anlatmaktan başka bir iş yapmayanlar da bu açıklamalardan gerekli dersleri çıkartmalılar.

Bu güne kadar durağan seyreden siyasi hava sertleşmeye başladı ve yapılacak olan açıklamalardan her koltuk gerekli payı alacaktır.

Hizmet için makamları alan ve hizmetten çok bahane üreten, kurdukları sosyal medya ekiplerinin yönettiği hesapları ve besledikleri sözde basın organları ile sanal âlemin başkanı olanları da hem iktidar, hem de muhalefet yöneticileri görecek ve bomboş geçirdikleri 2 senenin hesabını da mutlaka gündeme getireceklerdir.

Ballı maaşlar, Makam odaları ve siyah plakaları konusunda hiçbir tasarrufu yapmayan, akşam saatlerini şehrin en güzel mekânlarında birilerine yancılık yaparak geçirenler de inşallah bu başlayan süreçten nasibini alırlar.

-Keşke, 31 Mart 2024 tarihine kadar seçenlerinize “Ben göreve geldiğimde sizler için bahane, bizler için de imkânlar yaratacağım” vaatlerinizi verseydiniz.

-Keşke, Bu güne kadar baygın taklidi yapan siyasiler Aksaray merkezinin dışındaki belediyelerin yaptıklarına da, yapmadıklarına da baksalardı,

-Keşke bu açıklamalar için bu güne kadar beklemeyip zamanında bu konuları takip edip bu milletin gözündeki imajınızın bu kadar zedelenmesine izin vermeseydiniz.

-Keşke bu ilde bugün gündeme taşıdığınız sorunları Bakan Uraloğlu Aksaray’a gelmeden de gündeme getirebilseydiniz.

-Keşke demiryolu sorunu dışındaki sorunlar konusunda da, seçildiği günden beri kafe ve parkları bekleyen bahaneler ardında makamların saltanatını sürenler için de bir kelime edebilseydiniz.

Gerçekten bu haftaya kadar şehir süt limandı, ne oldu da rüzgâr bir anda tersine döndü?

Aldığı 500 bin lira maaşının yetmediğini ve 20 bin lira emekli maaşı alan bir vatandaşın kendisinden iyi durumda olduğunu anlatmaya çalışan düşünce ile “Aldığınıza şükür edin” diyen düşünce arasında zerrece fark yok.

Ben bu güne kadar sadece Allah’a şükür ettim ve etmeye de devam edeceğim.

Ama bu şükürüm, sadece Allah’ın bana verdiği sağlık, beslenmeme neden olan ürünlerin üretilmesi için verdiği yağmur, kar ve güneş için olacak.

Ben sadece Allah’a şükür edeceğim, yakınlarımın sağlıklarına ve Allah tarafından sağlanan nimetlere olacak.

Emeğimle çalışarak elde etmem gereken notum, maaşım, sosyal konumum, iş yerindeki konumum nedeniyle benden farkı olamayana bu güne kadar şükür etmedim, bu günden sonra da etmeyeceğim.

Bu nedenle artık TV ekranlarında bile aymazca “Halinize şükür edin” diyen ekibin hak etmemelerine rağmen, hak etmedikleri makamlarda, hak etmedikleri imkânlara sahip oldukları için birilerine şükür etmeleri de benim sorunum değil. O nedenle aldıkları maaşlarla geçinemediklerini söylemek zorunda bırakılan işçi, memur ve emekliyi şükürsüzlük ile suçlamak da aymazlıkta aşılan yeni bir eşik değil mi?

İnsanların geçinemediklerini söylemelerini şükürsüzlük olarak kabul etmek aslında kendilerine sağlanan hak etmedikleri nimetlere herkesin şükür etmesini ve bu düzenin bozulmasından yaşanan endişe değil midir?

***

Bu ülkede ne yazık ki, emekli maaşlarıyla birlikte ayda 500 bin lira civarında maaş alıp yetmediğini her fırsatta anlatmaya çalışanlar, 20 bin liranın ülke şartlarında ne kadar büyük nimet olduğunu da anlatmaya çalışırken gerçekten zor bir işe imza atıyorlar.

Gerçekten her fırsatta “Haline şükür et” diyenlere baktığımda hepsinin keyiflerinin yerinde olduğunu görmek ve refah seviyesi olarak “şükür edin” dediklerinin hep üzerinde olmaları sadece bana mı samimiyetsiz geliyor?

Verdiği nimetler nedeniyle “Yaratma” gücü olan Allah’tan başkasına kulluk etmediğim gibi yaratarak bizlere sunduğu nimetlerden, sağlıktan ve verdiklerinden dolayı da sadece ona şükür ederim.

Parası ile aldığım bir ürün nedeniyle bir yaratılmışa şükür etmek kadar büyük bir şirk var mı yeryüzünde?

Ekonomik koşulların sosyal çürümeyi hızlandırdığını görmezden gelenler,

Lüks restoran ve kafelerde günlerini gün edenler,

En marka mağazalardan çoluk çocuk ödeyecekleri miktarı düşünmeden giyinip kuşananlar,

En küçük bir hapşırıklarında bile özel hastanelerdeki özel sağlık hizmetlerini seferber edenler,

En son model arabaları almak için bayilerde sıra bekleyenler,

Ellerindeki güç ve imkanın kaybolmaması için düzenlerinin değişmemesi için en güçlü silahları olan şükür kılıcını çektiler ya.

Bende diyorum ki; Ben bu güne kadar sadece Allah’a kulluk edip, O’na şükür ettim. Yarattığı her şey için.

Size neden şükür edeyim?

Siz neyi yarattınız da bizden kendinize şükür bekliyorsunuz?

2004 Yılından beri bizzat Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan tarafından da pek çok kez dile getirilen demiryolu ağı konusunda yapılan çalışmaların meyvesini vermesi Aksaray halkını memnun ederken “Yine mi vaat” korkuları da yorumlarda pompalanmaya başlandı.

Bu güne kadar;

Yapılacak,

Olacak,

Olur inşallah,

Sözümüz söz gibi söylemlerle geçiştirilen demiryolu projesi konusunda “Uzaya yol” isteme travmasının ardından nihayet vaadin ötesine geçen açıklama yapıldı.

Bu açıklamada ‘-cak’ ve ‘-cek’ ekleri ile biten kelimeler yerine “İhalesi yapıldı” cümlesi Aksaray’ın beklediği proje için ilk defa somut adım atıldığı anlamını taşımasına rağmen özellikle sanal alemde bu açıklamadan memnun olmayanlar da olayı sulandırmaya başladılar bile.

Geçen senenin ortasında Ulukışla Yenice hattının 51 kilometrelik ihale sürecinin tamamlanmasının ardından nasıl ağır şekilde eleştirimizi yaptıysak, Aksaray-Ulukışla arasındaki hattın ihalesinin yapılması ve çalışmaların özel şirket tarafından başlatılacak olması nedeniyle hak eden hak ettiği teşekkürü de yapmamış gerekmiyor mu?

Bu işin hayata geçmesi için Ankara’da işin olgunlaşmasını bekleyen ve Ulaştırma Bakanlığını hiç boş bırakmayan Milletvekili Cengiz Aydoğdu ile çalışmalarda birlikte hareket ettikleri Hüseyin Altınsoy başta olmak üzere Aksaray’da bu iş için gece gündüz çaba gösterenler bir övgü ve teşekkürü hak etmiyor mu?

Bu çalışmalar konusunda bir muhalefet Milletvekili olarak üzerine düşen görevi yerine getiren ve TBMM kürsülerinden demiryolu konusunu sürekli gündeme getiren Milletvekili Turan Yaldır çabalarından dolayı teşekkürü hak etmiyor mu?

İldeki seçim STK’ları dışında kalan öncü STK’lar demiryolu projesini Ankara’daki her temaslarında gündem konusu yapmaları nedeniyle teşekkürü hak etmiyorlar mı?

Son olarak Aksaray demiryolu projesinin daha fazla geciktirilmemesi gerektiği talimatını vererek bu sürecin tamamlanmasında en büyük rolü üstlenen Sayın Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan geçte olsa meydanda verdiği sözünün arkasında olduğu için teşekkürü hak etmiyor mu?

***

Sanal dünyada başlayan çığlıklara baktığımda elinden oyuncağı alınmış bir çocuğun verdiği tepkileri görmeye başladım.

Elbette ilde muhalefet etmenin en kolay ve bana göre basit yanı demiryolunu sormak olarak göründüğü için malzeme bitti ve eller boş kaldı gibi görünüyor.

Muhalefet etmek isteyene bu şehirde malzeme bitmez ama sadece çevreye bir bakmak gerekmiyor mu?

Eleştirdiğimiz konularda sorunlar ortadan kalkıp sonuca ulaşıldığı zaman teşekkür edilmeli ve süreç takip edilmeli.

Bunun dışında olan sıkıntılar da yine üsluplu bir şekilde muhalefet malzemesi haline getirilmeli.

Bugün sanal dünyada gördüğüm manzaranın karşılığı ne yazık ki, demiryolu müjdesi “elinden oyuncağı alınmış çocuk gibi kaldılar” cümlesinin karşılığı gibi.

Artık bu şehirde nasıl olmayanları eleştirdiysek, yapılan işleri de alkışlamayı öğrenmemiz ve muhalefet enerjimizi karalama yerine diğer sorunlara harcamamız gerekmiyor mu?

Karalama kampanyasından başka sorun bulamayan muhalefete ekonomi, yüksek kiralar, OSB, TOKİ projeleri ve hepsinden önemlisi şehrin sonunu getirecek olan su sorunu üzerinde yoğunlaşması tavsiyesinde bulunuyorum.

Artık gelecek neslimize daha sorunsuz bir Aksaray bırakmak için iktidarı, muhalefeti, bürokratları, iş dünyası, çiftçileri, STK’ları ve gazetecileri ile hep birlikte tek ses olabilmenin zamanı gelmedi mi? beyler…

Aksaray’ı Ulukışla’ya bağlayacak olan demiryolu ağı için Aksaray-Ulukışla ve Yenice Demiryolu projesinin 51 kilometrelik ilk ihalesinde yer alan Ulukışla-Yenice arası ihalesi geçen yıl gerçekleştirilmiş ve geriye kalan kısım ile ilgili gözler bakanlığın çalışmalarına çevrilmişti.

Ortaköy’deki açılışta beklenilen proje hakkında açıklama yapan Bakan Uraloğlu projenin geriye kalan kısmının da iki farklı şekilde 27 Ocak tarihinde yapıldığını ve Aksaray’ın önce Mersin limanına ardından da Doğu bölgesine bağlayacak olan projede artık yapım sürecinin başlayacağını ilk ağızdan duyururken 3 farklı ihaleyi alan 3 firmanın da ekonomik gücünün projeler için yeterli olduğunun da altını çizdi.

Ne kadar gecikse de bu işte emeği olan Başta Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan olmak üzere Bakan Abdulkadir Uraloğlu, süreci en başından beri ısrarla takip eden milletvekilleri Cengiz Aydoğdu ile Hüseyin Altınsoy ve muhalefet olarak gündemden hiç düşürmeyen Turan Yaldır ile ilin sorunlarını kendilerine dert eden gerçek STK’lar ve kamuoyu oluşturmak için emek veren herkese teşekkür ediyorum.

Gerçekten Aksaray’ın geleceği için hayati öneme sahip olan ve ilerleyen dönemde kurumsal firmaların da Aksaray’a yatırım kararları için en büyük adım olan demiryolu projesi bizden sonraki nesillerin bu şehirden göçünü önleyeceği gibi şehrin de refah seviyesinin artmasına neden olacaktır.

Sadece sanayici için değil artacak olan gelir seviyeleri için Aksaray’daki esnaflar için de hayati öneme sahip olan demiryolu bağlantısı sayesinde kaybedilen yol avantajı da tekrardan kazanılırken Aksaray yeniden ülkenin lojistik merkezi haline gelecek.

Bu güne kadar sadece talepler karşısında verilen bir sözden öteye götürülemeyen demiryolu projesinin ihalesinin yapılmış olmasının büyük bir başarı olduğunun altını çizerken Aksaray’daki tüm siyasiler ile iş dünyasının da bundan sonraki süreçte de birlik içerisinde düşmanlıkları ve hırsları bir kenara bırakarak mücadele etmelerini temenni ediyorum.

Bu müjde ile Marmara’dan taşınması planlanan sanayi tesisleri için demiryolu dezavantajımızın da bu sayede ortadan kaldırılmış olmasından duyduğum memnuniyeti dile getirirken sanayi alanları konusunda vakit kaybetmeden çalışmaların başlamasını ve geçmişte yapılan hataların yapılmadan sanayi alanlarının OSB’yi rant kapısı olarak görenlere değil yatırım yapacaklara verileceğini ümit ederken bu sürecin de yine iktidar ve muhalefet siyasetçileri tarafından yakinen takip edilmesini de umut ettiğimin altını çiziyorum… 

Bu erteleme sonrası Aksaray’ın en büyük sorunlarının çözümü için tek yetkili Bakanlık olan Ulaştırma ve Altyapı Bakanımızın ziyaretinin ne kadar ileriye atıldığı konusunda bir açıklama yapılmamış ve bu ziyaretin artık yapılmayacağı konusunda bir hayal kırıklığına da neden olmuştu.

Bakan Uraloğlu’nun bugüne ertelenen ziyareti her ne kadar Ortaköy ilçesindeki çevre yolu kavşağının açılışı olsa da Aksaray’da çözüm bekleyen ulaşım sorunlarının çözümüne yönelik gelinen noktanın ilk ağızdan yerinde dinlenmesi için çok büyük önem taşıyor.

2004 Yılından beri beklenilen Aksaray-Ulukışla demiryolu projesinin artık sadece vaat olmaktan çıkarak hayata geçirilmesini ve ilk kazmanın vurulacağı tarihi Bakan Uraloğlu’nun ağzından duymayı bekleyen Aksaraylılar Sayın Bakanımızın çantasının boş olmamasını ümit ederken bu ziyarette Bakan beye Aksaraylıların neler beklediğinin de net bir şekilde anlatılmasını umut ediyorlar.

İlk olarak demiryolu projesinin durumu konusunda kesin ve net, vaatten ileriye giden açıklama yanında,

Aksaray’ı ortadan ikiye ayıran karayolundaki sorunları bitirmek için yarım asırdır beklenilen çevre yolu projesi,

Aksaray’a hiç yakışmayan Kireçlik yolu,

Yapımı devam eden Ortaköy yolunun bitiş tarihi ile duble yol çalışmalarının başladığı tarihten beri yama çalışmalarının hiç bitmediği ve Kapadokya bölgesine yakışmayan Aksaray-Nevşehir karayolunun yapımına ilişkin gelinen süreci bizzat Bakan Beyin ağzında duymayı umut ediyoruz.

Umarım bu ziyaret sadece basit bir kavşağın açılışı ile “olacak, yapılacak, bitecek ve inşallah” kelimelerini duyduğumuz bir ziyaret olmanın ötesine geçerken “Uzaya yol isterler” esprisini de yine duymayız.

Bunları duymamak ve gerekli açıklamaları net bir şekilde duymak için üzerlerine büyük görevler düşen il protokolünün bu sorunları Bakan Beye çok net bir şekilde anlatmalarını diliyorum.

Ülkede yaşanan ekonomik sorunlar ve diğer bahaneler yerine Aksaray’ın çoktan hak ettiği ve en az 10 sene öncesinde tamamlanması gereken bu projeler konusunda net tarihi bugün Bakanımızın ağzından duyarız ümidi ile Ulaştırma ve Altyapı Bakanımıza Aksaray’ımıza hoş geldiniz diyorum.

Şimdi sıra Aksaray’ın çok değerli idarecileri ile siyasetçilerimizde…

Geçmişte “Kader mahkûmları” konusunda bir yazı kaleme almış ve ülkede artık cezaevlerine girmenin gururlanılacak bir seviyeye doğru ilerlediğinden bahsetmiştim.

Şöyle ki; “Çok daha eskilerden yani kimselerin beğenmediği, aile yapısının çok daha sağlam kurulduğu, dostlukların, arkadaşların çok daha az menfaat içerdiği insanların gerçekten samimi olduğu yıllarda bir Sokak’taki haneden bir kişi bir suçtan dolayı cezaevine girse o evde oturanlar bunu utanç meselesi yapar en yakın akrabalarının bile yüzlerine bakamadıkları gibi suçun çeşidine göre, o evlerden bile taşınmak zorunda kalırlardı.

Cezaevine giren mahkûm oradan tahliye olduktan sonra cezaevine girdiğini saklar ve topluma adapte olmaya çalışırken onun cezaevine girdiğini en yakınındaki akrabaları ve komşuları dışında kimse bilmezdi.

Yani cezaevlerinde fotoğraflar, racon dolu nameler, davullu zurnalı karşılamalar sonrasında da geçtiği yollarda itibar göremezdi.

O beğenmediğimiz her şeyin samimi olduğu yıllardan bu günlere geldiğimizde artık bazı kesimlerde cezaevine girmek ve tahliye olmak adeta gurur duyulacak bir mesele haline getirildi.

Bu durum TV dizilerinde insanların bilinçaltlarına öyle bir oturtuldu ki, mafya ve çete dizilerini izleyenler devletin varlığını, cezaevine girmenin övünmek yerine utanılacak bir durum olduğunu unuttu.

İşlenen suçların karşılığı olan cezalar verilse de bu cezalar mevcut yasalara göre infaz düzenlemeleri ile de eritilince suça eğilim gerek “utanma” gerekse de “işlenen suçun bedelini ödeme” duygusu ve bedeli olmadığı için ne yazık ki devamlı hale gelmeye başladı.

Burada kanun koyucular dışında polis, jandarma, savcı ve hakimler üzerlerine düşenleri yapsalar da ülkeye uygun bir ceza kanunu yapılamadığından geldiğimiz süreçte “Kader Mahkumlarımızın” yanında nur topu gibi “Suça sürüklenen çocuklarımız” da olmaya başları.

Suç ve suçluyu övmek ne kadar yanlışsa suçluyu “Kader mahkûmu” veya “Suça sürüklenen çocuk” diyerek masumlaştırmak da bir o kadar yanlış değil mi?

Artık cezaevinden çıkanlar bir üst kademeye geçtiklerini düşünerek bir anda sokakların ve semtlerin ağır abileri olurken yüzlerine bakılmaması gereken toplumlardan itibar görmeye başlıyorlar.

Daha çok değil son infaz düzenlemesi sonrasında hapishane kapılarında kaç tane güvercin bırakıldı? Kaç tahliye şova dönüştü?

Kaç mahkûm çıkışında “Ben toplumun yüzüne nasıl bakarım” duygusundan bu sayede kurtarıldı?

Bunu gören daha çocuk yaştakiler de son aylarda çok tehlikeli şekilde “Z” kuşağı adı verildiği gibi masumane şekilde “Suça sürüklenen çocuk” cümlelerinin ardına sığınarak artık her türlü suç faaliyetlerinde isimlerinden bahsettirmeye başladılar.

Ne yazık ki cinayet işleyerek akranını sokak ortasında öldürenlerin avukatlığını yapanlar “Suça sürüklenen çocuk” cümlesinin ardında savunma yaparken 17 yaşındaki bir genci kalbinden bıçaklayarak öldüren reşit olmayan bir kişinin tahliyesini bile utanma duygusu olmadan talep etmeye başladı.

Sokak ortasında sigara veya para isteyen sözde çocuklar TV dizilerindeki polislerin, jandarmaların, savcıların ve hakimlerin olmadığı suç sokaklarını oluşturmak için çaba gösterirken, utançtan halkın yüzüne bakmaması gereken aileleri ve yakınları da o çocuklara yaptıklarının yanlış olduğunu ve her suçun bir bedelinin olduğunu anlatmak yerine “Çocuğum ne yaparsan yap biz arkandayız” diyerek geleceğin suç örgütlerine zemin hazırladıklarını bile, bile bu sürecin işlemesini sağlıyorlar.

Mağdur edilen ve bıçakla yaralandığı için hastanede yatan mağdurları veya ailelerini bularak tehdit edenlerin bile olduğunu hep beraber yine aynı ekranlardan görüp duyarken mağdur edilmiş yakınlarımızdan da benzeri sebeplerle şikâyetlerinden vazgeçtiklerini dinliyoruz.

Suç olaylarının değişik şekilde isimlendirilmesi ile normalleştirilmesinin sonucu olarak da ne yazık ki bir çocuk, başka bir çocuktan sigara veya para isteyip alamayınca da sokak ortasında karşısındaki kişiyi bıçaklama veya vurma hakkını da kendisinde bulabiliyor.

TBMM tarafından çözülmesi gereken bu konuda özellikle de infaz düzenlemesi konusunda çok daha ağır yaptırımlar gelmediği taktirde “Suça sürüklenen çocukları” geleceğin “Suça sürüklenen ağır abileri olarak görürken bir sonraki nesilde; Suç işlemeyeni artık adam yerine bile koymayacaklar.

Benden demesi…

Çünkü bu türden illere Cumhurbaşkanının veya Bakanların gelmesi çözülemeyen veya sorun gibi görünmeyen meselelerin çözümünü kolaylaştırır ve kimselerin haberi bile olmadan o sorunlar çözülüverir.

Örneğin Cumhurbaşkanımız Aksaray’a Nevşehir havalimanından gelmiş olsa inan Aksaray Nevşehir arasındaki yol sorunu çoktan hallolmuş olurdu.

Veya ilgili Bakanlarımız bile gelirken, halkın sorun olarak nitelemesine rağmen her daim görmezden gelinen sorunlar bir gecede kendiliğinden çözülüverir.

İşte tam da bu yüzden Aksaray halkı aslında özellikle Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile Aksaray’ın önünden bile geçmeyen bazı Bakanların Aksaray’ı sıklıkla ziyaret etmesini isterler.

Halk olarak Cumhurbaşkanına da, Bakanlara da ulaşıp sorunlarını anlatamasalar da bir gecede o sorunlar ortadan kalkıverir.

İşte tam da bu yüzden Aksaray’ımızın medar-ı iftiharı Eğitim ve Araştırma Hastanemizdeki yapılan tadilatlar beni çok sevindirirken “Yoksa” dedirtti.

Evet yanlış anlamadınız; Bu çalışmalar Aksaray Halkı için mi? Yoksa Aksaray’ın nerede olduğundan bile bihaber olan, halkın sağlık sorunlarının pik yaptığı, MHRS’de randevu için çaba gösteren insan sayısının 20 bin rakamlarını zorladığı ve ilin vatandaşları arasında en az memnun olduğu kurum olan Aksaray Eğitim ve Araştırma Hastanesindeki hararetli yenileme çalışmalarının nedenleri arasında Sağlık Bakanımızın Aksaray’a gelme ihtimalinin olduğu yönünde beklenti olduğu ortaya çıktı.

Yazının başında dedim ya, elbette onun için bile olsa bizim için kafi.

En azından gelmese bile gelecek diyerek yakın zamana kadar temizliği bile yaptırılamayan tuvaletler baştan aşağı yenileniyor.

Yapılan yenilikler gerçekten bizler için değil “Sayın Bakanın ziyaret edilmeyen illeri de ziyaret etme çabasından” kaynaklı olsa bile sonuçta Aksaray halkı binlerce şikayet alan sorunlara bakılmaya başlanmasından memnun gibi görünüyor.

İnşallah Sayın Bakan bu ziyareti yakın zamanda yapmaz da aradaki zamanda o hastanenin birçok sorunu da sayesinde ortadan kaldırılır.

Örneğin tedavi olmayı bırakın randevu bile alamayanlar,

Randevu alsalar da tedavi süreçlerini tamamlayamayıp baştan savulanlar,

Büyük uğraşlar sonucunda randevu alabilseler de, randevu aldıkları doktoru hiçbir zaman göremeyenler,

Hastane de muayene için bile sağda solda torpil arayanlar,

Polikliniklerden ümidini kestikleri için Akşam saatlerinde acil serviste izdihama neden olarak derdine deva arayanlar,

Hastaneye girişten çıkışa kadar azar yemedik personel kalmamasına rağmen yutkunarak “Allah buraya düşürmesin, burasız da etmesin” diyerek kapıdan çıkıp gidenlerin dertleri de bu ziyaret geciktikçe son bulacaktır diye düşünüyorum.

Bugün temizliğine bile bakılamayan tuvaletler en kaliteli malzeme ile yenileniyor ve tertemiz, bakımlı bir hale getirilebiliyorsa bu kudret bana göre Bakan beyin Aksaray’a gelme ihtimalidir.

Elbette bu başarı o çalışmaları yapanlara ait olsa da, asıl emek dedikodulara göre Bakan beyin, Türkiye’deki tüm illeri ziyaret etme çabasından kaynaklı değil midir?

Her zaman hastane hakkında çevreme sabırlı olmalarını ve hastaneye gün içerisinde 8 binden fazla insanın tedavi için giriş yaptığını anlatıyorum.

Onlar da basit bir matematik hesabı ile “bizim yerimize hastanede kim tedavi oluyor?” sorusunu yöneltiyor.

Basit matematik hesabına göre günde 8 bin kişinin derdine derman aradığı ve sözde tedavi olduğu bir hastane yılda, hafta sonlarını çıkarsak bile 2 milyondan fazla vatandaşın derdine derman olur.

Aksaray’daki son nüfus verilerine göre merkezde yaşayan 300 bin kişinin her birisinin yılda 7 defa bu hastanede tedavi için işlem yaptırdığı gerçeği de bu verilerle ortaya çıkıyor.

Bu 300 bin kişi içerisinde büyük bir kesimin hastanenin kapısından bile geçmediğine emin olsam da,

Çoğunun Aksaray dışında muayene ve tedavi süreçlerine başladıklarını bilsem de,

Yine bazılarının az da olsa Aile hekimlikleri ve polikliniklerde sorunlarını giderdiklerinden emin olsam da iyi niyetimle, her bir bireyin merkezde yılda en az 7 defa hastaneye gittiği rakamlarla ortaya çıkıyor.

İşte ben bu ilin sağlığını yöneten ve her biri iyi birer sayısalcı olan ve hesaplamalarından zerre şüphe duymayacağım sağlık yönetiminden bu hastaneden dışarı çıkmayarak her gün başkalarının da yerine muayene olan hastalık hastalarını neden tespit edip bu sorunu çözmediğinizi merak ediyorum.

Ben sadece polikliniklerinde olmamalarına rağmen randevu açarak insanların aylarca uğraşarak aldıkları muayene randevularını öldürenlere ne türden işlemler yapıldığını merak ediyorum.

Ben Sağlıktaki en mahrem alanlar arasında olan kadın hastalıkları bölümüne gruplar halinde alınan hanım efendilerin 3-5 hem cinsi arasında sizlere dertlerini nasıl anlatabildiğini merak ediyorum.

Ben muayene sonrası tahlil istenilerek başından savulduktan sonra bir daha o doktora ulaşamayan hastaların akıbetini o hastane içerisinde bir Allah’ın kulunun merak edip etmediğinin cevabını bekliyorum.

Yoksa Bakan bey geleceği için daha çok işlerin yapılacağından zerrece şüphem yok.

Bu arada Sayın Bakan inşallah o ziyareti geciktirir de sizler de inşaat çalışmalarını sürdürürsünüz de bizler de yapılan işin iyisi kötüsü olmaz diyerek sizleri övmeye devam ederiz.

Sahi Sayın Bakanımızın geliş tarihi belli oldu mu???

Batanları, kaçanları veya canına kıyanları son zamanlarda fazlasıyla duymaya başladık.

Ancak bu yükü çekenler ile kaymağını yiyenler arasındaki fark sanırım uzaktan çok fazla ayırt edilemiyor.

Özellikle son 5 yıldır çoğunlukla gurbetçi hemşerim ve Aksaray’daki bazı arkadaşlarımdan en fazla duyduğum “Nerede kriz? Şu kafeler caddesine bir bak” veya “Şu arabalara bir bak, bu ülkede kriz mi var?” cümleleri olmaya başladı.

Bunu söyleyenler hayat pahalılığı konusunda sadece esnafı “Fırsatçı, kazıkçı, ve kafalarına göre zam yapıyor” olarak suçlasalar da bir başkasının refah seviyesinin toplumun geneline yansıtılamayacağını ne yazık ki yıllardan beri kimselere anlatamadım.

Aksaray’da tuzu kuru insanların caddede yedikleri ve içtikleri benim de aynı şartlarda yaşadığımın işareti olmadığı gibi milyonlarca liralık arabaya binen zenginlerimizin araçları da benim refahımı göstermez.

Şöyle ki;

Aksaray’da resmi rakamlara göre yaklaşık 450 bin gayri resmi rakamlara göre de kayıtlı olmayanlarla birlikte günde 500 bin kişi bulunuyor.

Bu 500 bin kişiden yaklaşık olarak yüzde 10’u yani 50 bini gelir seviyesi olarak diğer insanlardan daha fazla ve bir gecede bir asgari ücreti harcasalar bile bunu kendilerine dert etmezler.

Bu 50 bin kişi iki günde ailesi veya arkadaşları ile bir restoran veya kafeye gitse zaten o Aksaray’ın zenginlik göstergesi olarak ifade ettiğiniz kafeler caddesinde yer kalmaz ve nitekim de öyle oluyor.

Ya da bu ilde TÜİK verilerine göre toplamda 183 binden fazla motorlu kara taşıtı bulunuyor. Bu resmi olmayan rakamlara göre yani 68 plakalı araçlar dışında kalan araçların da eklenmesiyle 200 bin rakamını rahat bir şekilde aşıyor.

Bu rakamın içerisinde otomobil, kamyonet ve minibüs tarzındaki araçlar bu ildeki araçların ortalama yüzde 60’ını oluşturduğuna göre il merkezinde yaklaşık 120 bin otomobil, kamyonet ve minibüs tarzı aracın günlük trafikte olması gerekiyor.

Ancak bu kadar araç kayıtlı olmasına rağmen bu araçların da sadece yüzde 10’u yani sadece 12 bini trafiğe çıksa ve merkeze girse inanın bu trafik milim şekilde bile ilerlemez.

İl merkezinde yaklaşık 5 bin araç hareket halindeyken bile trafik kilitlendiğinden ve elit tabakadaki ülkemin kaymağını sömüren kitlenin evlatları da araçları ile piyasalardan çekilmediklerinden trafik bu duruma geliyor.

Yani birilerinin caddelerde piyasa yapması, kafelerde kişi başı 3-5 bin liraya yemek yemesi veya hesap ödemesi hepimizin refah seviyesi olarak kabul ediliyor.

Bu değerlendirmeyi yapanlar kafeler caddesinden çıkarken Pazar yerlerine akşam saatlerinde çürük çarık almaya gidenleri,

Sabahın ilk ışıklarından günün son ışıklarına kadar çalışmalarına rağmen borçtan kurtulamayanları,

Bir bardak bile çay içemeden vakit geçiren ve sorduğumuzda “ömür dolduruyoruz” diyen emeklilerimizi,

Çalıştıkça her sene daha fazla borç batağına girenleri,

Zenginlerin zekatı, fitresi, yurt dışındaki akrabalarından gelecek yardımları, devlet yardımlarını bekleyenleri,

Okula giden çocuğunun cebine bir öğün karın doyuramayacak kadar para koyabildikleri için çocuklarının yüzüne bakamayan babaları ve anneleri,

Aldıkları maaşları sadece ev kirasına ayırmak zorunda kalan asgari ücretlileri görmediklerinden sadece kafeler caddesi ile ülkenin kaymağı ile beslenen insanların altındaki arabalara bakıp “Halinize şükür edin. Şu arabalara bakın biz bunları başka bir yerde göremiyoruz” bile diyerek yüzde 10’un yaşantısına halkın yüzde 90’ının şükür etmesi gerektiğini savunurken daha bir de bu millete şükürsüz deme cüretini kendilerinde buluyorlar.

Ne diyelim belki de bu ağalar haklıdır, zenginlerimizin yediklerine içtiklerine kendileri şükür etmeyip daha fazla zengin olmaya çalıştıkları için bizler şükür edelim bari…

Bu Caddedeki mekanlar elbette bu şehirde gerekli ve ihtiyaca göre de olması hatta sayılarının bile artırılması gerekiyor.

Ancak son yıllarda bu Cadde bu şehrin bazı olumsuzluklarının merkezi olurken özellikle trafik konusunda bu Caddede başlayan sorun şehirdeki birçok Cadde ve sokak arasında insanları isyan noktasına getirmesine rağmen bu Caddenin sorununu çözebilen bir kişi bile çıkmadı.

Şehrin trafik anlamında en önemli giriş noktası olarak kabul edilen bu noktasında trafiğin en yoğunlaştığı saatte Caddeye akın eden şehrimizin gururu olan magandalarımız bu Caddede kuralsızlığın keyfini gönüllerince çıkartırken bunların neden olduğu trafik nedeniyle ne yazık ki gerideki insanlar isyan noktasında.

8-10 Magandanın araçlarıyla Cadde üzerinde saatlerce 5 ile 10 kilometre hızla ADESE kavşağından TNT kavşağı boyunca saatlerce hareket halinde olması nedeniyle Caddeye girenlere sabır testlerine sokuluyor.

Yaşanan sorun ne yazık ki çileyi çeken Aksaray halkı dışında bu şehirde hiç ama hiç kimseyi ilgilendirmediğinden direksiyon başına geçen soluğu bu Caddede alıyor.

Aksaray’ın imajı için de önemli olan bu türden noktalar bu türden sorumsuzluklar nedeniyle Aksaray’ın utanç noktaları haline gelirken yıllardır bu yerin sorununu çözmek adına adım atan kimse olmadı.

“Magandalarımız gönüllerince eğlensin” denilen bu Caddenin trafik sorununun aşılabileceğini bilmeme rağmen umudum kalmadığı için yetkililerden özellikle de ilimiz trafik komisyonundan Aksaray’ın şehir merkezine giren noktaları konusunda yön değişikliği gerektiğini belirtmek istiyorum.

8-10 Maganda nedeniyle Ankara Caddesine veya Pir Ali Sultan Caddesine ulaşmaya çalışanlar dakikalarca trafikte beklerken akmayan trafiğin TNT kavşağından sonra bir anda akmaya başlaması bu sorunun sadece bu 500 metrelik alanda olduğunu ortaya çıkartıyor.

Bu Caddedeki magandalık sorunun aşılamayacağını düşündüğüm için artık trafik yönünün değiştirilmesini binlerce Aksaraylı gibi bende talep ediyorum.

500 Metrede 8-10 sürücü tarafından yazlı kışlı yapılan her türlü olumsuzluğu görmek istemeyen insanlara artık ilimizin trafik komisyonu alternatif bir yol bulmalı.

Kimle konuşursam konuşayım bu yer konusunda insanlar tepkili ve isyan noktasında.

Saatlerce trafikte kuralsızlığı kural sayan ve uzun araç konvoylarının oluşmasına neden olan magandalarımızın üzülmemesi için bu sorunu çözemeyenlerden bu şehirde kurallarına göre yaşayan yüz binlerce insan için de bir adım beklemem saçma mı sizce?   

“Bir yeri kaşınan keçi çobanın azığına saldırırmış”

İşte içerisinde bulunduğumuz ve adını millet olarak koyamadığımız bu süreç artık bu cümlenin karşılığı gibi olmaya başladı.

Dünya üzerindeki en anlamlı bayrak olan “Al Bayrağımız” ulus olarak kırmızı çizgimiz değil miydi?

Bu güne kadar bırakın bayrağımıza el uzatanlara, laf söyleyenlere bile biz millet olarak bu dünyayı dar etmedik mi?

Ne yazık ki zor bir süreç olarak yürütülmekte olan “Terörsüz Türkiye” süreci birileri tarafından farklı algılanmaya başladı.

Daha yakın tarihte başlayan ve sonu kötü giden “Açılım süreci” gibi süreci provoke etmek isteyenler de, bayrağımızla derdi olanlar da bir anda ansızın ortaya çıktılar.

Bir Ulusun bağımsızlığının sembolü olan bayrağımız milletini bile bilmediğimiz kansızlar tarafından indirilirken yerine tuvalet kağıdı bile yapılmayacak bir paçavra çekilerek artık bu milletin sinir uçlarına dokunulmaya başlandı.

Bizler terörsüz Türkiye sürecine karşı değiliz ama bu süreç yürüsün diye de her türlü hadsizliğe, milli ve manevi değerlerimiz arasında en dokunulmaz olan bayrağımıza da yapılan saldırıyı sineye çekecek kadar da şuurumuzu yitirmedik.

Hep beraber Dünya'nın en zor coğrafyasında terör örgütlerinin arasında yıllardır mücadele veren geçmişi tertemiz olan bir milletin bir bireyi olarak yapılan saldırının sadece bir kınama veya lanetleme ile son bulmasını kabul etmiyorum.

Artık Al Bayrağımız ile ilgili bir düzenleme yapılmasını ve bu bayrağa saldırı girişimi yaparak çekildiği direklerden indirmek için girişimde bulunanların da 14 Ağustos 1996 tarihinde Kıbrıs'taki gibi anında cevabını almalarının zamanı geldi ve 20 Ocak 2026 tarihi itibari ile de geçti bile.

Başkaları için bayrakları her ne kadar paçavra ve bez parçasından ibaret olsa da Türk Milleti için bayrak ülkenin namusudur ve Şehitlerimizin bizlere en kutsal emanetidir.

Bu konuda çok daha fazla şeyler yazarız.

Çok şeyler söyleriz ama 5 Ocak 1940 yılında Arif Nihat Asya tarafından kaleme alınan “Bayrak” şiiri ile geleceğimizin teminatı olan genç kardeşlerime ve kendisini Türkiye Cumhuriyeti Devletinin bir parçası olarak gören hemşerilerime sesleniyorum;

Ey mavi göklerin beyaz ve kızıl süsü,

Kız kardeşimin gelinliği, şehidimin son örtüsü,

Işık ışık, dalga dalga bayrağım!

Senin destanını okudum, senin destanını yazacağım.

*

Sana benim gözümle bakmayanın

Mezarını kazacağım.

Seni selâmlamadan uçan kuşun

Yuvasını bozacağım.

*

Dalgalandığın yerde ne korku, ne keder...

Gölgende bana da, bana da yer ver.

Sabah olmasın, günler doğmasın ne çıkar:

Yurda ay yıldızının ışığı yeter.

*

Savaş bizi karlı dağlara götürdüğü gün

Kızıllığında ısındık;

Dağlardan çöllere düştüğümüz gün

Gölgene sığındık.

*

Ey şimdi süzgün, rüzgârlarda dalgalı;

Barışın güvercini, savaşın kartalı

Yüksek yerlerde açan çiçeğim.

Senin altında doğdum.

Senin altında öleceğim.

*

Tarihim, şerefim, şiirim, her şeyim:

Yer yüzünde yer beğen!

Nereye dikilmek istersen,

Söyle, seni oraya dikeyim!

Birbirlerini ateşe atmaktan, her dönem en kıymetli olmaktan ve ayrıcalık beklemekten başka amacı olmayan bu isimlerin bazıları artık “Eski düzene geri döneceğiz, ya bizler ayrıcalıklı olacağız ya da sizleri rezil edeceğiz” mesajını gizli değil aleni şekilde vermeye başladılar.

Elbette ilde kendilerine destek aldıkları ve bu çalışmalarına yol veren bazı isimleri bu güne kadar hiç kimse merak etmedi ve bu konuda oluşan şikâyetler de hiçbir zaman karşılık bulmadı.

Geçmiş dönemlerde ayrıcalıklı olan ve sürekli olarak hediyelendirilen bu isimler son olarak gizli saklı ağırlandıkları konuttaki hamsi tavanın hatırı ile şehrin sarhoşlarını ve ayyaşlarını görmeyerek şehre olmasa bile kendilerini makamda ağırlayan ev sahibini üzemeyerek davet edildikleri uygulama noktalarına gidip çekimleri yapmayarak ikili ilişkilerinin hatırına hatır, gönül saymışlardı.

Vali beyin merkeze çekilmesi ve sonrasındaki gazeteciler günündeki rezilliğin ardından “Durun bakalım biz size yapacağımızı biliyoruz” diyerek sokağa inenler ne yazık ki yine makama çağrılıp geçen dönem kazandıkları ayrıcalıkları tekrar beklemeye başladılar.

Aksaray’daki basın mensuplarını yok sayan bu zihniyetin yaptığı bu pislik kokan tehdit kokan davranışlara ses çıkartan da yine bu güruh tarafından hain ilan ediliyor.

Her dönemde ayrıcalık bekleyen, mali kazanımların tamamını isteyen, hediye çekleri ile mutlu edilmeyi bekleyen ve konaklarda ağırlanmaları gerektiğini düşünen bu kişiler ne zaman emellerine ulaşır bunu bilmiyorum ama bildiğim ama ispatını yapamadığım bir şey varsa bu kişilere yol verenler olduğudur.

Özellikle makamlarda şehir mülki amirinin memleketinin meşhur yemeklerini tatmayı seven bu kişilerin ne zaman makama veya konuta davet edileceğini bilmiyorum ama kesinlikle Bor söğürmesini hak ettiklerini biliyorum.

Bu ayrıcalık verilmediği taktirde Aksaray’dan ve Aksaraylılardan üstün olan bu isimler sizlere aleni şekilde “Bizler bu şehri rezil ederiz, ya bizim dediğimiz olacak ya da biz diğerlerinden her dönem olduğu gibi ayrıcalıklı olacağız” diyerek bas, bas bağırıyorlar.

Bor söğürmesi bu insanlar için en güzel davet yemeği olacak gibi görünürken kendilerine verilecek hediyelerin neler olacağını da yine bu ziyaretleri geçmişte organize eden sözde devlet adamları çok iyi biliyorlar.

Aksaray’daki her denetim noktasında görev alıp, ilin alkollü sürücüleri ile bu isimlerin kavga etmelerini sağlayan kolluk kuvvetleri ile amirlerinin de bu masada hak ettikleri yerde olmaları gerekir.

Yazının başında da dedik ya; Bizler dışarıdan her şeyi net bir şekilde görmemize rağmen ispat edemediğimiz için sessiz kalıyoruz.

Allah’tan başkasından da korkumuz yok.

Günü ve saati geldiğinde elbette bu haberlerin nasıl yapıldığını, o alkollü sürücülerin denetimlerde nasıl o saldırgan hallere sokulduğunu da bu güne kadar sormayanlar merak ederlerse de kendilerine anlatacağız.

Bizler ne sizden ne de şehrim Aksaraylılardan hiçbir ayrıcalık beklemiyoruz.

Sadece işimizi yapmaya çalışıyoruz ama artık şehir geleceğinin içine s….ların da el üstünde tutulup destek görmesinden ve gerekli zeminin de hazırlanmasından tiksinti duymaya başlıyoruz.

En büyük umudum Sayın Valimizin işin içerisinden gelmesi ve tam anlamıyla şehir idare etmeyi bilmesi.

Aksaray geleceği için bunun büyük bir avantaj olduğunu düşünüyor ve artık birilerinin bekledikleri avantaların da olmayacağını umut ediyorum…

Dünya’nın pek çok ülkesinde doğal afet ve felaketlerle devlet, millet işbirliği olmadan başa çıkılamıyor.

Hatta bazı ülkelerde mücadele çoğunlukla doğru şekilde eğitilen gönüllüler ile yapılıyor.

Geçmiş yıllardaki Afet ve Acil Durum Müdürü sadece 8 teknisyen ile Aksaray’da mücadele ederken gönüllük sistemini ön plana çıkarttı.

Belli eğitim ve donanımlara sahip olan gönüllü eğitimini almış insanlardan gönüllüleri teknisyenler ile birlikte hareket ettirerek Aksaray’da efsane bir başarıya imza attı.

“Aksaray’da ne var ki?” derseniz de aynı ekip 6 Şubat depremlerinde Kahramanmaraş merkez ve Elbistan ilçesinde yaptığı mücadele ile birçok ile örnek olurken Aksaray AFAD 8 teknisyen ve 100 kadar gönüllü personeli ile birçok ile örnek gösterilecek başarıya imza atarak görevini başarı ile tamamladı.

O gün, o şartlarda deprem bölgesinde evlerini bırakarak görev yapan gönüllüler dönemin İçişleri Bakanı başta olmak üzere birçok kişinin övgü ve taktirini almış ve ekibe liderlik yapan Aksaray Valisi tarafından da başarı belgeleri ile ödüllendirilmişlerdi.

Evet günlerin üzerinden yaklaşık 3 yıl geçti ve Aksaray’da ne o ekibi kuran müdür, ne de en küçük bir felakette bile koşa, koşa gelen gönüllüler kaldı.

Müdür beyin yerine gelenler “Bizler gönüllüleri önemsiyoruz” deseler de yaptıkları icraatlar ve eylemlerle gönüllüleri AFAD yakınlarında bile görmek istemediklerini sessiz çığlıkları ile tüm gönüllülere gösterdiler ve AFAD’ın artık yıllardır emek veren gönüllülerini ortadan kaldırdılar.

“Bizler sadece akredite olmuş gönüllüleri istiyoruz” derken MEBAKUB, İHH ve MERCEDES BENZ tarafından kurulan ekiplerle birlikte çalışacağız mesajını alenen verdiler.

Sonuçta birisinde para, diğerinde siyasi destek olması onlar için yeter de artardı bile.

Mesele Aksaray mı?, insanlara yardım mı?

Bunun cevabını verebilen olmasa da artık Aksaray AFAD’ın branşlaşmış bir gönüllü takımı kalmadı.

Bundan sonra ildeki tüm olaylara müdahalede MERCEDES ve İHH ekipleri gönüllülerin yerini alacak.

Ne kadar bu mücadeleye katkı verecekler?

Bunun cevabını bilmesem de artık başarıları ile ülke genelinde birçok ekibin de dikkatini çeken Aksaray’ın fedakar gönüllüleri sadece AFAD başkanlığının talimatı ile organize edilen programlarda fotoğraf karelerinde yer alsınlar diyerek yılda 1-2 etkinlik dışında hiçbir olaya çağrılmadıkları gibi artık olay yerlerine geçmişteki gibi ulaşımlarının sağlanması da engellenmeye başladı.

Bu sürede kaleme aldığım AFAD konulu haberlere baktığım zaman Aksaray’ın her yerde üvey evlat muamelesi gördüğünü bir kez daha anladım.

Bu güne kadar bu ilde ilin Valisi dahi bir kişi yaşanan sorunlarla ilgili sorumlulara bir tek kelime sormadığı gibi yazıların nedenini de bir defa dahi sormadı.

Allah vermesin ama ilerleyen dönemde Aksaray veya başka illerde oluşabilecek bir felakette 6 Şubat depremlerinde görev yapmış olan ve Sadece Allah rızası için çalışan o ekibi çok arayacaksınız.

Diğerleri de Elbistan’a gelen kurumsal firmaların her yerleri reklam brövesi olan ekipleri gibi alanlarda fotoğraflar verdikten sonra sizlere bir kelime bile sormadan alandan kaybolup sizleri o enkazların içerisinde bir başınıza bırakacaklar.

Bugün bu yazıyı anlamayacak veya anlamazdan geleceksiniz ama elleriniz ile yok ettiğiniz ve sizlere 1 kuruşluk maliyeti de olmayan bu insanları çok arayacaksınız.

Yazının başlığındaki soruya gelince de; Bu soruyu bu ili idare edenlerin “Gönüllüleri AFAD’da istemiyorum” diyenlere sorup cevabını da bizzat gözlerinin içine baka, baka alması gerekiyor.

Benim merak ettiğim asıl soru; Bu gönüllüler sizlere ne yaptı?

Elbette Aksaray için en önemli konuların açıklığa kavuşması beklenen ziyaret konusunda yaşadığımız heyecan Aksaray’ın yetkili kurumlarındaki yetersiz elemanlarının yetersizliği nedeniyle gazeteler basıldıktan sonra tarafımıza iletildiği için mahcubiyet ile sona erdi.

Hem Aksaray’ın hem de Aksaraylının kaderi olan bu kendisinden kaynaklı olmayan hataların mahcubiyeti ile kaleme aldığım bu yazım elbette sadece özür yazısı da olmayacak.

İlk olarak Bakanımızın çantasında Aksaray ile ilgili “Yaparız İnşallah” söylemi dışında bir şey çıkacağını düşünmesem de 25 Aralık’ta Milli piyango alıp 1 Ocak sabahındaki gazetelerdeki ikramiye numaralarını defalarca kez inceleyen bir çocuk saflığında umudumu son ana kadar sürdürecektim ki en azından umudumuz tarafımıza iletilen “İptal” bildirisi ile tatlı bir rüyadan ileriye gitmedi.

Ne diyelim belki de mutlaka telafi edilecek bu ziyaretin gecikmesi hayırlı olmuş ve ilerleyen dönemde açılacak olan Aksaray-Ortaköy yolunun açılışında hayalleri bile bir lütuf sayılan Aksaray’ın ulaştırma projeleri de o çantadan çıkıverir.

Bu vesile ile Aksaray ziyareti sağlık sorunları gerekçesi ile iptal edilen Sayın Bakan’a bir kez daha geçmiş olsun derken bu bildirimi bizlere zamanında yapamayanları da, yetersiz olmalarına rağmen hala o kurumlarda tutuldukları ve haklarında hiçbir şey yapılamayacağı için Allah’a havale ediyorum.

***

Bilindiği üzere Sayın Valimiz nihayet Aksaray’a gelerek görevine başladı.

Ben karşılama programına katılmasam da karşılayanları gurur ile takip ettim.

“Maşallah Aksaray’da Vali sevgimiz ana, baba sevgimizi geçmiş” diyebileceğim boyutta bir karşılama töreni ile göreve gelen Sayın Valimizin ilk mesajları beni mutlu ederken orada yaşandığı belirtilen tartışmalar da Aksaray basının Vali beye yakın olmak adına aynı düzenini sürdüreceğini de gösterdi.

Birbirlerinin karşısında bir kelime söyleme cesaretine bile sahip olmayan insanların attıkları tripler ile “Ekmek davası” adını koydukları rezilliklerinden gerçek anlamda Aksaraylıların rahatsızlığının mertçe dile getirilmesinden rahatsız olanlar o programı da hesap programına çevirmeye çalışsalar da nihayetinde bu girişimlerin başarısız olması beni mutlu etti.

Bizler bir Gazeteciden önce bir Aksaraylıyız.

Bizim meselemiz yerel ve ulusal kavgasından önce çocuklarımıza yaşanılabilir, temiz bir Aksaray bırakmak.

Geldik ve gidiyoruz ama şehirdeki kirlilik ve pislik ortamını temizlemeden gidersek de bu şehre en büyük ihaneti yapmış kişiler olacağız.

Bu şehir 80 ilden ve yurt dışından bakıldığında artık bir suç ve günahlar şehri gibi görünüyor.

Bu görselin oluşumunda sadece bu türden haberleri yapan gazeteci arkadaşlarım yok. Ne yazık ki asıl suçlu meşhur olmak uğruna bu karalama kampanyalarına yol veren bazı birimlerdir.

Bu birimlerin yol vermesi ile yapılan bu türden olaylardan nemalanarak “Ekmek parası” diyebilen sözde meslektaşlarımız elbette bu şehirden işleri bittiğinde giderek zehir ve zıkkım ettiğim kazançlarını Allah’tan korkmadan çocuklarına yedirirken bizler yani Aksaraylılar bu atılan pisliği temizlemek için yıllarca çalışacağız.

Bu durumu Aksaray’a reva gören ve durumu sessizce izleyen ve yapacaklarını yapmayanlara da bir Aksaraylı olarak hakkımı helal etmezken Aksaray dışındaki her kulvarda ve Ankara’da bile yapılan usulsüzlükleri her devlet adamına anlatacağımdan da hiç şüphenizin olmaması gerektiğini buradan söylüyorum.

Bu haberlerin nasıl yapıldığını da, nasıl birilerine bu haberlerin yapılması için yol verildiğini de tüm gazeteciler bilmelerine rağmen ellerinde delilleri olmadığı için sessizce izlemiyor mu???

Kendisine yeni görevinde başarılar dilerken, onun bu şehirde yapacağı tüm başarılı işlerin aslında Aksaray halkına katkı sağlayacağının da altını çizmek istiyoruz.

Valilikler ve diğer bürokratik görevlerde olduğu gibi bu görev bir devlet görevidir ve bu makamlar elbette gelip geçicidir.

Gelip geçici olmayan şeyler ise o insanların görev yaptıkları şehirlerde bıraktıkları eserler ve ile yaptıkları katkılardır.

Bizim şehir olarak geleneğimiz ne yazık ki gelene yakın olup şehirdeki rakipleri sürekli kötülemek ve Valilik Makamında sadece kendilerinin tanınmasını beklemek gibi kötü bir alışkanlığımız var.

Ne yazık ki bu alışkanlıklarımız hiçbir dönemde değişmedi.

Her yolcu ettiğimizin ardından “Aksaray’a gelmiş en başarılı Valiydi” diyerek timsah gözyaşları dökmenin üzerinden 48 saat bile geçmeden yine Valilik kapısında yeni Vali ile kurulacak samimiyet için saatlerce nöbet tutarız.

Basın olarak o kapıyı aşındırarak “Bu şehirde yereller ulusallardan haber alıyor. Sadece ulusallar ile çalışırsanız biz onlara haber veririz” yalanları ile valilik kapılarında bekleyenlerin daha gözyaşları kurumasa da yeni göreve başlayan Valimize hoş görünmek adına kapılarda beklediklerinden hiçbir dönem şüphe duymadım.

Daha düne kadar “Kumbuzoğlu Vali gidiyor, ne olacak bu Aksaray’ın hali” diyenleri bugün methiyeler dizerken göreceğiz.

Sayın Valimiz de daha makama oturduğu anda “Aksaray sizin gibi bir Vali görmedi efendim” iltifatları karşısındaki şaşkınlığını atmaya çalışacak.

Ellerinde mikrofonları ile kapıda bekleyenler Aksaray için ilk mesajları duyurmak için beklerken Aksaray için hayati öneme sahip projeleri ve uzunca bir süredir yapılamayan yatırımları dile bile getirmeyip kendilerini, kurumlarını, patronlarını, kendi memleketlerini, hiçbir değeri olmayan kurumlarını dillerine dolayıp ayrıcalık bekleyecekler.

“Biz” diyerek kendi gruplarını ön planlarda pazarlama çabasına girerken Sayın Kumbuzoğlu’nun yaptığı gibi sadece ulusal kimlikleri bekleyerek konaklarda ağırlanmak isteyecekler.

Vali beye Aksaray’ın sorunlarını değil, her zaman kendi talep ve sıkıntılarını dile getirecekler.

Aksaraylılara göre yapılmış yanlış işleri bir defa bile gündeme taşımayıp Sayın Valinin görev süresi dolana kadar ikili diyaloglarını sağlam tutmaya çalışacaklar.

Aynı bizim basın kuruluşları gibi diğer iş insanları ile birçok kurum başkanı veya amiri de aynı çabalar ile vilayet kapısını aşındıracak.

Ne diyelim görev süresi dolduğunda da Valilik kapısında timsah gözyaşları ile sizi bu şehirden uğurlarken “Aksaray’ın gördüğü en başarılı Vali” derken bıyık altından da gülmeye devam edecekler.

Nereden mi biliyorum; Şimdiye kadar, hatta daha Çarşamba günü bile öyle olmadı mı?

“Gelecekmiş” diyorum çünkü bu açıklamayı sağlıklı bir şekilde yapabilen resmi bir kurumumuz olmadığından Aksaray’ın ayrıcalıklı ve dokunulamaz yayın kuruluşlarının paylaşımı ile duyuyor ve ne kadar doğru olduğunu da bu yazı kaleme alındığında işlerini doğru düzgün yapması gereken resmi kanallar yapmadığı için de bilmiyoruz.

Ankara’nın çok uzağında olan bu şehre ziyaret için harekete geçmiş olan Sayın Bakanımıza (Gerçekse) ziyaretinden ve bu kadar ötelenmiş ihtiyaçların olmasına rağmen yapacağı ziyaretten dolayı teşekkür ediyorum.

İnşallah bu ziyarette;

Uzaya yapılacak yolu,

İnşallah,

Fizibilite,

Çalışmalarımız devam ediyor,

Yapılır,

Aceleniz ne?

Ekonomik şartlar gibi cümle ve kelimeleri duymak yerine içerisinde tarih olan açıklamaları alabiliriz.

Ne bu şehrin inşalarının ne de bu şehre vaatler ile getirilerek yatırım yaptırılmış olan sanayicilerin artık bekleyecek takatları kalmadı.

Artık insanlar;

Demiryolu konusunda,

Çevre yolu konusunda,

Kireçlik yolu konusunda çok net bir açıklama bekliyorlar.

Bu nedenle inşallah Bakanımızın çantasında bu şehirle ilgili bazı ihale dosyaları da vardır.

Yapımının yıllar önce tamamlanması gereken, kan ve gözyaşı yolu olarak adlandırmaya başladığımız Ortaköy yolunun açılışı elbette önemli ama artık ülkenin kalbine dokunma zamanı gelmedi mi?

Şehrimizin idealist, doğru ve tarafsız haber yapan gazetecileri de inşallah reyting kokan sözde asayiş haberlerinin peşinden koşmak yerine 17 Ocak tarihinde hep bir ağızdan Aksaray’ın geleceği olan yatırımları yüksek sesle dile getirebilirler.

Bu şehrin suç şehri olarak görülmesini ısrarlı şekilde yaptıkları çalışmalar ile sağlayan basın yayın kuruluşlarının cesur yürek sahipleri başta olmak üzere yazar ve muhabirlerinden aynı cesareti 17’sinde de göstermelerini ve Aksaray yatırımlarını yüksek sesle gündeme getirmelerini umut ediyorum.

Bu şehir için bekleyecek zamanımız kalmadığını ve dev projeleri ile örnek olan Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığımızın 86 kilometrelik Aksaray-Ulukışla çakmak hattı, çevre yolunu ve Aksaray’ın turizm yolu olması gereken sadece 8 kilometrelik kireçlik yolu ile ilgili “İnşallah, bakarız” gibi kelimeler yerine ihale dosyalarını veya ihale tarihlerinin yer aldığı çalışmaları da bu ziyarette duyarız.

Bu kadar kritik bir dönemde Bakanımızın çantasından bu müjdeler Aksaray’a çıkmazsa gerçekten daha çoook bekleriz…

Bu hafta ülke genelindeki tüm illerdeki gazeteciler Aksaray’ı hayranlıkla izleyerek “helal olsun adamlara, ne kadar aydın ve meslek erbabı varmış” dediler.

Hafta ortasından başlayan gün dolayısıyla ilde düzenlenen tüm programlarda neredeyse yer bulunmuyor bazı yerlerde ise ek masa ve sandalye ile 10 Ocak gazetecileri ağırlanmaya çalışılıyordu.

Adlarına duayen denilen ancak tamamına yakını gazetecilik mesleğinden emekli olmayanlar yine baş köşelerde “Bize mikrofon” diye beklerken konu komşusunu toplayıp programlara gelenler de nasıl kaliteli gazeteci olduklarını ev sahiplerine anlatmaya yani kendilerini tanıtmaya gayret ediyorlardı.

Bir gazetecinin yaptığı iş ve yazdıkları ile tanınabileceğini bile idrak etmeyenler bu hafta da karabatak gibi 11 Ocak günü aramızdan sessizce ayrıldılar.

Ne katıldıkları programlarda anlatılanlar ne de şehrimizle ilgili kalem oynatmadan 1 yıllığına ölü taklidi yapmaya başladılar.

Olmayan kalemlerini 2-3 günde ev sahiplerine satmaya gayret edenler gittikten sonra sayımız da özüne dönse de birileri katıldıkları programların haberlerini bile yine o kurum ve kuruluşların basın bürolarından bekleyip onları gazetelerine ve internet sayfalarına koydular.

Gerçekten salonlara sığdırılamayan gazeteciler nerede?

Yazılan haberler ve makaleler nerede?

Mikrofonlarla kasıla, kasıla sorulan sorulara verilen cevaplar nerede?

Nerede o idealist 10 Ocak gazetecileri?

***

Gelelim basın ve ifade özgürlüğümüze;

Her zaman ve her yerde söylediğim gibi “Sınırsız özgürlük, başkalarının özgürlüğünü kısıtlar”

İşte bu nedenle insanların özel hayatları, bel altları, ve yaşam tarzları benim habercilik ve ilgi alanıma girmiyor.

Bu nedenle de ildeki olan ve ilginç bir şekilde reytinge neden olan bu türden haberler beni ilgilendirmiyor.

Bir insanın onuru, şerefi, haysiyeti ve saygınlığı yaptığı küçücük bir hata veya iftira ile bizler tarafından “Özgür basın” şemsiyesi altında yok edilmemeli.

Şehrimizin bozulan imajı bu türden olumsuzluklarla daha da dibe çekilmemeli.

İlde kendilerini herkesten farklı tutan ve bir yerlerde ağırlanma gereği duyan insanların bu şehre yaptıkları kötülüklerden her zaman olduğu gibi Aksaray halkı zarar görecektir ve zarar gören rezil edilmeye çalışılan insanlar kadar Aksaray’daki evlatlarımızın olacaktır.

“Özgür basın” çağrısı ile “Gazetecilik yapmayalım mı? Bu bizim işimiz” diyenler;

Bu güne kadar gelmeyen demiryolu,

Tarımsal sulama sorunları,

Yok edilen meralar ve hayvancılık,

Yapılamayan yollar,

Emeklilerin, sorunları,

Hayat pahalılığı,

Hastanede tedavi olamayan insanlar,

Siftahsız kepenk kapatan esnaflar ve daha pek çok konu bir gazetecinin haber konusu iken neden bu konular gazetelerinizde ve internet sitelerinizde bir defa dahi yer bulmazken ısrarla Aksaray’ı suç şehri gibi gösteren konularda ısrar ediyorsunuz.

İl idarecilerine de tavsiyem; Bu tür haberler konusunda bazı arkadaşlarımızın kapalı kapılar ardından hamsi sofralarında markalı hediyeler ile davet edilmesi gerekiyor.

Yani ildeki diğer gazetecilerden kendilerini farklı gösterip pazarlayan ve “s…r edin yereli” diyenlerin yerellere göre ayrıcalık yani başka mali beklentiler içerisinde olduklarını anlayın artık.

Yerelin derdi sizinkiyle aynıyken onların derdi yine farklı.

Ne diyeyim artık bu insanlara az biraz ayrıcalık tanıyan ve yerelden farklı şartlar sağlayan Aksaraylı bir idareci, Aksaray’daki bir bürokrata cevabımız artık yerelden çok ağır şekilde gelecek.

Yakın zamanda uğurladığınız bir idarecimizi değişik vaatler ile kandıran mikrofon sahipleri sizlere de en çok onun kadar sahip çıkar.

Varın gerisini siz anlayın artık…

Şehrin yıllardır yapılamayan ve Aksaray’ın merkezinde eziyete neden olan çevre yolu ile şehri Gülağaç ve Güzelyurt ilçeleri ile su üstü köyleri olarak adlandırılan bölgeye bağlayacak olan sadece 8 kilometre uzunluğundaki adı kan ve gözyaşı yoluna dönen kireçlik yolu da nedense o dev ve ötelenen projeler ile her sene sonraki yıllara devredilmeye devam ediliyor.

Sadece TBMM’de sorular ile gündeme gelen ve “inşallah en yakın zamanda yapılır” umudu olan kireçlik yolunun yanında gündeme bile getirilmeyen çevre yolunun neden yıllardır yapılamadığını bu şehirde açıklayabilecek bir kişi var mı?

***

Ankara-Niğde otoyolunun açılmasıyla tam anlamıyla kamyon ve TIR yoluna dönen yolun özellikle yaz aylarında hem kamyon ve TIR sürücülerine hem de Aksaray halkına eziyete dönen trafiği görülmezken hayali kurulan çevre yolu konusu hiç ama hiç kimsenin gündeminde yok.

Bu sorunu gören Aksaray belediyesi geçici de olsa Aksaray halkının sorununu bir nebze azaltmak için sıkıntılı olan ekonomik şartlara rağmen bütçesine göre büyük bir proje ile harekete geçerek geçici bir çözüm bulmak adına çabalarken ne yazık ki bu çabalar sadece Aksaray belediyesi ile sınırlı kalıyor ve diğer proje hiçbir yerde gündeme dahi getirilmiyor.

***

Yine Ölümlü ve yaralanmalı trafik kazları, sel felaketi, heyelan riski ve gün içerisinde binlerce aracın oluşturduğu yoğun trafik ile sadece Aksaray’da yaşayan halkın gündeminden düşmemesine rağmen başka hiç kimseyi rahatsız etmeyen kireçlik yolu.

Bu çağda, bu kadar büyük projelerin yapıldığı Türkiye’de sadece 8 kilometre uzunluğunda bir yolun yıllardan beri yaşanan tüm felaket ve olumsuzluklara rağmen yapılamamasının ne yazık ki izahı yok.

Turizm atılımı için de hayati öneme sahip olan bu yola yapılabilen menfezler büyük başarı olarak görülüyorsa gerçekten işimiz zor demektir.

Aksaray’ın Doğu’sunda kalan ve halk arasında su üstü köyleri olarak adlandırılan 10 binlerce insanın yaşadığı ve gün içerisinde binlerce aracın geçiş yaptığı bu yol sadece mecliste soru olarak gündeme gelirken, ne yazık ki Aksaray’ın diğer sorunları gibi inşallah, umarım ve en yakın zamanda gibi cevaplar ile geçiştiriliyor.

Aksaray halkı demiryolu, havalimanı ve tarımsal su gibi büyük hayaller kuruyor da ben artık beklentilerimi çok daha düşük tutmaya karar verdim.

Benim için değil ama Aksaray’ın geleceği için bu çevre yolu ile su üstü köyleri olarak adlandırılan bölge halkının yaşamları için hayati öneme sahip olan bu yolların önemi ve ivedi şekilde yapılması gerektiği gerekli yerlere sağlıklı şekilde iletilir de;

İnşallah, Maşallah, Eyvallah, En Yakın zamanda gibi kelimeler yerine Aksaray için imkânsız bir kelime olan “YAPIYORUZ” kelimesini de duymak nasip olur…

Şehri yönetenler de, yönetmeye talip olanlarda konuşmak veya fotoğraf çektirmek adına sokak, sokak mikrofon aramaya başladılar.

Üzerinde değişik isimler yazdırılan mikrofonları görenler ağızdan çıkan cümlelerin nerelere gideceğini ya da kendilerini hangi duruma sokacağını hesaplamadan rahat, rahat konuşuyorlar.

Elbette bizim ilin insanlarının ve il dışından gelen bürokratlarının mikrofon sevdasını çözen basınımız ile basın camiasına girmeye çalışanlar da İstanbul ve diğer illerdeki mikrofon ve mikrofon süngeri imalatçılarını ihya etmeye başladılar.

İlde son bir yıldır dijital platformda yayın yapan 2 adet dijital TV olmasına rağmen her türlü basın açıklamasında birçok mikrofon kürsülere yerleştirilmeye başladı.

Bu mikrofonları görerek coşan konuşmacılar da bir anda kendilerini ülkenin süper starı veya üst düzey bir siyasetçisi gibi görmeye başladılar.

Yani ilimizde mikrofonlara olan ilgi her geçen gün artarken protokol masalarının üzerine sürekli yeni mikrofonlar eklenmeye devam ediyor.

Görevleri o siyasetçi veya bürokratları tanıtmak olan sözde basın örgütlerinin bu mikrofonları oralara yerleştirirken amaçlarının sadece kendi yayın organlarının reklamını yapmak olduğunu anlamayan da kendisine ne kadar çok mikrofon uzatıldığını görerek ayaklarının altı karıncalanarak daha bir aşk ile açıklamalarını yapıyor.

Daha kendilerinin tanıtımını bile yapamayan mikrofon sevdalılarının en büyük amaçlarının başkalarının çektikleri video veya fotoğraf karelerinde yer alarak reklamlarını yapmak olduğunu bizler bilsek te bunu anlamak istemeyenler olduğu gibi ısrarla her masada artık konuşmacıların bile yüzünü kapatacak mikrofonlar görüntü kirliliğine de neden olmaya başladı.

Gazeteci mi? yoksa televizyoncu mu? olduğunu bile idrak edemeyen sözde basın kuruluşlarını gerçeklerinden bile ayırt edemeyenler ve her gördükleri mikrofona sarılanlardan umut bekleyen bir Aksaraylı olarak olup biteni hayretler içerisinde izliyoruz.

Her platformda bu mikrofon sahiplerine uyarılarımızı yapmamıza rağmen ısrarlarından vazgeçmeyen insanlar elbette kendilerince kurum ve kuruluşlarının reklamını yapıyorlar da ilde bir tane TV kanalı varken bu TV kanalının kıymetini bilmeden ve hiçbir zaman destek olmayan sözde idare edenlerin bu mikrofon sevdalarının da nereden geldiğini anlamıyorum.

Bu ilde ulusal adını verdikleri TV kanallarına saniyeler ile röportaj vermek için binlerce lira para ödeyip sonrasında da “Ben falan TV’ye çıktım” diyerek bunu gazetelere servis edenlerle, görüntülenmeyen internet sitesinin reklamını yapmak adına mikrofon alıp toplantılarda ayak ile protokol önüne koyduktan sonra kameralara bile bağlamayan sözde basın mensubunun vizyonları arasında 1 gram bile fark olmadığını görünce “bizim memlekete yapılanlar da, yapılmayanlar da çok bile çok” demekten başka bir şey gelmiyor aklıma.

Her sene kavga ve gürültü için fırsat kollayan bizler yine son gün akşamında yaptık yine yapacağımızı.

Geçen sene 10 Ocak akşamı yani gazeteciler günü etkinliğinin son programında yaşananlar ile final yapan günümüz bu haftada ilimizin öncü Sivil Toplum Kuruluşlarının davetlisi olarak katıldığımız programda yaşananlar ile benzeri olaylara farklı tepkiler ile son buldu.

Bu güzel günde de oturup dostça sohbet etmeyi beceremedik yine.

Yine de bu hafta dolayısıyla bizlerle birlikte olan tüm ev sahiplerine teşekkür ediyorum.

Ne yazık ki insan olarak tüm olaylara aynı tepkileri verememe gibi tutarsız tavırlarımız nedeniyle güven sorunuyla birlikte insanların da kafalarında soru işaretleri oluşmasına neden oluyoruz.

***

Çok değil daha bahar ayında merkez Valisi olarak görevlendirilen Sayın Valimiz Mehmet Ali Kumbuzoğlu’nun davetlisi olarak katıldığımız programda Vali beyin davetlisi olarak programa katılan bir hanımefendi ildeki tüm basın mensuplarının içerisinden resmen geçmiş ve neleri yazıp, neleri de yazamayacaklarını kalem, kalem sıralamıştı.

Attığımız başlıklardan turizmin gelişememesinden bile bizleri sorumlu tutmuştu.

O gün o yaşanan olaylar neticesinde ben ve 1-2 meslektaşım salonu terk etmiş ve konuyu da kınayan kendi görüşlerimizi belirten yazılarımız ile de net tavırlarımızı ortaya koyarken diğer meslektaşlarımız o masalarda dinledikleri cümlelere rağmen oturup güzellemelerine de devam etmişlerdi.

O gün ve sonrasında bu olay konusunda hiçbir tepki vermeyip adeta ölü taklidi yapan idealist gazetecilerimiz ile bu olayın üzerinden aylar geçtikten sonra gazeteciler günü etkinliklerinin son gününde Aksaray’daki Sivil Toplum Kuruluşlarının ortaklaşa düzenledikleri programda bir araya geldik.

Daha salonun girişinde “Bu sene kavgasız bitecek” derken gecenin sonu yine hüsran oldu.

STK’larımızın ortak çağrısı Aksaray ile ilgili olan olumsuz haberler olunca Vali beyin misafiri olan hanımefendinin konuşması karşısında bir kelime bile etmemişken STK’lara tepki verip dozunu da artırınca etkinin karşılığı olan doğal bir tepki ile karşılaştı.

Nihayetinde duydukları karşılığında asabileşen meslektaşımız salondan ayrılarak duruma tepki verince bu toplantı da burada sona erdi.

Benim için çelişki tam da burada başladı ve kendime “MAKAMLARA GÖRE FARKLI TEPKİ” böyle oluyormuş dedim.

Ne yazık ki, geçen sene gazetecileri aşağılayan ve deklarasyona ne o salonda ne de sonrasında hiçbir tepki vermeyen arkadaşımızın bu tepkisi Aksaraylı olan STK başkanlarına gelince 180 derecelik bir evrim geçirdi.

Yine geçen sene 10 Ocak akşamı kendi ev sahipliklerinde salonda bir gazetecinin darp edilmesi de bu ilin basın camiasının yüzde 99’u tarafından görmezden gelinmişti.

İşte tüm bunları görünce “Makamın Gücü” duyguların da, düşüncelerin de, ağızdan çıkan cümlelerin tonlarının da değiştiğine şahitlik ettiğim bir 10 Ocak akşamını geride bıraktım.

Gerçekten merak ediyorum bahar ayında çok daha ağır şekilde tonlamaların olduğu, Aksaray basınının yok sayıldığı konuşmaları sessizce dinleyip tepki vermezken “Aksaray’ın olumsuz tanıtımında sizin de etkiniz” var cümlesine neden bu kadar tepki verilme gereği duyuldu?

Benzeri talepler karşısında neden tepkileriniz 180 derecelik evrim geçirdi?

Yoksa “O ev sahipliğini yapan valiydi ona tepki vermeye gücümüz yetmez de, bunlar bizim insanlarımız nasıl olsa çerez, biz bunları yeriz mi?” dediniz…

Yazının özeti kısaca;

Turizm konusunda yıllardır vaatlerden öteye götürülemeyen Aksaray’da neredeyse 20 sene önce yapımına başlanılan bir termal otelin bu sürede yapılamayışından ve uzun süren mahkeme süreçlerinin ardından yapmayanların elinden zorla da olsa alındığından bahsetmiştim.

Devamında ise aynı yerin ihale sürecinde oluşturulan şartnameden dolayı yeni ihaleye yine bu firmanın yavru firmasının katıldığını ve yerin yeniden aynı kişilere verildiğini ve sonucun 20 sene sürecindekiyle aynı olacağının altını da çizmiştim.

Yazının yayının üzerinden 24 saat geçmeden konuda çok fazla bilgiye sahip olduğunu düşündüğüm bir il özel idaresi görevlisi beni arayarak “O öyle değil” demiş ve bu firmanın bu kez bu yeri en fazla 2 sene içerisinde yapacağını garanti altına aldıklarını da söylemişti.

Yine yapılmazsa ne olacak? sorum üzerine ise; Bu kez ihale şartnamesinin sağlam yapıldığını ve hemen elden alınacağını yani Aksaray’ın en fazla 2 senesinin de kaybolacağını söylemişti.

Bu açıklamalar üzerine “İnşallah zaman beni haklı çıkartmaz” demiş ve beklemeye başlamıştım.

2 Senenin ilk yılının dolmasına aylar var ama süre sanki inşaat mevsimi olarak artık birinci yılını tamamlamış gibi görünüyor.

İşin garantörü olan çok sevgili Aksaray sevdalılarının bölgede inceleme yapmasını beklememize rağmen ilk ihale ile Aksaray’ın 20 yılını tarihe gömen vazgeçemediğimiz yatırımcının Sayın Valimiz ile bölgede yaptığı bir gezi dışında bu güne kadar bir kare bile yayınlanmadı.

Sayın Valimiz son haftalarda Aksaray’da gece gündüz çalışan kurumların çalışmalarını tam yerinde sahada gördü ve gelişmeleri yakından takip etti.

Aksaray’daki görev süresinin sonuna gelen sayın Valimizin artık bu otel alanında hiçbir sorumluluğu kalmadığına göre iyi niyetli şekilde düşünüyorum.

Düşünüyorum ama ne kadar iyi niyetli düşünsem de bu Aksaray turizminin 20 yılını mahkeme kapılarında heba eden bu şirketin sorumluluklarını yerine getirmedikleri ve iki seneyi daha heba ettikten sonra yeniden mahkeme kapılarında beklemeye başladığımız gün laf ile garanti veren idareciler ve bürokratları Aksaray sınırlarında bulup hesap sorabilecek bir tane babayiğit var mı bu ilde?

Bu yaşanan olaylar karşısında “En iyisi sessizlik” diyerek bir kelam etmeyen seçtiklerimizden ve görev süreleri sonrasında Aksaray’dan ayrılanların kaçını Aksaray’a getirip açıklama isteyebileceğiz?

İhale sürecinin tamamlanmasına 1 yıldan biraz fazla zaman kalan Aksaray turizminin belki de can damarı olacak termal otelimizin son halini de gösteriverin gitmeden bizlere bir zahmet…

Her şeyden önce bir Aksaraylı olarak Sayın Kumbuzoğlu’na 29 aylık çalışmalarından dolayı teşekkür ederken yeni göreve başlayacak olan Valimize de başarılar dilerim.

Vali Hamza Aydoğdu’nun Erzincan’a atanmasının ardından yeni ve beyaz bir sayfa ile göreve başlayan Vali Mehmet Ali Kumbuzoğlu’nun Aksaray için yaptıkları konusunda kaleme alacağım bir şey yok o beyaz sayfanın da ne kadarının dolu olduğunu da “Yerel bir gazeteci” ben bilmiyorum. Sayın Valimiz görevde kaldığı sürece ulusal olarak tabir edilen mikrofonlara yaptıklarını anlattığı projelerini ne yerinde görme şansımız oldu, ne de bunu ulusala anlatmaktan yerel gazetecilere Aksaray Valiliğinde yer kalmadı.

Aksaray halkına anlatılması gereken başarı hikâyeleri elbette Ankara’ya anlatılmaya çalışılınca, sanal dünyanın nimetlerinden faydalanmaya çalışılınca ajansların haber çöplükleri arasında kaybolup giderken sürecin de sonuna gelindi.

Bu süreçte bu çalışmaları planlayan ve yol gösteren kılavuzlar kimdi? Bunu bilmiyorum ama aynı kılavuzların yeni göreve başlayacak Valinin açacağı yeni sayfada kendilerine yer bulmak için şimdiden güzelleme çalışmaları için hazırlıklara başladığından hiç ama hiç şüphem yok.

Bundan öncekilerde, mevcutta ve bundan sonrakilerin de sayfalarında yer bulmak istemeyen bir Aksaraylı olarak yeni Valimizin o sayfalara sadece Aksaray ile ilgili sorunları ve çözümlerini not almalarını sağlamak adına o taş binayı boş bırakalım.

Valiliğin basın bürosu da artık ulusal seviciliğinden vazgeçip çalışmalar konusunda herkese eşit davranmalı.

Bugüne kadar olduğu gibi yeni Valinin de geçmişte yapıldığı gibi ulusal sevdası ile donatılması durumunda yine Aksaray kaybederken Aksaray ile uzaktan yakından ilgisi olmayan ve bu şehri zerre kadar önemsemeyen insanlar yine kazanacak, 2 veya 2,5 sene sonra hep birlikte yeni kurbanlarını beklemeye başlayacaklar.

Artık birileri kapalı kapılar ardından basını dizayn etmekten, yönlendirmekten ve kutuplaştırmaktan vazgeçmediği sürece o sayfalar bundan öncekiler gibi yine karalama kâğıtlarına çevrilecek ve makam girişine yeni fotoğraflar asılacaktır.

Kısacası Aksaray halkının haberleri yerellerden aldığını unutanlar ulusalda sadece sarhoş haberlerini izlemelerine rağmen aylarca gerçek sorunu görmediler ve yeni geleceklere de bu sorunu göstermemek için ellerinden geleni yapacak bizim içimizde de, o taş bina içerisinde de birçok Aksaray haini hep olacak.

Son söz Sayın Valim; Göreve geldiğinizden beri el üstünde tuttuğunuz ve sizi yalan veriler ile kandıran, Aksaray’ın gazetelerini ve internet haber sitelerini yok saydıran gerçek gazetecileriniz demek ki hizmetlerinizi Ankara’ya taşıyamamış.

“Onlara haberleri biz veriyoruz” dedikleri yerellerde o haberler para ile satıldığından sizle ilgili olanları satın alıp yayınlamamışlar.

Yine de Aksaraylı olarak helalleşmeyecek olsam da yolunuz açık olsun…

Bu günlerde ildeki idarecileri ve idare edenleri karşısında gören bizim heyecanlı, cevval gazetecilerimiz karşısında gördükleri ev sahiplerini adeta soru bombardımanına tutuyorlar.

Bu sorulan soruların bazıları gerçek anlamda gazetecilik mesleği ile alakalı olsa da bazıları ev sahibini bile hayretler içerisinde bırakarak “İnşallah bu soruların şiddeti ve aymazlığı çok daha ileriye gitmez” dedirtiyor.

İlde düzenlenen etkinliklere katılan ve karşısındaki muhataba soru sormak için yerinde duramayan bizim kıpır, kıpır gazetecilerimizden kaçının sorduğu sorunun cevabını haber yaptığını bilmiyorum ama çoğu soruya baktığımda ben bile “Artık insanlara daha ne kadar gereksiz soru sorulabilir ki?” endişesine kapılıyorum.

Sırf kendisini göstermek için,

Bende buradayım demek için,

Beni de tanıyın, görün demek için mikrofonu kapan, ya güzelleme, ya da sorduğu soru ile farklı olma çabasına düşmüş durumda.

Yarım saat sürmesi gereken toplantıları 2-3 saate çıkartmak için yoğun tempoda soru bombardımanına başlayan elleri boş gönülleri hoş güzel insanların sorularını nezaketen çevirmeyen ve “Ne alaka şimdi bu soru?” deseler de devlet terbiyesi ve nezaketlerinden dolayı cevap vermeye çalışan ev sahiplerinin sabırlarına bu hafta itibari ile bir defa daha hayran kaldım ve onların neden idareci olduklarına bir defa daha şahitlik ettim.

Böyle günlerde nezaketen “Görüş ve önerileriniz” diyen insanlara neredeyse sen o koltuktan kalk demeye bile cesaret edecek olanlar yıllardır yaptıkları hataların farkına varamıyorlar.

Sorduğu sorunun cevabını bile beklemeden sohbete dalan da, aldığı cevabı beğenmeyenlerde meraklarından ölmelerine rağmen sordukları soruların cevaplarını her nedense haberleştiremiyorlar.

Bu sene de sora, sora tüm programları millete zehir etmek için ant içmiş olan bu gruba her sene aynı senaryoyu oynatan ev sahipleri de durumdan rahatsız değiller diye düşünüyorum.

Ben bir gazeteci olarak o salonda bir soru soruyorsam, o sorunun bir cevabı ve o cevabın da haber veya köşe yazılarında kelimelere dökülmesi gerektiğini işi bilenlere de, bilmeyenlere de anlatamadım ne yazık ki.

Hepimizin tek amacı bu şehre ve geleceğimiz olan gençlere güzel bir eser bırakmaksa ev sahiplerinize saygınız olsun da o insanların verdikleri cevaplar soranların yayın kaynaklarında metinlere dökülsün.

Rektör beyin ev sahipliğinde yapılan toplantıda her telden gelen soruların karşılığı neydi, kaçı haber olacaktı ben bilmiyorum ama şu ana kadar birkaç yayın kuruluşu dışında sorduğu soruyu metinlerine dökmüş bir yayın organı göremeyince mesleğimiz içerisine girmek için birbirleriyle yarışan insanların durumlarına bu sene de şahitlik etmek durumunda kaldım.

Ne diyelim böyle kaliteli soruların havada uçuştuğunu gören Hazirun da Aksaray’daki duruma şahit olurken dertlerimiz de hiçbir yere ulaşmadan sümen altında bekletilmeye devam ediliyor.

İnanın ben de bir idareci olsam Aksaray basını kadar merakı olan ama hiçbir şey sormayan gazetecilerin olduğu bir yerde bundan fazla bir efor göstermem.

En başta da dediğim gibi çoook meraklıyız çok.

Zaten başımıza da ne geliyorsa bu alakasız merakımızdan gelmiyor mu?

Bu hobilerin başında da gazetecilik oyunu geliyor.

Bir yerlere el sallamak isteyen de,

Birilerine hoş görünmek isteyen de,

Mesleği itibar kazanmak isteyenler de,

Gazetelerin 3 kuruşluk gelirlerine göz dikenler de hep beraber gazetecilik mesleği içerisine muhakkak bir şekilde giriyorlar.

Burada gazete, dergi, radyo, TV, internet sitesi ayrımı yapmadan yazmak istiyorum.

Gazeteci denilen kişi ilgili yasalar gereği başka hiçbir iş yapamaz, üzerinde yüzde 1 bile şirket hissesi olamaz. Başka bir yerden gelir elde edemez ve sadece bu meslekten kazandığı ile hayatını idame ettirir.

Bu meslek diğer mesleklerde olduğu gibi yılda bir gün kıymete biniyor.

10 Ocak tarihinde Gazetecileri unutmayanlar günlerini kutlarlarken bazı organizasyonlar ile de 1 günlüğüne onore ediliyorlar.

Yine o hafta geldi çattı ve sayımız hızla artmaya başladı bile.

Zaten kandiller, yılbaşı gibi haftalara da girdiğimiz için eline hısım akrabasından fatura alan kurum, kurum da gezerek ildeki basın ve yayın kuruluşlarının mesaj gelirlerine de ortak olmaya başladılar bile.

Bu hafta ile birlikte sahada çalışan gazeteciler ile perde arkasındakiler haricinde bir 150-200 kişi daha sayımızın artmasını bekliyorum.

Evinde oturan komşularını bile “Gazetecilerin günü program var” diyerek toplayıp yola düşüren, sonrasında da ben duayen gazeteciyim diyerek gazetecilik mesleği dışında her haltı karıştıranlar bu haftayı bizlerden daha fazla heyecanla bekliyorlar.

Bugünlerde emekli oldukları kurumları unutup “Duayen” sıfatı ile meslek ve Aksaray için yaptıklarını şizofrence edalarda anlatarak ildeki idarecilerin hafızalarında yer edinmeye çalışacaklar.

Gazeteciler kenarlarında oturup; Ofis kiralarını, elektrik, su, doğalgaz faturalarını, 3 kuruş işle ay sonunu nasıl geçireceklerinin hesabını unutmaya çalışırken duayen yalanlarını bir ömür boyu sürdürmeye ant içmiş tipler baş köşelerde ahkam kesecekler.

Kimileri bu güne kadar hiçbir şey üretmeden bazı davet sahiplerini arayarak özel isteklerini sıralayıp kendilerini kıymetlendirecekler.

Başkaları da; 8 gazete, 6 radyo, 8-10 adette ciddi internet sitesinin bulunduğu Aksaray’da kendi cemiyetlerinin geriye kalan 12 cemiyetten çok daha gerçek olduğu konusunda ikna çabalarında bulunacaklar.

Bu günler için ya da basit bir basın açıklaması için cemiyet başkanlarını aramak zorunda bırakılan insanlara kendi cemiyetlerine üye olmayan insanların olduğunu ve bu ilde ciddi yayın yapan kuruluşların yarısına yakının hiçbir cemiyete üye olmadığını söylemeyecekler.

Yani bu yıl da geçen yıllarda olduğu gibi yine usanmadan, sıkılmadan ve her şeyden önce de utanmadan insanların gözlerinin içine baka, baka şaklabanlık yapıp yalan söyleyecekler.

Bu hafta ildeki gazeteci sıfatı kullanan kişi sayısını ne ben ne de diğer meslektaşlarım tahmin bile edemiyor.

Dedim ya bu hafta gazetecilerden çok gazetecilik oyununu seven güruhun fırsat haftası.

Açıklanan rakamlara göre memur ve memur emeklilerine yapılacak zam yüzde 18,60 zam alırken sefalet seviyesinde maaşları ile yaşamaya çalışan SGK emeklilerine ise aksi bir açıklama yapılmazsa yüzde 12,19 oranında zam yapılacak.

Yine aynı verilere göre yıllık TÜFE oranına göre kira artışı yapan kiracıların kira artış oranları da yüzde 34,88’i aşmayacak.

Açıklanan veriler gerçek anlamda yaşanan düşüş nedeniyle bizlere büyük umut olurken bu açıklanan rakamlar sanırım sadece bizlere duyuruluyor.

Gerçekten merak ediyorum, yıllık enflasyon artışının verileri neden;

Ev sahiplerine,

Market sahiplerine,

Pazarcılara,

Tuhafiyecilere,

Ayakkabıcılara,

Sarraflara ve daha pek çok kuruma neden bildirilmiyor?

Neden onların enflasyonun sadece yüzde bilmem kaç çıktığından haberleri yok.

Neden bu enflasyonu hesaplayanların market raflarındaki etiketlerden, neden o etiketlerin bu yüzümüzü güldürüp bizleri umutlandıran verilerden haberleri yok.

Yazının başında sefalet seviyesinde maaş alıyor dediğimiz en düşük emekli maaşları ile ay sonunu getirmeye çalışan emeklilere her ay duyurulan bu rakamlardan neden etiket değiştiren çalışanların haberleri yok.

Yeniden değerleme oranları, artan vergiler, trafik cezaları, primler ve harçların da bu rakamlardan haberi yok.

Bu kadar güzel veriler belki psikolojik olarak hepimize umut oluyor da sokağa çıktığımızda yaşadığımız hayal kırıklığı çok daha kötü olmuyor mu?

Mesela emeklilere verilen zam gibi ülkede her şeyin artışını sadece yüzde 12,19’a sabitleyebiliyor muyuz?

Merakla beklenen emekli maaş artışından günler öncesinde asgari ücrete yapılan zam ve artırılan vergiler ile birlikte sözde zammın daha almadan yok olduğunu bilen ama söyleyemeyen insanlar olduğumuzu bilmiyor muyuz?

Hepimiz yaşadığımız hayatları inkar etsek te bu şartlarda yaşayabiliyorsak hiç birimizin hesaplamalarını beğenmediği TÜİK hesaplamaları doğru yapıyor demektir.

Cumhurbaşkanımız müdahale etmez ise en düşük emekli maaşına sadece yüzde 12,19 zam yapılırken eğer o emekli kirada oturan bir aile ve ev sahibi de Allah korkusu olan ve vicdanlı biri ise kirasına yüzde 34,88 zam yapacak.

Yok kirada oturmuyorsa neredeyse her gün girdiği 3 harfli marketlerdeki kasiyerlere sitem edecek ve suçu da, suçluyu da hep başka yerlerde arayarak yaşadığını düşünerek ömür doldurmaya devam edecek.

Ben gerçekten merak ediyorum; Bu açıklanan rakamlardan market raflarındaki etiketleri hazırlayanların haberleri var mı?

Kimileri keyif ile, kimileri de endişe ile izlerken sanal alem dışında diplomatik olarak Dünya bu eşkıya düzenine seyirci.

Şimdiye kadar sözde demokrasi ile özgürlük götürdüğü ülkelerde kan ve göz yaşından başka sonuca ulaşmayan NATO’yu babasının çiftliği gibi kullanan ve Dünya topraklarının tamamında söz sahibi olduğuna inanan sözde özgürlüklerin ülkesi aynı tesadüf ile petrol ve altın zengini bir ülkeye daha el koydu.

Kendisine göre suçlu kabul ettiği ve içerisinden satıldığı kesin olan devlet başkanını bir gece operasyonu ile sözde yargılamaya ve cezalandırmaya götürdü.

Bugün bu duruma ses çıkartmayanlar sıranın kendilerine geleceğini bile, bile sarı öküz hikayesinde olduğu gibi olup biteni izlerken işgallerini 3-5 yıl erteleyebilmenin rahatlığı ile yastıklara başlarını koydular ve terör devletine düşman olup, sığınabilecek ülkeleri düşünmeye başladılar bile.

Elbette 13 yıldır ülkesini istediği gibi yöneten ve demokrasiyi askıya alan;

Dünya’nın en zengin ülkesinde insanlarını sefalete sürükleyen,

10 Yıl içerisinde yaklaşık 9 milyon vatandaşının ülkesinden kaçmasına neden olan birisini savunmuyorum. Ama bu demokrasi ile yapılmalı bunun kararını da o ülkenin insanları vermeli.

Bugün gelinen noktada bir devletin başkanı başka bir devlet tarafından alınıp kaçırılıyor ve buna da “Demokrasi getiriyoruz” diyerek açıklama yapılıyor.

Sizlerin getirdiği demokrasinin örneklerini ve sonuçlarını görmek isteyenler bir zahmet;

Afganistan’a,

İran’a,

Irak’a,

Suriye’ye,

Mısır’a,

Libya’ya,

Lübnan’a,

Uzak Doğu ülkelerine ve sömürüldüğünü bugüne kadar hissetmemiş olan Arap coğrafyasına baksınlar.

Sözde demokrasi diye girilen ve kendi halkları ile işgal edilmiş olan topraklardaki kanının hiç kurumadığını, açlık ve sefaleti, ortada olmayan düzeni ve koltuklara oturtulan devlet adamlarına baksınlar.

Kesinlikle tek adam denilen rejim ve diktatörce yönetilen sistemi savunmuyorum. Seçimlerle yani kendi halkının oyu ile gelen insanların kendi halklarının oyu ile gitmesine, kendi koydukları adalet sistemine göre yargılanması taraftarıyım sadece.

Bir ülkeyi basıp, devlet başkanını kaçırıp malına çökmenin karşılığı bundan 2 bin sene önce de bugün de eşkıyalıktır. Ve bu eşkıyalığa sessiz kalmak sadece başa gelebilecek felaketleri öteleme çabasıdır.

Onun için biz hep birlikte biz olalım ve başkalarından gelecek demokrasi yalanlarını dinlediğimizde aklımıza demokrasi getirilen toprakları getirelim.

Sonuç olarak hepimiz kendi demokrasimize, inandığımız değerlere ve topraklarımıza sahip çıkmazsak başkalarının getirdiği sözde demokrasi postallarının altında hep birlikte yok olup gider ve bu günlerimizi de çok ararız…

Haftalardır ülke gündemini meşgul eden ve yine dağın fare doğurması ile sonuçlanan asgari ücret tartışmalarının ardından adına zam diyemediğimiz artışlar da peşi peşine yeni yıl ikramiyesi olarak hayatımıza girmeye başladı.

Asgari ücret ile memur ve emekli maaşları artışı heyecanı ile hayaller kuran sadece ahalimiz değildi elbette.

Market raflarındaki ürünlerden, ödeyeceğimiz harç ve cezalar,

Alkol, sigara ve akaryakıttan, ödenecek olan MTV ile diğer vergiler,

Apartman aidatlarından, diğer faturalara kadar yapılan zamlar asgari ücretlerden önce evlerimizin kapılarından girdi bile.

Yeni zamlanan maaşlarını daha göremeyen ve hayalini bile kurma fırsatı bulmayan dar gelirliler bu maaşları almadan kredi kartları ile harcamaya bile başlarken “Keşke 2025’te kalabilseydik” demeye başladılar bile.

Daha 1 Ocak’ta artmaya başlayan hayat pahalılığına ilerleyen günlerde duracak gibi görünmese de birileri market veya bakkal denetimlerine devam ediyorlar.

Bakkallardaki ve diğer esnafların dükkanlarında yapılan denetimlerin ardı arkası kesilmezken bu esnafları zamma sürükleyen konularda kimse bırakın denetim yapmayı konuşmaya bile cesaret edemiyor.

Bu süreçte insanların yaşam standartlarından başka her şey zamlanırken bu zamların üstesinden gelmeye çalışanlar yaşam kalitelerinden her geçen ay daha fazla feragat etmeye devam ediyorlar.

Çevre;

-Şunu almayıverin,

-Onu yemeyiverin,

-Şuraya gitmeyiverin,

-Çocuklarınızın her istediğini almayıverin canıım diyen kitle mutlaka halinden memnun ama görünen o ki yine dar gelirliler yeni yıldan daha ilk günden umudunu kestiler bile.

“Bu kadarına bile razıyız” diyen dar gelirlilere baktığımda ne yazık ki ben de onlara hak veriyor ve inşallah bu zamlar burada kalır temennisinde bulunuyorum.

“1 Ocak tarihi itibari ile hayatınızda ne değişti?” sorusunu yönelttiğim insanların yüzde 90’ına yakını ne yazık ki “Omuzlarımızdaki yük daha da arttı” benzeri cevaplar verdiler.

“2025 yılında kalsak olmaz mı abi?” diyenin ne demek istediğini asgari ücret gibi davul ve zurnalarla duyurulma gereği duyulmayan gizli yapılan kocaman zamlar sonrası daha iyi anladım.

Her sene bir önceki yılın kopyasını yaşayan insanlar artık;

Almasalar da,

Yemeseler de,

Gitmeseler de,

Çocuklarının isteklerine cevap vermeseler de artık yetiremiyorlar.

6 Bin lira zam ile yüzü güleceği düşünülen asgari ücretlilerin çoğunun evlerine en az 5’er bin lira zam yapılmadı mı?

Marketlerde her gün yapılan denetimlerde fiyat farklarını göremeyen insanlar yanlarına denetimler esnasında bir tane dar gelirli okuma yazması olmayan bir insanı bile alsalar o marketlerde neyin fiyatının hangi süreçte nerelere geldiğini denetleyenlerden bile daha iyi analiz etmez mi?

Benim eleştirim bu hayatı bu insanlara yaşanmaz hale getiren herkese.

Bu işte kimse kendini aklamasın.

Pandemi ile birlikte başlayan fırsatçılık hareketine artırılan vergi ve harçlar da bahane olurken yanında bir tane bile asgari ücretli çalıştırmayan insanlar bile sattıkları ürünlere yaptıkları zammı asgari ücrete bağlıyorlar.

Bir asgari ücret zammı fabrikadan mutfağa girene kadar aracı kurumların her birinin asgari ücret zammını etikete yansıtmasıyla en az 4-5 defa ürün üzerine yansıtılıyor.

Dar gelirleri ile yaşamaya çalışan insanları dinlediğinizde gerçekten de “Biz 2025’te kalsak olmuyor mu?” sorusunu çok daha iyi anlıyorsunuz…

O Yüzden artık biraz da

Kanat önderleri,

Saygın iş insanları,

Aksaray’ın yetiştirdiği ender insanları,

Tuzu kuru olanları,

Dinlemek sofralarına misafir olmak yerine bir de Dağılgan, Hürriyet, Kurtuluş, Laleli, Yunus Emre, Cumhuriyet, Yavuz Sultan Selim, Tacin ve merkezi Mahallelerdeki isimlerinin önünde sıfatları bulunmayan dar gelirleri ile yaşamaya çalışanların da sıkıntılarını sorun ara sıra. Olmaz mı???

Şehrimizde randevu sorunu aşılamayan iki sağlık kurumu var. Bunlardan bir tanesi Eğitim ve Araştırma diğeri de yeni yeri ile birlikte sorunların ortadan kalkacağı garanti edilmesine karşılık halen devam eden diş hastanesi.

Bu yerlerde birileri istediği hekimlere istediği tarihlerde randevu alırken bazıları ise haftalarca veya aylarca randevu alamadıklarını, veya tedavilerini tamamlayamadıklarını her fırsatta dile getirirken sanal alemde hastanelerin çalışanları ile onların yakınları da hastanede hiçbir sıkıntı olmadığını ısrarla dile getirerek yazıyı kaleme alanlar veya sıkıntılarını dile getirerek şikayetçi olanlara “Hastanelerde hiçbir sorun yok ve hizmetlerden memnunuz” denilerek düzenin bu şekilde devam etmesi gerektiği mesajı ilgili yerlere veriliyor.

Defalarca kez kaleme alınmasına ve bu şehirdeki tüm idarecilerin sorunları bilmelerine karşılık çözüm için her dönemde atılan tek adım ise ne yazık ki ilgili yerlerdeki başhekim değişiklikleri oluyor.

Birilerinin yakını veya referansları ile koltuklarda oturan kocaman insanlar her süreçte koltuklarını korurken görevlerini yapmamalarını kayıtlı oldukları sendikaların başkanlarının ardına saklanarak gizlemeye çalışanlar nedeniyle de artık her iki kurumda halkın en çok şikayet ettiği kurumlar haline geldiler.

Başhekimi istemeyen müdürün yaptığı ayak oyunları randevu sorunlarını artırırken olan Aksaray’da bir umut diyerek tedavi için o hastaneye giden ve canı ile uğraşan Aksaray halkına oluyor.

Şimdi gerçekten merak ediyorum her dönemde artan sıkıntı ve şikayetleri hep başhekim değişikliği ile gidermeye çalışanlara “Bu başhekim dışındaki idarecilerin dokunulmazlıkları mı var?”

Her dönem o koltuklarda oturup hiçbir konudan sorumlu tutulmayan ve ne iş yaptıkları bile belli olmayan müdürlerin değiştirilmemesi konusunda yüce dinimizde, yasalarımızda veya ana yasamızda bir madde mi var da her zaman aynı koltukta değişim oluyor.

Sayın Valim ve Milletvekillerimize sesleniyorum;

Gerçekten hastane ile ilgili sıkıntıları duymak istiyorsanız nüfuzu olup ta torpillerle bir şekilde işlerini görenlere değil de, o hastanelerden başka imkanı olmayan insanlara bir sorun bakalım neler duyacaksınız.

Ben bazen bu konuda açılan sohbetlere katıldığında “Memnun musunuz?” sorum karşılığında daha önceden hiç duymadığım kelimeleri hafızama not ettim.

Bunları buradan yazamasam da duymak istiyorsanız çıkıp halka sorun hastanenin karnesini.

Değişiklikler hep başhekim koltuğunda yapılıyor ve sonuç alınamıyor ya, gelin bir de tersten gidelim dayıları, emmileri güçlü olan, Allah tarafından koltuklarda oturup müdürlük yapsınlar diye yaratılan isimlerden başlayalım. Yani bir defa da tersten tıraş edelim, belki o zaman bir sonuç alırız.

Gelin 2026 yılı ile faturayı bir defa da aynı sofrada oturup etliye, sütlüye karışmadan sessizce karnını doyurup ortadan kaybolanlara kesilsin…

Bir yerlerden kepçe bulan herkes gaza getirdiği bina sahiplerinin oluru ile hiçbir hesap yapmadan bina yıkımlarına girişti.

Bu yapılanlara toplum olarak her birimiz “Helal olsun dönüşüm yapılıyor” dedikçe yıkımlar da arttı.

Neredeyse her ay, çarşı merkezi ile para edecek alanlarda yıkımlar devam ediyor.

Bu yıkımlar yapılırken Aksaray belediyesi haricinde bir kişi de proje veya yapım süresini açıklama gereği duymuyor.

Yıkılan yerlerdeki oturan çoğu kiracı anormal fiyatlardan konut kiralama yoluna gitmek zorunda kalırken binaların altlarındaki dükkanların da çoğu taşınmak yerine esnaflığı bırakma yolunu seçiyor.

Bunca yıkılan binaya rağmen neredeyse belediye dışında temeli kazılan bir inşaat alanı yok.

Bunun nedeni nedir diye düşünen bir Allah’ın kulu da yok.

Yıkılan bu alanlar ne yazık ki sadece yıkım yapılan binalardaki insanlara değil şehrin geneline zararı olmuyor mu?

Çarşı merkezinin harabeye çevrilmesi sayesinde diğer esnaflar da müşteri sıkıntısı yaşamıyor mu?

Boşaltılan evlerden çıkan kiracıların yeni kiralık ev aramaları en çok ev sahiplerine fahiş kira fiyatları için fırsat ortamı sağlamıyor mu?

Her işte bir plan olması gerekmiyor mu?

Okullarda olan kompozisyon derslerinde bile ana kural giriş-gelişme –sonuç değil miydi?

Peki yıkım ile girişi yapan değerli Aksaray sevdalılarının yapım ve teslim süreçlerini kendileri de dahil olmak üzere bilen bir kul var mı bu şehirde?

Yapılması gereken güzel işleri bile milletin ekmeğine kan doğrayacak bir düzeye getirenlere bu şehirde “Yıktığını ne zaman yapacaksın? Tarih ver” diyebilecek yüreğe sahip olan var mı?

Elbette herkes dönüşüme destek veriyor ama dönüşümün nasıl olması gerektiğini kimse merak edip araştırmıyor.

Bunca yıkılan yapıdan bir ayda çıkartılan insanlara ne oldu? Bilen, bırakın bilmeyi merak eden var mı?

Yıkıma başlayacak dönüşüm sevdalılarına yıkım izni vermeden önce ne zaman teslim edilecek?, Projen nedir? Diye soranların da olduğunu düşünmüyorum.

Merkezde yıkılmasına rağmen akıbeti belirsiz boş alanlar konusunda belirsizlik sürerken para edecek yerleri yıkmak için müteahhitlerimiz birbirleriyle yarışıyorlar.

“Nasıl olsa yapılır, hele biz bir yıkalım” mantığı ile başlayan dönüşüm ile artık dönüştürücülerimiz sıkıldıkları esnafları da o binalar ile birlikte tarihe gömerek yeni esnafları da ortaya çıkarma derdine düştüler.

Depremde en büyük sıkıntının yaşanacağı zemin sıvılaşması olan Mahallelerin yanından bile geçen olmazken tüm dönüşüm çabasının merkezde yoğunlaşması size de tuhaf gelmiyor mu? Allah aşkına.

Bu yapılan iş dönüşüm gibi gerekli ve masum bir iş ise, neden herkesin bildiği Mahallelerde yıkılan bir tane bile kümes yok.

Artık gerçekten bırakalım bu rantsal dönüşüm çabalarını da gerçekten dönüşüm yapacaksak zeminleri sıkıntılı olan yerlerden işe başlayalım.

Çarşı merkezinde yıkılan yerlerin inşaatları bitirilmeden de artık yeni yıkımlara izin vermeyelim.

Ortada proje ile yapım planlaması olmamasına rağmen yıkılan yerler artık sadece oralardan taşınanları değil bu şehirdeki herkesi mağdur etmeye başlamadı mı?

Her yeni yıl arifesinde insanlara yeni yıldan beklentileri sorulurdu ya eskiden.

İşte bende tam olarak yeni yıldan tek beklentimin eskisini aratmasın yeter umudunu taşıyorum.

2023 Yılını beğenmezken 2024’te 2023’ü aramadık mı?

2024’ü beğenmezken 2025’te 2024’ü aramadık mı?

2025’e girerken de umudum 2025’i bile arayacak günleri görmemek.

İnsanlar artık ne sosyal, ne de ekonomik olarak bir hedef ile evlerinden çıkmıyorlar artık.

Sadece geçim sıkıntısı ile günler geçip giderken biz gazetecilerin insanlara “Yeni yıldan beklentilerinin nedir” sorusuna geçtiğimiz gün sokak röportajı yapan meslektaşıma verilen “Eskisinden ne gördük de yenisinden ne bekleyelim” cevabı tüm hemşerilerimin cevabı niteliğinde değil mi?

Artık işçisi, memuru, tüccarı, esnafı, çiftçisi kısacası bu toplumu oluşturan 85 Milyonun yüzde 90’ının yeni yıldan beklentisi “Eskisini aramayalım yeter”

Elbette biz Aksaraylılar olarak yeni yıldan hiçbir şey umut etmesek, beklemesek de, hani olmaz da en azından gelenek olduğu gibi gerçekleşmesi mümkün olmayan hayallerimizi yine sıralayayım da belki birileri görür. 2026 Yılında bu şehrin kanayan yarası haline gelmesine rağmen hep ötelenen;

-Demiryolu,

-Tarımsal sulama projesi,

-Şehir merkezinden çıkartılamayan E-90 karayolunun yapılması imkansız olan çevre yolu,

-On binlerce insanın yaz kış eziyet çektiği Kireçlik yolu,

-Yıllardır yapılmasına rağmen tamamlanamayan Ortaköy yolu,

-Eskil ilçesindeki şebeke suyu sorunu,

-Her iki Hastanede (Eğitim araştırma ve Diş Hastaneleri) eziyetin de ötesine geçmiş olan randevu sorunu,

-Ürettikleri para etmeyen çiftçilerin sorunları,

-Ürettikleri sütten dolayı hak ettikleri kazancı sağlayamayan hayvan üreticilerinin sorunu,

-Merkez dışındaki en riskli Mahallelerde dönüşüm beklemelerine rağmen dokunulamayan dar gelirlilerin sorunu,

-Eski sanayi bölgesinde kalan ve sorunları için çözüm beklenmesine rağmen görmezden gelinen esnafları sorunu,

-Şehir merkezinde kalan ve her açıdan tehlike saçan, insan sağlığını tehdit eden DSİ’nin sulama kanalları sorunu,

-OSB’de kaderine terk edilen meslek liselerindeki öğrencilerin ulaşım ve diğer sorunları,

-Şehir merkezinde peş peşe yıkılan binalar nedeniyle ekmek kapılarını kapatmak zorunda kalan esnafların sorunu,

-Aldıkları maaşları ev sahiplerinin dişlerinin kovuğuna bile yetmeyen kiracıların sorunu,

-Staj sigortası olmasına rağmen SGK girişleri yapılmamış olan staj mağdurlarının sorunu,

Ve daha çok fazla sorunun yüzde birinin bari çözüme kavuşacağı ve bu sütunlardan 1 veya 2 tanesinin gelecek yıl kaleme alınmayacağı, kaybolan umutların bulunacağı bir 2026 dileğiyle, 2025’i aramayacağımız bir yıl olur inşallah…

Bu çalışmalarda her ne kadar Ankara-Aksaray arasında Kapadokya’ya bilmem kaç kilometre kaldı denilerek Nevşehir’i işaret eden kara yolları tabelaları, Adana-Aksaray arasında Kapadokya için Aksaray’a gelmeden 50 kilometre geride Niğde’yi işaret eden karayolları tabelaları olsa da biz yine Kapadokya’nın açılan kapısı olarak Kapadokya’nın dışında gibi gösterilsek de umutlarımızdan hiç vaz geçmiyoruz.

Biz ki Aksaraylılar olarak yıllarca gelmeyen suyun, demiryolunun hayallerini görmekten vazgeçmemiş hep güzel düşünmüş bir bölgenin insanlarıyız.

Elbette bacasız sanayide bir gün muhakkak dumanlar yükselecek. Bu 5 sene olmasa bile 50 sene o da olmasa 500 sene sonra mutlaka olacak.

Kıyamet kopmadığı taktirde, ben olmasam da, torunum, o da olmasa bile onun torunu, ona da yetişmezse onun da torunlarından birisi bu projelerin hayata geçtiğini görecektir mutlaka.

Bölgemizdeki diğer illerden farkımız olan tarih turizmi dışında elimizde bulunan Hasan dağı gibi bir imkanı kullanmak adına da güzel hayaller kurduranlardan Allah bin kere razı olsun.

Aksaray’ın Hasan dağındaki kış sporları merkezi elbet bir gün faal duruma gelecek ve Aksaray’dan sonra harekete geçerek turistleri ağırlamaya başlayan Niğde’den de, yılda 2 milyondan fazla turist çeken Ergan dağıyla da yarışır hale gelecek.

Elbette Kapadokya bölgesi konusunda gecikilen atılımlar nedeniyle artık Nevşehir’e yetişme ve onla rekabet şansımız kalmasa da bizler umutlarımızdan yine vazgeçmeyeceğiz.

Bugün Ergan dağı Doğu’nun yeni bir kayak merkezi haline gelmiş ve Türkiye’nin ilgi odağı olmuş olsa da,

Hasan dağının diğer yüzü olan Niğde’deki kayak merkezi de Orta Anadolu’nun alternatif kayak merkezi olmuşsa da Aksaray’da mutlaka gerekli yatırımların yapıldığı bir merkez olacaktır.

Zaten biz Hasan dağının potansiyelinin diğerlerinden iyi olduğunu bildiğimiz için bu potansiyeli onlardan sonra ortaya çıkartarak onlara avans vermiyor muyuz?

Bu gün sosyal medya platformlarında Niğde’nin Ketençimen kayak merkezi, Erzincan’ın Ergan kayak merkezine gelen ünlüler ile oralardaki izdihamlar başarı olarak gösterilse de en büyük başarının Aksaray’da olduğunu halen görmüyorlar.

Oraya turist getirip oralarda konaklatmak kolay canlar asıl başarı ne biliyor musunuz o yolun açılabildiğini sanal dünyaya gösterebilmek.

Biz yağan 15 santim karın kapatmış olduğu yolu nasıl açtık ama…

Hadi bunu onlar da yapsın da görelim.

Büyük projeler için atılan adımlar hep bizim ki gibi olur. Başkaları turistleri ve oradaki tesisleri tanıtırken biz yolu açabildiğimizi tüm Türkiye’ye göstermedik mi?

Sakın hayallerimizden vazgeçmeyelim kıymetli hemşerilerim yolunu açabiliyorsak gerisini de yapabiliriz değil mi???

Çünkü Mahalle Muhtarlıkları son yıllarda ikametlerinde veya mernis nüfus kayıtlarına göre bulunmaları gerektiği halde bulunamayan kişilere gelen tebligatların teslim edildiği en son adres olma özelliğine büründü.

Mahalle Muhtarlıkları için aday olanlar Mahallelerine hizmet götürmek hayalleri ile seçimlere girdikten sonra görevlerinin gün boyu değişik resmi kurumlardan kendilerine getirilen tebligatları teslim almak olduğunu daha ilk mazbata gününden alırken aslında o tebligatlar için Mahkemelerde olduğu gibi geniş bir de arşiv odasına ihtiyaçlarının bulunacağını da hiç hesaba katmıyorlar.

Göreve geldikten sonrası ve kendisinden önceki dönemde teslim edilen binlerce tebligat arasında boğulan Muhtarlar aldıkları tebligatları buldukları koliler içerisinde toplamaya devam ederken, eğer yapıştırılma gereği duyulduysa, ikametlerinin veya ikametlerinin bulunduğu apartman kapılarındaki bilgilendirme notları da yerinde durup tebligatın muhatabı da haberdar olursa 3-5’inden kurtulurken geriye kalanlar o koliler içerisinde hiçbir zaman ulaşılamayacak olan muhataplarını beklemeye devam ediyor.

Elbette Muhtarların bu işten bir sorumlulukları bulunmadığı için Muhtarlarımızın çoğu alıp hemen aşağıdaki koliye sallarken kimileri de bu tebliğler nedeniyle insanların zarar göreceğini düşünerek listelerindeki telefon numaralarından tebliğ muhatabını arayarak tebligattan haberdar ediyorlar.

Ancak geneli olarak çok fazla tebligat gönderilen kişilerin haberleri bile olmadan kayıtlı oldukları Mahalle Muhtarlıklarındaki koliler içerisinde sahiplerini beklemeye devam ediyor.

Bu gün sadece Aksaray’da kaç bin adet tebligatın koliler içerisinde toplandığı konusunda tahmini olanlardan tahmin alalım desem hiç ama hiç kimse bir Mahalle Muhtarındaki tebligat sayısını bile tahmin edemez. Buna o tebligatları teslim alan Mahalle Muhtarları da dahil.

Bu adreslerde bulunamadığı gerekçesi ile Muhtarlıklara teslim edilen tebligatlar genel olarak;

Mahkemeler,

İcra Daireleri,

Defterdarlıklar,

Sosyal Güvenlik Kurumları,

Gibi daha birçok kamu kurum ve kuruluşları tarafından yollanılan ve belirli günlerde;

Cevap verilmesi,

İtiraz edilmesi,

Ödeme yapılması

Ya da haklarında açılan davalardan haberdar edilmesi için yollanan belgeler.

Bu belgeler zamanında muhatap olanlara ulaştırılmadığı zaman büyük hak kayıpları, borçlu olmadıkları dosyalardaki borçları kabullenme, hapis cezalarına varan mağduriyetlere neden oluyor.

O belgeler sadece zarfları içerisinde gönderilmiş, hal hatır soran mektuplar değiller.

Bu konuda çok fazla mağdur olan ve mağdur olmaya devam eden insan olmasına karşılık halen bu tebligat teslimleri devam ediyor.

Muhtarlar almak, postacılar teslim etmek zorunda.

Muhataplarının, bu zorundalıklar nedeniyle ne kadar zarar görebileceği ise ne yazık ki bir Allah’ın kulunun umurunda bile değil…

Bu ülkede haber olacak başka konu yokmuşçasına haber saatleri dışında uzman dedikleri eli çubuklu her haltın uzmanı olan değişmeyen simalar şimdi de magazini, sporu ve madde konularında ahkam kesmeye başladılar.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı ve bağlı Savcılıklarının yürüttüğü soruşturmalar, haberlerin ana gündemi olurken bilgisine başvurulan, ifadesi alınması gereken veya hakkında suç isnat edilen suç olaylarını araştırmak ve gerek görüyorsa hakkında dava açmak olan Savcılıkların da görevlerini üstlenen bu insanlar artık hükümleri de kendileri vererek Hakimlerin de görevlerine göz diktiler.

“İddia” kelimesinin anlamından bile habersiz bu her haltın uzmanları toplumu o kadar doğru bilgilendiriyorlar ki gözaltına alınmış veya bilgisine başvurulmak üzere adliyelere çağrılan herkesi suçlu ilan ederek kalemlerini kırıyorlar.

Yargı görevini yaparken nasıl ulaştıkları belli olmayan ve gizlilik gerektiren her türlü bilgi ve belgeyi de yine aynı ekranlarda sosyal medya sayfalarında yayınlamayı hak bilenlerle ilgili bu güne kadar bir işlem yapılmaması ise olayın en şaşırtıcı yanı olarak tarihe not ediliyor.

Geçmiş yıllarda FETÖ vari haberler, servis edilen sözde delil ve alınacak olan hapis cezalarını bile kendileri veren zamanın maşalarının yaptıkları işin bir benzerini yapanlara dur diyen olmadığı gibi insanların haklarında ne hüküm verilirse verilsin gizli kalması gereken özel yazışmaları, yani davaları bile ilgilendirmeyen tüm yazışmaları da yine sosyal medya sayfalarında dolaşıma sokuluyor.

Alenen suç olan bu olaylar konusunda ülke gündemi değiştiği için sorun görülmese de elbet sorumlu olanlar bir gün hak ettikleri cezaları bulacaklar.

2011 Yılındaki sözde şike olayı konusunda olayın kumpas çıkması ve sonucunda o dönem ellerindeki gerçek olmayan bilgi ve belgelerin alışverişini yaptıkları FETÖ militanı ile yaptıkları halt, aradan geçen 14 sene sonunda ortaya çıkanlar hastalıklarını bahane etseler de elbet yaptıklarının hesaplarını verirken o dönemin basın ve kamuoyu tarafından linç edilen mağdurlarına da sadece “Kusura bakma” ya da merhum Ferhan Şensoy ile Rasim Öztekin’in başrollerini paylaştıkları “Pardon” filmindeki gibi pardon mu denilecek.

Neredeyse her gün beli başlı TV ekranlarına ellerinde çubuklarıyla çıkarak;

Türkiye çevresindeki ülkelerde başlayan savaşlarda STRATEJİ,

Pandemi ve diğer sıkıntılı salgın süreçlerinde SAĞLIK,

Ekonominin sallandığı dönemlerde EKONOMİ,

Eğitim politikaları konusunda EĞİTİMCİ,

Son haftalarda yaşanan olaylarda da hem SAVCI, hem de HAKİM olan bu insanlara bir kişi de “DUR” demezken ülkedeki değişik gazeteciler konusunda gerçek olmayan bilgiyi yayma suçu ve diğer suçlar konusunda soruşturmalar açılması, sonucunda da denetimli serbest bırakılması veya tutuklanması tuhaf değil mi?

Artık başlatılan soruşturmaların İddia olduğunu;

Bu İddia sonucunda yapılacak soruşturmalar sonucunda gerekli görüldüğü taktirde Savcılık makamlarınca İddianame hazırlanacağı ve ilgili Mahkemelerden dava açılması ve tutuklama talep edileceği.

Bu açılacak olan davaların ilgili Mahkemelerce yapılacak yargılamalar, ortaya konulacak deliller sonucunda karara bağlanacağını.

Verilen bu karaların önce İstinaf Mahkemelerinde inceleneceğini veya yüksek yargı tarafından tekrar gözden geçirildikten sonra hükümlerinin kesinleşeceğini birileri bu insanlara ne zaman anlatacak.

Saatler boyu yayın yaparak suçlamadığınızı iddia ettiğiniz insanları ellerinizdeki kendi seçtiğiniz belge ve bilgiler ışığında kamuoyu önünde mağdur ettiğinizin ne zaman farkına varacaksınız?

Bir gün de “Bırakalım da bu olayları olması gerektiği gibi yargılamalar sonunda konuşalım” deme erdemini gösterebilecek misiniz?

Ekonominin ve enflasyonun ana sebebiymiş gibi gösterilen asgari ücret ile emekli maaşları konusunda işi çok sıkı şekilde tutanlar bu maaşların bir seviyede tutulunca enflasyonun dip yapacağını ve ülkenin refah seviyesinin yükseleceğini düşündükleri için asgari ücrete yapılan zam yüzde 27’de kaldı.

Daha geçen ay açıklanan TÜFE oranı bile yüzde 37,15 çıkarken asgari ücretliye yüzde 27 ile bir sene daha idare edin denilerek dip maaşlar 28 bin 75 liraya yükseltildi.

“En azından bu da bir şey diyelim ve artık ikinci işler veya ailelerdeki çoluk çocuğa varana kadar bir iş sahası bulup yaşamaya çalışalım” diyen asgari ücretlinin ana giderlerine yapılacak zam ise sadece kira örneği ile yüzde 37,15 oldu.

Yani 2026 yılı için sadece yüzde 27 zam alan asgari ücretlinin kirasına son aylık verilere göre ev sahipleri yüzde 37,15 zam yapabilecekler.

İşin tuhafı ise artık bu ilde kiracı olarak yaşayan asgari ücretliler de dahil herkes yüzde 37,15’e razı olmasına karşılık ev sahiplerinin yüzde 80’inden fazlası bu rakamlara razı değil.

Bu durum bildiğimiz, bizlere bu güne kadar öğretilen tüm matematik formüllerinin boş olduğunu ortaya koyuyor. Maaşlarına sadece yüzde 27 zam yapılan insanlar yüzde 27 kira zammına razı olmasına karşılık hep daha fazlası talep ediliyor.

Kira dışındaki giderler de ne yazık ki bu durumdan farklı değil.

Komisyon kararları ile belirlenen maaşlarla yaşayan insanların hayatlarını idame ettirmek zorunda kaldıkları yaşamsal öneme sahip ihtiyaç maddeleri için ise serbest piyasa şartları uygulanıyor.

Markete her girdiklerinde değişik etiketlerle karşılaşan asgari insanlara değişik bahaneler ile zamlanan etiketlerle ürünler satılırken, elektrik, doğalgaz, akaryakıt ve benzeri giderlerde yeni yıl ile birlikte artık yeni tarifeler ile faturalandırılacak.

Elbette bu fiyatlar artırılacak ama bu oranların yıllık artışının yıllık yüzde 27’de sınırlı kalması gerekmiyor mu?

Maaşlara yılda bir defa verilen yüzde 27’lik zamla yaşayan insanlar her ay patronları tarafından yüzde 2-3 oranında desteklenmiyor.

Aynı durum memur ve diğer maaşlı çalışanlar için de geçerli.

Maaşların kontrol altına alınması ile enflasyonun düşeceğini hesaplayanlar insanların günlük yaşamlarında kullanmak zorunda oldukları ikamet, gıda, temizlik, giyim gibi ana maddelerin fiyatlarını da asgari ücret gibi sabitlemedikleri sürece bizim insanımızın 2026 bütçe gelir ve giderlerini dengelemesi formülü, inanın mezarındaki Arşimet gibi ülkemizin en ünlü matematikçisi olan merhum Cahit Arf’ın bile kemiklerini sızlatacaktır… 

Son bir aydır il genelinde gerek asayiş gerekse de trafik konularında değişimler göze çarpmaya başladı.

Son aylarda ülke gündemine düşen olumsuz haberler İl Emniyet Müdürlüğünün yaptıkları uygulama ve çalışmalar sayesinde ortadan kaybolurken Aksaraylılar da dışarıdan görünen değil gerçek Aksaray’ı anlatmaya başladılar.

Akşam saatlerinde doğru tespitler ile şehrin sıkıntılı bölgeleri deyim yerindeyse ablukaya alınmış durumda.

Zaten polis ekiplerinin il genelinde olaylara müdahalesi konusunda ne dün ne de bugün olumsuz bir tabloya da şahit olmamıştık.

İl dışından bizleri arayan dost ve akrabaların artık” Ne oldu o canım şehre” cümlelerini de duymamaya başladık.

Yapılan çalışmalar ile şehir genelinde insanlar daha bir kendinden emin şekilde gezip dolaşmaya başladılar.

Bu yapılan uygulamalar sayesinde olumsuz tavırlar içerisinde olanlar ortadan tek, tek kaybolurken yaşanmayan olaylar nedeniyle tarih ve turizm kenti olan Aksaray’ın bozulan imajı da çok hızlı bir şekilde değişmeye başladı.

Bugüne kadar Türkiye’nin her şehrinde yaşanmış ve bugünden sonra da her şehrinde yaşanacak olan asayiş ve trafik temalı haberlerin içerisinden Aksaray’ı çekip çıkartan, bunda zerre emeği olan başta Sayın Aksaray Valisi, İl Emniyet Müdürü ve İl Jandarma Komutanı olmak üzere herkese teşekkür ediyorum.

Nasıl dün hataları ve olumsuzlukları kaleme alarak sorunların çözümü için çaba harcıyorsak bugünde hak edene hak ettikleri teşekkürü etmenin gerekliliğini savunuyorum.

Bir gün elbette her birimiz toprak olup gideceğiz ve geriye bu şehirde yaşayarak hayatlarını idame ettirecek çocuklarımızı, torunlarımızı bırakacağız.

Ben bir gazeteci olarak,

Başka bir hemşerim bir çiftçi olarak,

Bir diğeri esnaf olarak,

Daha bir başkası da yine bir meslek dalında hayatını idame ettirmiş bir insan olarak hepimizin tek gayesi bu şehri yaşanabilir, sokaklarında güvenle dolaşılabilir ve istihdam sorununun olmadığı bir şehir olarak geleceğimiz olan evlatlarımıza teslim etmek birinci hedefimiz olmalı.

Bu konuda ellerini değil, gövdelerini taşın altına koyarak yaşanabilir bir Aksaray için mesai kavramı gözetmeksizin gece-gündüz demeden iklim şartları ne olursa olsun görev yapan kolluk kuvvetlerine hak ettikleri teşekkürü etmek için bu yazıyı kaleme alma gereği duydum.

***

Elbette bu hedeflere sadece kolluk kuvvetleri çalışmalar ile ulaşılamaz.

Bu hedefleri ulaşmak için her birimiz bir birey olarak üzerimize düşenleri yerine getirmeliyiz.

Bunun için eğitimin önce aileden başlayacağı bilinci ile çocuklarımızın yaptıkları yanlışları düzeltmek için babalarımızdan, annelerimizden gördüğümüz usuller ile “Benim çocuğum yapmaz” veya “Benim çocuğum her zaman haklı” tezleri ile kabahatleri örtmek yerine bizler de üzerimize düşenleri artık yerine getirmeli ve kolluk kuvvetlerinin son haftalarda yaptıkları bu çalışmalara evlerimizden başlayarak güçlerimizin yettiği ölçüde destek olmalıyız.

Unutmamalıyız ki bu şehirdeki hiçbir kolluk kuvveti kendi can ve mal güvenliği için değil bizlerin ve sizlerin ailelerinin güvenliği için çalışıyor.

İşte yakın zamana kadar eleştirisel yazıları da kaleme aldığım polis ekiplerine ne kadar teşekkür etsem azdır diye düşündüm.

İyi ki varsınız…

Asgari ücret ve emekli maaşları,

Hayat pahalılığı,

Kira enflasyonu,

Terörsüz Türkiye süreci,

Sosyal çürüme,

Eğitimde yaşanan sorunlar,

***

Aksaray Özelinde;

Yıllardır beklenilen su projesi,

Demiryolu projesi,

Turizm yatırımları,

Hayvan üreticilerinin sıkıntıları,

Çiftçinin sıkıntıları,

Konut krizi.

***

Daha bu örnekler çoğaltılabilir ama ne yazık ki ülkemizin ve şehrimizin ana gündem maddeleri arasında bu sorunlar ne yazık ki yok. Bizim ülkemizin son aylardaki ana gündemleri;

Güllü’nün ölümü,

Bahis soruşturması,

Mehmet Akif Ersoy denilen şahıs ile ilgili başlatılan soruşturmalar,

Soruşturmaların sıçradığı kişiler ve o kişilerin mesajlaşmaları,

Onların devamında iş dünyasına kadar sıçrayan suçlamalar,

Uyuşturucu nedeniyle gözaltına alınan sahnelerin starları.

***

Gerçekten ben merak etmeye başladım bu gündem nasıl bu kadar çabuk değiştirilir ve insanların yaşadıkları hayat yine aynı insanlara unutturulabilir.

Bu tam anlamıyla bir medya başarısı değil mi?

Bu konuları bırakın halkın sorgulamasını ilim ve bilim adına yıllarca TV ekranlarında çubuklarıyla gezen çubuklu kanaat önderleri bile tartışamıyor.

Bizim ülkemiz kadar dertleri unutturulup hiç alakadar olmadığı konular hakkında kitap yazacak kadar araştırma yapan bir toplum daha var mıdır? Dünya üzerinde gerçekten merak ediyorum.

Her ay sonunu nasıl getirdiğini kendisi bile anlayamayan insanlarımız Güllü cinayetini Aksaray’dan çözmeye çalışıyor.

Parklarda, bahçelerde ana gündem maddesi Mehmet Akif Ersoy denilen bir TV kanalının haber müdürü ne içmiş, kimlerle nerelerde birlikte olmuş?

Kahvehane köşelerinde veya diğer mekânlarda bahis olayı konusunda kendi tuttukları takımları aklamak için çaba gösterenler nasıl oluyorsa evlerindeki kira, aş, iş sorunları hiç yokmuş gibi davranabiliyorlar.

Artık bizim ülkemizdeki insanların durumları ve bu ülkede algıyı yönetenlerin başarıları gelişigüzel değil, belli başlı üniversitelerde tez konusu olmalı.

Bu konuda insanlar araştırmalı ve bu başarı Dünya’nın diğer ülkelerindeki siyasilerin, bürokratların kısacası tüm idarecilerin çıkış noktası olmalı.

Ülkemiz son aylarda yaşananlara baktığımda gerçekten değişik boyutlar arasında yaşıyor ve insanlarımız artık kendi dertlerinden başka tüm sorunları dert olarak kabul ediyorlar.

Bu kadar soruna rağmen insanların ana gündemlerini magazin yapabilmek tam anlamıyla bir iletişim başarısıdır ve bu başarı sadece bize has bir başarıdır.

Bu konuda emeği geçen herkese teşekkür etmek istiyorum.

Çünkü insanlarımız bu sıkıntıları karşısında en azından çaresiz hissetmiyor ve ülke gündemine dahi gelmeyecek olayları kendi dertlerinin, sıkıntılarının üstüne koyarak mutlu olmaya çalışıyor. 

Kısaca gündemlerini magazin yaparak aslında mutluluk oyunu oynuyorlar…

Türkiye’nin merkezinde olan ve ülke ulaşımı için adeta makas görevi yapan Aksaray’da yıllardır beklenilen projeler konusunda 2025 yılında da somut adımlar atılamazken özellikle tarımsal yatırımlar konusunda da beklentiler bu yıla da yetiştirilemedi.

2004 Yılından beri Aksaray’ın hayali olan Demiryolu konusunda defalarca kez açıklamalar yapılmasına karşılık ihale sürecine bir türlü geçilememesi ve somut adımın atılamaması en büyük polemik konusu haline gelirken eğitim uçuşları için açılması planlanan havalimanı konusunda da bir netice alınamadı.

2025 Yılı içerisinde en çok beklenilen tarım ve turizm yatırımlarında da beklentiler bir türlü karşılanamazken Aksaray’ın tarımsal su sorununa şebeke su sorunu da eklenerek su sorunu şehrin ilk sorunu haline geldi.

Yine tarım yatırımları arasında olan Kargın bölgesindeki tarım ihtisas sanayi bölgesi konusunda 2025 yılı da tamamlanmasına rağmen beklenilen açıklamalar yapılamadı.

Turizm konusunda yıllardır potansiyelini kullanamayan Aksaray’da turizm yatırımları da ilerleyen yıllara ötelenirken özellikle Hasandağı bölgesinde yapılması gereken yol çalışmaları ile Kireçlik bölgesindeki yolun yapılamaması şehir turizmi önündeki en büyük engel olarak dururken termal yatırımların en büyüğü olan Ziga termal oteli konusunda yapılan ihalenin de Aksaray’ın en az 20 yılına mal olan ve mahkeme kararları sonrasında zorla alınan firmaya tekrar ihale edilmesi Aksaray turizminin neden gelişemediğinin cevabı gibi duruyor.

Özetlemek gerekirse Türkiye’nin kalbinde olan ancak Ankara’ya sesini bir türlü duyuramayan Aksaray’da tüm umutlar bundan önceki yıllarda olduğu gibi bir sonraki yıla bırakıldı.

2026’da Ne sonuç alınır ben bilmem ama ilerleyen yıllar ve seçimler için de vaatler için önemli olan bu çalışmalar umarım tamamlanır.

İnanmasam da umut etmekten başka bir şey gelmiyor kıymetli Aksaraylılar ne yazık ki elimden.

-Tarım kenti denilmesine rağmen suya kavuşturulamayan üreticilerin,

-Sanayi kenti olmasına karşılık 86 kilometrelik demiryolu bağlantısı yapılamayan yatırımcıların,

-Turizm kenti olacağız diyerek Aksaray’ın potansiyelini her yerde anlatan biz gazetecilerin,

Yani şehrini dert edinenlerin hayalleri 2026’lara, 2036’lara, 2046’la ötelenirken

2025’yılında da çözülemeyen;

-Ulaşım sorunu,

-Sağlık sorunu,

-Eğitim sorunu,

-Ekonomik sorunlar,

-Sosyal sorunlar da Aksaray’ımızın idarecileri tarafından 2026 yılına rücu edilmiş gibi görünüyor.

Nasıl olsa tatil ve emeklilik için gün doldurma yeri olan bu şehirden ya emekli, ya da atama ile başka şehirlere gittikten sonra onlara da kimseler bu şehirde boşa geçirdikleri 3-5 yılın hesabını sormazken bu üzeri kapatılan sorunlar şehir siyasetçilerinin alanlarındaki ana malzemesi haline gelecek.

Bir sonraki seneye aynı yazıyı kaleme almamayı umut etsem de olmuyor…

Yıllardır araç muayenesi yapan ve sadece “Şu eksikleriniz var gidip yaptırın” demek için bu gün bedeli ile 2 bin 621 lira alan bu işletmenin kapısına gelen insanlara yaptığı saygısızlık artık fiziksel eziyete dönmeye başladı.

Kimileri her sene, kimileri de 2 sene de bir araçlarını bu işletmeye götürmek zorunda kalan araç sahipleri deyim yerindeyse paraları ile resmen eziyet görmeye başladılar.

Yaz ayında sıcak, kış ayında da dondurucu soğuklar ile mücadele etmeye çalışan araç sahipleri ne yazık ki araç muayene ettirirken kendileri de muayene edilecek bir duruma geliyorlar.

Sözde randevu ile çalışan bu kuruluşun randevu saatlerini hiçe sayması ve insanları bu iklim şartlarında saatlerce dışarıda ve ayakta bekletmesini içimizdeki bazıları normal karşılasa da bu yapılan işlemler hayra yapılmadığından en azından sıcak bir bekleme salonu imkanı bu sürücülere sağlanamaz mı?

Bunu bu güne kadar görmeyenlerde bu millete uygulanan eziyete ortak değiller mi?

Dünya’nın her ülkesinde olan bu muayene sistemi başka ülkelerde de var.

Var var olmasına da sistem buradakinden farklı çalışıyor. İnsanlar “Bu araçlar muayene edilmesin,

Bu paraları vermeyelim” demiyorlar.

İnsanlar “Lanet olsun, helal olmasın, zehir olsun, biz bu parayı hangi hizmet için veriyoruz” diyorlar.

İstemsizce zorla her sene de zamlanan bu paraları ödeyen insanlar saatlerce soğuk havada ayakta sıra bekletince isyanın da boyutu değişiyor.

Gerçekten merak ediyorum;

Bu insanların bekleyeceği bir bekleme salonu yapmak,

Bu salona bir sıcak çay makinesi koymak,

Bu salonda ışıklı uyarı levhaları ile sırası gelen aracı çağırabilmek,

Kısacası insanlara olması gerektiği gibi davranmak neden bu kadar zor geliyor.

Hafta sonu hava sıcaklığı bu bölgede 0 derece civarındayken her bir araç sürücüsü 1 saatten fazla pür dikkat zar, zor anlaşılan hoparlörlerden isimlerini duymaya çalıştıkları için muayene istasyonunun kapısında hoplaya, hoplaya beklediler.

Şükürler olsun ki bu iklim şartı bundan sonraki 3-4 aylık sürçe göre en azından beklenebilecek durumda.

Bundan sonra Aksaray genelinde yağış olmasa da gün içerisinde bu sıcaklıklardan çok daha soğuk olacak ve başka sürücüler de o gün o kapıda bekletilecekler.

Her bir araçtan (Bazılarından yılda, bazılarından 2 yılda) 2 bin 621 lira ücret alan bir müessesenin insanlara bu yaptığını hak gören zihniyet olduğu sürece ne yazık ki bu türden şirketlerin bizim gibi insanlara davranışları çok daha kötüye gidecektir.

Ben bir birey olarak ne Aksaray, ne de Türkiye’nin başka bir şehrindeki hiçbir insanın bu muameleyi hak etmediğini düşünüyorum. Bunun aksini düşünüp bu istasyonların kapılarından bile geçmeyen ama bunlara her türlü yetkiyi veren insanların bir zahmet bu hava şartlarında bu istasyonlarda bekleyen insanların duygu ve düşüncelerini bir dinlemelerini tavsiye ediyorum.

Bu millet paraları ile bu eziyeti ne için çekiyor?

Bu Millete bu eziyet hak mı?

Gerçekten, nasıl oldu bu iş?

Bu kimin başarısı?

Bir anda alkollü sürücü haberlerinin kesilmesi üç şekilde açıklanabilir;

1-Aksaray’da sürücüler alkole tövbe etti.

2-Alkollü sürücüleri denetimlerine ara verildi.

3-Denetimler ve yakalananlar devam ediyorken bunun haberleştirilmesi bir şekilde önlendi.

Bu 3 şık dışında başka bir alternatif yokken ben inşallah 1’inci şık olmuştur diye umut etsem de bu ilde insanlar halen bildiklerini okumaya devam ettikleri için bu şıkkı direkt olarak eledim.

Geriye kalan şıklardan 2’incisine geldiğimizde, mutlaka denetimler devam ediyor ve alkollü şekilde trafiğe çıkanlar bir, bir tespit edilerek gerekli işlemler trafik ekiplerimizce yapılıyordur diye umut etmekten başka hiçbir duygu ve düşünce gelmiyor aklıma.

Geriye kalan son şıkka baktığımızda en kuvvetli ihtimal bu gibi görünüyor.

Bu güne kadar baş başa yemek masalarında bile ikna edilmeyen sevgili meslektaşlarımız ya ikna edildi ya da uygulama noktalarından bir şekilde uzaklaştırıldılar.

Her iki seçenekte ihtimal olsa da o zaman ben bu ihtimaller üzerine şu soruları sorarım;

Madem bu meslektaşlarım ikna edilebiliyordu, bu güne kadar ikna çabalarınız sadece gösteriş miydi?

Yok eğer uygulama noktaları meslektaşlarımdan gizlenip alkollü sürücülerin çekimleri bir şekilde önlenebiliyorsa bu güne kadar neden bunu yerine getirmediniz?

Bu sorular her zaman ki gibi cevap bulamasa da Aksaray’da alkollü sürücü haberlerinin bir anda tarihe kavuşmasında az da olsa emek sahibi olan insanlara teşekkür ediyorum.

Allah onlardan razı olsun. Olsun olmasına da bu güne kadar neden bu olayları kesip Aksaray’ın adının bu kadar kirlenmesine seyirci kaldınız?

Aksaray dışındakilere şehir suç şehri gibi gösterilirken, her gün ana haber bültenlerinde olan asayiş veya trafik olayları tüm illerde daha fazla yaşanmasına rağmen ilk sıralarda yayınlanırken duruma neden müdahale etmediniz?

Bu şehrin kirlenen adı ve itibarının temizlenmesi kaç sene alır? Artık ben bunu bilmem ama bir şekilde artık şehirde insanlar alkole tövbe etmişçesine bu türden haberler kesildi.

Bu durumdan rahatsız olanlar elbette olacak ama ben bu durumu sürekli eleştiren birisi olarak son derece memnunum.

450 Bin nüfusa sahip bir şehirde olmasa iyi olur da;

Kavgalar

Hırsızlıklar

Alkollü sürücüler gibi olumsuz haberler olmasa iyi ama geçmişte olduğu gibi hep olacak.

Emniyet ve jandarma bu olayları en aza indirirken adalet mekanizması da yapılan kanunsuz işleri yasalar çerçevesinde cezalandıracak.

Önemli olan bu işin suyunu çıkartıp bunu sadece Aksaray’da oluyormuş gibi her gün milletin gözüne sokmamakken bu yapıldı.

Önlenebilir miydi? Sorusuna gelince son 2-3 haftaya baktığımızda cevabı hep beraber verebiliriz sanırım.

Kimileri bundan öncesi süreci eleştirip vaatlerini sıralarken, kimileri de oturdukları koltuklarda yeni dönemde de oturmak adına sahada “Yaptıklarımız yapacaklarımızın teminatıdır” diyerek geçmiş dönemde yaptıkları hizmetleri esnaflara iş yerlerini gezerek anlatıp desteklerini istiyorlar.

Bu süreç ilimizin “GÜZİDE” basınının da çabaları ile çekişmeli bir hal almaya başladı.

Adaylar kendi üzerlerinden nezaketi ellerinden bırakmasalar da ihale ettikleri kalemler üzerinden adaylarına saldırmayı da ihmal etmeyerek “Benim ne suçum var? Bana sataşmayın onu filan gazeteci yazmış” yalanlarını uydursa da arka planda gölgesinin göründüğünün ya farkında değil ya da ilde kendisi dışındaki herkesi aptal sanıyorlar.

Allah razı olsun yine Aksaray Ticaret ve Sanayi Odası seçimi gibi Esnaf ve Sanatkârlar Odası seçimleri de artık rayından çıktı ve başka bir evreye doğru hızla ilerliyor.

Bende gazeteci olarak sahada bazı esnafları ziyaret ettim ve onlardan duyduğum cümle; “Oda ne işe yarıyor ki?, Bizler seçime gitmeyeceğiz” gibi cümleler oldu.

“Kendilerinden sadece aidat alındığını ve ödeme yapmadıkları zamanda ödeme için ihtar yollandığını da hatırlatan esnaflar bu yıl gelmeyen ihtarların sebebinin seçim olduğunun da altını çizmeyi unutmadılar.

Bu konuda bu güne kadar çok fazla yazı kaleme almadım ve almayı da düşünmüyorum ama Esnaf ve Sanatkârlar Odasına başkan olan her 3 adayın da sahada çalışmalarını sürdürdüğünü biliyorum.

Bu güne kadar görüştüğüm adaylara da hep sükûnet ve rakiplere karşı yapılan açıklamada saygı tavsiyesinde bulundum.

Çok değil 3-4 hafta sonra bu seçim bitecek ve seçilen başkan kim olursa olsun süresi dolana kadar o koltukta otururken bu işi kavga boyutuna götürmeye çalışanlarda köşelerinde göbeklerini kaşıyarak “Yine ne güzel fitne soktuk ya” diyerek yeni kurbanlarını aramaya devam edecekler.

Emeklerinin karşılığını alırken duydukları cümleler ile sizleri rakiplerinize karşı kinlendirerek daha sert açıklamalar bekleyecekler.

Bunu yapamazlarsa adayları tahrik etmek uğruna sizlerin arkasından polemik taşları ile yine rakiplerinizin sizlere vurmasını bekleyecekler.

Yani kargaşa yaratacak ve bu kargaşadan da nemalarını artırmaya çalışacaklar.

Bu il için çok fazla önemi olmayan STK seçimlerini vatan, millet meselesi haline getirmek için son haftalara girerken sanal dünyalarında daha fazla tahrik edecekler.

Adayların hiç birisinin bu şekildeki tahrik ve yazıları dikkate almamalarını istiyorum.

Çünkü sahayı bende geziyorum ve esnaflar; Kiraları, çekleri, senetleri, SGK ve vergi borçları, işçi ödemeleri gibi sorunlarla kendi dertlerine düşmüş durumda.

Sizin o oturmak için yarıştığınız koltuk umurlarında bile değil.

ATSO’da üye olan adayları gezerek verdiğiniz pozlarla sadece kendinizi ve kiraladığınız kalemlerinizi kandırmaktan başka bir şey yapamazsınız.

Bu ilde olan özellikle STK seçimlerinin ATSO seçimi havasına girmesi ve insanların birbirlerine yıllarca küsmeleri, seçimi, kan davası meselesi haline getirmesi için çaba harcayanlar elbet kapınızı çalacaklar ve sizlere şizofren bir yapıda kafalarında kurdukları hayali düşmanlarını ve yazılarının ne kadar etkili olduğunu ballandıra, ballandıra anlatacaklar. Seçim sonucunda eğer ki kazanırsanız da en büyük payın kendilerinde olduğunu ifade ederek esnafların olması gereken odanın içinden dışarı çıkmayacaklardır.

Artık demokrasinin bu ilde üyelerinin bile istemediği odaların seçimlerinde bile alaşağı edildiği bu ilin geleceği sağduyulu her insanı endişelendirmeye başladı.

Ben bir gazeteci olarak hiç birinizden bir bedel istemedim ve istemiyorum.

Eğer ki bu esnaflar için yapacağınız projeleriniz, vereceğiniz sözleriniz var ise anlatın yayınlayalım.

Eğer yoksa 3-4 hafta daha sokakta gezerek başkaları üzerinden adaylarınıza saldırmak gibi geçmişte kalmış kasaba siyasetlerinize devam edin…

Tüm birimlere gelen hasta sayısı elbette ezbere oluşturulmuş rakamdan ibaret değil. Resmi verilerimize göre ortalama her iş gününde bu hastaneye ortalama 9 bin kişi tedavi için giriş yapıyor.

Kaba bir hesap ile hafta sonu verilen sağlık hizmetlerini de yarı yarıya düşürürsek yılda Aksaray Eğitim ve Araştırma hastanemiz yılda 2 milyon 800 bin insanın sağlık sorununu tek başına gideriyor.

Aile hekimliklerinde, semt polikliniklerinde, özel sağlık kuruluşlarında ve Aksaray dışında tedavi olan Aksaraylılar ile ilçe devlet hastanelerinde tedavi görenlerin de bu sayıya dahil olmadığını hesaba katarsak Aksaray için korkunç bir rakamla karşı karşıyayız.

Bu kadar insana çare bulan bir hastanede ben ve benim gibi bir yıl içerisinde tedavi için bir defa dahi hastaneye gitmeyenlerin de olduğunu düşünürsek 440 bin nüfusa sahip olan bir ilde bazı insanların hastaneye neredeyse her gün gittikleri ortaya çıkıyor.

Aylarca bazı bölümlerden sıra alamadıklarını,

Sıra aldıkları halde randevu aldıkları doktoru bulamadıklarını,

Doktoru bulsalar da sonrasında sonuçları gösteremediklerini belirten çok fazla insan bana ulaşırken elbette hastanede hiçbir sorunun olmadığını ve herkesin istediği her an randevu bulduğunu ve doktorların da randevularına harfiyen uyduklarını ve Aksaray’ın en sorunsuz kamu kurumunun Aksaray Eğitim ve Araştırma Hastanesi olduğunu belirtenler de yok değil.

***

Şimdi gerçekten bir gazeteci olmaktan öte bir Aksaraylı olarak bu ildeki insanların yaklaşık olarak yarısının tedavi için hastaneye ya hiç gitmediğini ya da başka sağlık kuruluşlarında işlerini hallettiklerini düşündüğümüz zaman Aksaray’daki bazı kişilerin neredeyse her ay bir defa bu hastaneye gittikleri ortaya çıkıyor.

Bu insanlar ya hastalık hastası oldukları için bu hastaneye sürekli geliyor, ya da dertlerine derman olunamadığı için sürekli hastaneye gelmeye devam ediyorlar.

Hastanenin cevaplaması gereken en önemi soru; Bu hastaneye yılda kaç kişi geldiği değil, kaç kişinin derdine derman olunduğu olması gerekmiyor mu?

Bu hastaneye birileri sıra bulamadıklarını söylerken “Yalan söylemeyin biz istediğimiz bölüme istediğimiz zaman sıra buluyoruz” diyenlerin de bu sıraları nasıl ve kimler aracılığı ile buldukları, yani torpillerinin kimler olduğunun da ortaya çıkartılması gerekmiyor mu?

En küçük bir eleştiride bile evlerdeki eşlerine kadar savunmaya ve ardından da saldırıya geçen çok kıymetli hastane çalışanlarının düzenin değişmesini hiç ama hiç istemediği artık ortada.

Tepeden tırnağa her yönüyle değişmesi gereken idari sisteme el atılmadığı ve mesai saatlerinde odalarında bulunmayan görevlilere hesap sorulmadığı taktirde bu hastane günde 30 bin kişiyi de tedavi etse bu ilin sorunu çözülemez.

Yılda 3 milyona yakın insana şifa olduğu söylenen bir sağlık kuruluşunda randevu sırası bekleyen hasta sayısının on binin altına düşürülememesinin nedeni nedir sorumlu olmasına rağmen sadece günü kurtarıp kurumlarını değil de çevresindeki insanları idare edenler?

Son sorum da sağlık dışında bu ili idare edenlere; Gerçekten bu ilde sağlık alanından kaç kişinin memnun olduğunu merak ediyor musunuz?

Normal şartlarda Uluslararası başarılar ile gündeme gelmesi gereken bu spor dalını takip etmeyi bırakalı yaklaşık olarak bir 10 sene oldu.

Bunun nedenlerini beni yakından tanıyanlar bilirler ama en önemli nedenlerinin başında sahada gördüğüm mücadelenin gerçekçi olmaması ve müsabaka sonuçlarının güvenilirliğine kalmayan inancım olduğunun bilinmesini isterim.

Yıllar önce Canlı Masa isminde yaptığımız program esnasında dönemin Aksaray Belediye spor kulübü başkanına sorduğum iddia meselesi bu spor dalının bu hale gelmesindeki en büyük etken oldu.

Ne legali, ne de illegal olanının benim gözümde bir fakının olmadığının bilinmesini isterim. Bu kadar büyük bütçelerin dolaştığı, milyonlarca insanın ilgi odağı olan bir sektörde olan olayları duyanlar sözde şaşırmaları bana gerçekten çok şaşırtıcı gelmeye başladı.

Paranın olduğu bu sektörde legal veya illegal oynanan tüm bahis oyunları bu sektörün marka değerini bu noktaya getirdiğini anlamayanlar sadece illegal bahis sitelerinde bahis oynayan ve oynatanların cezalandırılmasını istiyorlar.

Futbol konusunda az bir bilgisi olanlar bile sahada neler döndüğünü alenen görseler de ne yazık ki ispat edemedikleri için sözde mutlu veya mutsuz olup renklerinin peşinden koşuyorlar.

Sahada mücadele edenden çok en çok bağıran ve en güçlü lobiye sahip olanların başarılı kabul edilip kuralarla ödüllendirildiği bu liglerde tuttuğum takımın başarısızlığı beni zerre kadar rahatsız etmediği gibi sonucunu tahmin ettiğimi müsabakaları izlemek dahi istemiyorum.

Süper ligde şampiyonluk mücadelesi son haftaya kadar sürsün ve dekoder satılsın düşüncesi ile takımlar arasındaki puan farkını bir seviyede tutma girişimleri saha içerisindeki oyundan daha büyük bir mücadele ve oyunun saha dışında olduğunu alenen göstermiyor mu?

***

Gelelim 450 bin nüfuslu şehrimizin göz bebeği olan Aksaray Belediye sporumuza;

Geçen sene olmayacak olan olayları sahada izleyenlerin hepsinin beyninde dolaşan soru işaretleri cevabını buldu.

Devletimiz bu konuda gerekli adımları attı ve bu konuda gerekli çalışmalara başladı. Yüzlerce futbolcu, çok sayıda hakem ve kulüp yöneticileri bile bu konuda göz altına alınırken içlerinde tutuklananlar oldu.

Birçoğu cezalandırılırken olan yine düşük bütçeli Anadolu kulüplerine oldu.

Sezon başında kıt kanat oluşturulan bütçeler ile yola çıkan kulüplerin imza parası ve maaşlarını ödedikleri futbolcular bir gecede kadroları dışında kalırken bazı kulüpler operasyonların bu dalgalarından şimdilik nasibini almadı.

Dalga, dalga devam edeceğini düşündüğüm bu soruşturmada onlara da sıra geleceğini düşünsem de şu anda 2 ve 3’üncü liglerde müsabakalar devam ettiriliyor.

Bazı takımlar sahaya sürecek 11 bulamazken bazıları ise sezona başladıkları 11’leri ile haksız rekabetin aleni şekilde uygulandığı liglerde fırtına gibi esiyorlar.

Bu süreçte transfer izni verilse dahi Aksaray ve Aksaray ölçeğindeki illerde transfer için ayrılan bir bütçe olmadığından futbolcuların cezaları bu takımlara kesilecek gibi görünüyor.

Soruşturmalara sebep müsabakalar ile ilgili dahi olmayan bu takımlar futbolcuları ceza aldığı için adil şekilde mücadele edemezken lige havlu atmış olan takımlarda daha 2 ay öncesine kadar şampiyonluk veya playoff hesabı yapan bu takımları birer, birer mağlup edip puan farklarını kapatmaya başladılar.

Bu denli büyük bir temizlik hareketinin olduğu sezonda liglere ara verilmesi gerekirken takımımız Aksaray belediye spor bu süreçte en büyük zarar gören kulüplerin başında geldi.

Geçen seneki Serik maçındaki sözde futbolcuların yedikleri haltlar nedeniyle şampiyonluğu kaybeden bizken yine geçen sene kendi kulüplerinde olmayacak işlere karışanların da ceza almasından dolayı kadro zenginliği ve kalitesi dibe vurdu ve kendi sahamızda lig sonuncusuna bile farklı yenildik.

Gelinen süreçte şike yapan da,

Usulsüz bahis sitelerinde zengin olan da,

Ceplerini dolduranlar da

Şu anda liglerimizde tuz kokarken birileri halen kokmuş tuzla yemek yapma derdindeyken, fatura yine garip Anadolu’nun masasında kalmadı mı?

Her sene zirve yapan dağcıların haberleri veya paylaşımları ile gördüğümüz Hasan dağını bazı zamanlarda da kaybolmuş, ayağını burkmuş veya mahsur kalmış amatör dağcılar ile de duyuyoruz.

Bu konuda yıllardan beri bir çözüm bulunamadı.

Bu dağa tırmanmak isteyenlerden belli bir kayıt alınamadığı gibi çıkışlarda ve inişlerde bir kontrol de sağlanamıyor.

Her sene birkaç defa yaşadığımız bu olay nedeniyle bu ilde sorumlu görülen insanlar görevlerinden alınırken sorumsuzluk yapanlar, onlarca kurtarma personeli, sağlık personelleri, saatlerce süren emek ve son olarak da hava kuvvetlerimize ait olan helikopterinde gelmesi ile dağdan indirilip hastanede kontrollerini yaptırıp şehirden ayrılırken bu bedel sadece “kurtarmada geç kalıyorsunuz denilen AFAD müdürlerine” ödetiliyor.

Kimseye sormadan “Ya gel bi Hasan dağına çıkıp, inelim” diyen ve rehbersiz tırmanış ile başlarına bu işi getiren ve bunca insana da bu eziyeti çektirenlere hiç ama hiçbir şey olmuyor.

Neden bu ilde dağ tırmanışları belli bir izin ve kurallarla sınırlandırılmıyor?

Neden izinsiz çıkanların başlarına gelen olay sonrasında, sorumsuzlukları ödetilmiyor?

Neden bu olaylar silsilesi birbirinin kopyası iken bu konuda bir tedbir alınmıyor?

Neden her kurtarma olayı sonrası ilde yapılan işlem şova dönüyor?

Neden tırmanışlara rehber zorunluluğu getirilmiyor?

Daha geçtiğimiz gün akşam saatlerinde iki gencin tırmanış serüveni bildik bir sonla noktalandı.

Sonrasındaki yaşanan olaylar silsilesi de daha öncekilerin tekrarı gibiydi.

AFAD, UMKE ve Jandarma ekipleriyle birlikte bu amatör dağcıları aramak için o hava koşullarında tırmanışa geçerek saatlerce uğraş verirken belki de hayatlarını tehlikeye attılar.

Yine bu genç dağcılar bulunduktan sonra hava kuvvetlerimize ait helikopter Konya’dan Aksaray’a gelip risklere rağmen Hasan dağı gibi riskli bir alanda riskli bir kurtarma operasyonuna imza attı.

Bunca kişinin emeği, bunca risk ve bunca maliyetin nedeni yine bundan öncekiler gibi alınmayan tedbirler.

Her isteyenin “Ben de bir dağa çıkıp ineyim” demesi değil mi?

Bu tırmanışlar için AFAD veya Jandarma’dan bir izin alınıp tırmanış yapanlar kayıt altına alınması bu kadar zor mu?

Sürekli tekrarlanan olayda herkes kusurlu iken neden sorumsuzluğa imza atanlar bedelini ödemiyor.

Yıllar önce benzeri bir durum yaşanmış, dağa çıkan bir ekipten bir kişi kaybolmuş ve ekipler tipide sabaha kadar bu kişiyi aramıştı.

Sabah hava aydınlanınca bu sözde dağcı akşam saatlerinde inerek misafir edildiği evden kahvaltısını yaptıktan sonra çıkarak il jandarma komutanlığına gelmiş ve sabaha kadar süren arama ve kurtarma çalışmaları sonucunda donma tehlikesi geçiren ekipler de dağdan indirilmişlerdi.

Artık bu sorumsuzluğa bir son verilmeli ve bu dağa tırmanmak isteyenler de belli kurallar ile hareket etmeliler.

Bu yapılan sorumsuzluklar birilerine güzel malzeme olsa da onlarca insan yaralanma ve ölüm riski ile akşam karanlığı ve ayazında dağa çıkmak zorunda kalırken harcanan mali yük de yine bu milletin cebinden çıkan vergilerle karşılanıyor.

Artık kurtarma operasyonu sonrası olayı ve sonucunu anlatıp “Geçmiş olsun” temennisinde bulunan yetkililerin, kurtulanlara da “Siz kime sordunuz?” ile “Rehberiniz kimdi?” sorularını yöneltmesini bekliyoruz.

Aksi halde daha çok olay sonrası hastaneden basın açıklaması takip ederiz…  

Neredeyse üçüncü yıl dolacak ama ülkenin pek çok yerinde halen yöneten insanlar yaşananlardan hiç ders almamış gibi görünüyorlar.

Elbette Aksaray ülke genelinde deprem riskinin az olduğu iller arasında yer alıyor.

Yer alıyor almasına ama bu durum Aksaray’da deprem olmayacağını veya depremlere karşı tedbir alınması gerçeğini de değiştirmiyor.

Deprem bölgesi dışında yurdun değişik bölgelerinde kentsel dönüşüm çalışmaları ve depreme hazırlıkla ilgili çalışmalar devam ederken Aksaray’da kentsel dönüşüm çalışmaları ne yazık ki karlı dönüşümlerin alanı olan kent merkezine sıkışmış durumda.

Aksaray’daki hiçbir kamu kurum ve kuruluşu şu ana kadar 34 ayda ildeki riskli zemin ve yapıların durumlarıyla ilgili hiçbir çalışma yapmadı, yaptıysa da bunu çıkıp açıklamadı.

Depremler sonrasında bölgede görülen sorunlar konusunda Aksaray’da şu ana kadar en küçük bir hazırlık dahi yapılmazken hatalardan çıkartılan dersler konusunda yeterli notların alınmadığı da ortaya çıktı.

6 Şubat depremleri sonrasında yetersiz kalan AFAD Aksaray’da gönüllü sistemine son verirken Ankara’daki başkanlığa hoş görünmek ve “Gönüllü eğitiyoruz” demek için temel eğitimler verir duruma gelirken yetişmiş tüm gönüllü kadrosunu kurumdan kibarca uzaklaştırdı.

Geçmişte bataklık olan bölgelerdeki yapılarla ilgili şu ana kadar yapılması gereken çalışmalar konusunda etki ve yetkiye sahip kurumların tamamındaki idareci ve çalışanlar kurumlarına gömülerek “Olursa bakarız” moduna girdiler.

Kaderine terk edilmiş bir şehir olmaktan bıkıp usanan Aksaray deprem konusunda da şu ana kadar ülkede yeterli hazırlık ve önlem almayan iller arasında yerini aldı.

“Aksaray’da kesinlikle deprem olmaz” diyenleri elbette felaketler sonra göremeyeceğiz.

Tedbirleri almayanlar depremler sonrasında Hatay’da, Maraş’ta olduğu gibi yine sorumluluk almayacaklar.

Elindeki kadro ve personelle büyük depremlerde yetersiz kalacağını bildiğimiz ve halk ile birlikte çalışması gereken kamu kurumları da bugün küstürdükleri insanları bir daha o felaket alanlarında toplayamayacaklar.

İşi, gücü sadece felaketlerden ders almak olan yöneticiler yine;

“Gereken yapılıyor”

“Hatalarımızdan ders çıkarttık”

“Burada deprem olmaması gerekiyordu”

“Allah rahmet eylesin”

“Sükûnete davet ediyoruz”

“Devletimiz seferber”

“Sorumlular hesabını verecek”

“Olmaması gerekiyordu”

“Bize olmaz dedilerdi”

“Ülkemiz deprem ülkesi, bunun bilincinde olmamız gerekiyor”

“Yaraları hep birlikte saracağız”

Gibi çok fazla cümleler ile kameralar karşısına çıkarken bu tedbirleri bugün almayarak “VALLAHA AKSARAY’DA DEPREM OLMAYACAK” diyenler ise ortadan kaybolacaklar.

“Depremler bulunduğumuz coğrafyalarda her zaman olacak, yeter ki tedbirimizi alalım” diyebilen bir tane idareci bu şehre gelmeyecek.

Elbette açıklanan karne ne bizi ne de Aksaray halkını hiç ama hiç şaşırtmadı.

Açıklanan karnede;

Yazılan trafik cezalarında rekor artışlar olduğu,

Kişilere karşı işlenen suç olaylarında artış,

Malvarlıklarına karşı işlenen suç olaylarında azalma olduğu,

Narkotik konulu olaylarda bile yakalanan uyuşturucu miktarlarında rekor düzeyde azalma olduğu açıklandı.

Aksaray’ın huzur ve güvenliği için çalışmakta olan tüm emniyet ve jandarma güçlerine teşekkür ediyorum.

Ancak açıklanan verilerin son kısmında, suç olaylarının fazla çıkmasının kusuru Aksaray’ın konumu ile bağlandı.

Sayın Valimiz son bölümde Aksaray’ın Türkiye’nin merkezinde olmasından dolayı, buradan geçişlerde yapılan operasyonlar nedeniyle suç oranının fazla gibi gösterilmesinin sorumlusunun bazı basın yayın organları olduğunun da altını çizdi.

“Bazı” kelimesiyle aslında açıkça sorumlu olan gazeteci veya gazetecilerin ismini vermek yerine yine şehirdeki tüm gazeteciler boy hedefi haline getirilmiş durumda.

Bunlar konakta balık ziyafeti verdikleriniz mi?

Yoksa hesaba bile almadıklarınız mı?

Kim bu Aksaray’ın imajını zedeleyen “Bazı Basın Organları”??

Aksaray Türkiye’nin merkezine yeni gelmedi ama Aksaray’dan geçen hususi araç ile yolcu otobüsü sayısında yüzde 80 oranında azalma olduğundan geçmişe göre yakalanan uyuşturucu miktarı, kaçak ürün miktarı, suçlu miktarında çok ciddi bir azalma oldu.

Geçmişten beri bizler bu haberleri yapıyoruz ama hiçbir idareci sorumluluğu Aksaray’ın konumuna yüklememişti.

Bu şehirde öncelikle trafik olmak üzere, asayiş ve diğer madde kullanımı gibi konularda sıkıntılar olduğunu ve bu sorunlar için tedbirler alınması gerektiğini hepimiz biliyorken “Bu şehirde; Asayiş, trafik ve madde kullanımı konularında sıkıntı yok, sıkıntı Aksaray’ın çok hareketli konumu ve bazı basın organlarında” demek gerçekten harika bir çözüm.

Otoyol nedeniyle çoğunlukla kamyon ve TIR’ların kullandığı yoldan bu araçların geçişlerine izin vermezsek, bir de ziyafet sofrasının dışında bırakılan gazetecileri de yok sayarsak o zaman sıfıra yakın asayiş, trafik ve narkotik verileri ile Aksaray’ı en güvenli iller arasında görebiliriz.

Çekişmeli geçen seçim süreci için eldeki tüm olanaklar kullanılırken şimdiki Fatih Mahallesindeki Kadın aktivite merkezinin bulunduğu bölgedeki bir aile çay bahçesi ve düğün salonunda gerçekleştirilen akşam toplantısında adaylarına destek vermek için Aksaray’a gelen Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım’da bizzat katılmış ve başkan adayları Nevzat Palta’nın sandığında Aksaray-Ulukışla demiryolu projesi olduğunun altını çizerek seçimlerin kazanılmasındaki en büyük hamlesini yapmıştı.

O günden sonraki süreçte sandıktan çıkmayan proje ile sayın Palta Aksaray’da iki dönem belediye başkanlığı yaparken bir dönem de Milletvekili olarak TBMM’ye gönderildi.

Sandıktaki projeyi merak eden Aksaraylılar sandığın içini bir defa görebilmek için her seçim dönemi sandıkları patlatırken, kendi deyimleriyle, o çeyiz sandığı bir defa bile açılmadı.

Sayın Nevzat Palta’nın da aday olduğu ve 7 Haziran seçimleri öncesinde ortaya değişik bir seçim propagandası yapan ve oyuncakçıların yüzlerini güldüren Turan Yaldır 7 Haziran seçimlerine bir haftadan az bir süre kala heybesindeki son oyuncak olan trenleri dağıtmak için OSB girişinde basın toplantısı düzenledi.

Bu toplantıya katılan partililer, gazeteciler, vatandaşlara mini bir konser verilerek OSB’nin girişinde “Kara tren gecikir, belki hiç gelmez” türküsünü amatör bir sesten dinlettikten sonra heybenin dibinde kalan son oyuncak olan tren maketlerini de katılımcılara kendi elleri ile dağıtmıştı.

Aradan tam tamına 3 bin 840 gün geçti ve bu süreç içerisinde de bu demiryolu konusu pek çok kez Aksaray siyasetinin merkezinde yer aldı.

İlk sözün verildiği 2004 yılının üzerinden 21 sene, OSB kapısındaki mini konserin üzerinden ise 11,5 sene geçmesine rağmen o kara tren seçim sandıklarını patlatmaya devam ederken ne yazık ki o çeyiz sandığının kapağını bir defa dahi açtıramadı.

Çok değil daha 2-3 hafta önce plan ve bütçe komisyonunda gündeme gelen demiryolu konusunda 11,5 yıl önceki gibi değişik bir çalışma yapan İyi Partili vekilimiz Turan Yaldır TBMM genel kuruluna elinde sesi ve dumanı olan oyuncak “Aksaray” treni ile çıkarken TBMM’deki Bakan ve Milletvekillerine aynı nakaratı amatör bir ses yerine bizzat meşhur sanatçımız Zara’nın sesinden dinletti.

***

Aksaray halkının en sevdiği bu türküyü TBMM’de de dinlettirdiği için Sayın vekil Turan Yaldır’a her şeyden önce bir Aksaraylı olarak teşekkür ediyor ve Aksaraylıların artık;

Olacak,

Yapılacak,

Gelecek,

Gidecek,

Bakılacak,

Olur inşallah, gibi kelimeleri duymak istemediğini Sayın Bakana iletirken demiryolu yapıldıktan sonra “Uzaya yol” istemeyeceğimizin sözünü de bir Aksaraylı olarak ben veriyorum.

Geçen yılın verilerinin de ortaya konulduğu verilerde şehirdeki trafik sorunu kamuoyuna açıklandı.

Medeni şehirlerde yapılan denetimlerin kusurları azaltması gerekirken Aksaray’da tam da tahmin ettiğim gibi denetlenen araçlardan yüzde 48’i kusurlu bulunarak cezai işlem yapılmış.

Bu gerçekten şehirde yaşadığımız trafik zulmünün verilerle belgelenmiş bir delili olarak kayıtlarda yerini aldı.

Geçen yıl denetimlerde denetlenen araçların yüzde 26,6’sına cezai işlem yapılırken bu oranın bu yıl yüzde 48’e yükselmesi acilen değerlendirilmesi gereken başlıca sorun gibi görünüyor.

Sadece bir veri olmayan açıklanan rakamlar konusunda tedbirler alınmadığı taktirde Aksaray trafiğinde kuralsızlık bugün her iki sürücüden birisinin kabul ettiği gibi kural olarak kabul görecektir.

Ebulfez Elçibey Caddesinden ve bu Caddelere çıkan yollardan başlamak üzere sabit uygulama noktaları ile bu keşmekeşe acil son verilmeli ve öncelikle trafiği eziyete döndürenlerin güzergahları kapatılmalı.

Yine bu süreçte merkez ve merkeze çıkan yollardaki otopark sorunları çözülmeli ve kusurlu olan tüm araçlar anında cezalandırılmalı.

Dükkanlarının kapılarını duba, motosiklet, tabela veya sandalye gibi eşyalar ile kapatan esnaflar da yine cezalandırılarak kişiye özel park alanı uygulaması son bulmalı.

Çarşı merkezinde ücretsiz hale çevrildiğinden beri yine memur ve esnaflarımızın özel park alanına dönen yol kenarları da yine saatlik şekilde ücretlendirilmeli ve çarşı merkezinde sabahtan, akşama kadar park etme alışkanlığı son bulmalı.

Trafik denetimlerinde kurallardan bihaber olan ve tüm kaldırım ve yolların kendileri için tashih edildiğini düşünerek her yerde kural hatası yapan yayalar da bir süre yaya geçitleri konusunda yönlendirilmeli ve kuralsız hareketlerde bulunanlar da cezalandırılmalı.

Bu tedbirlerin alınmaması durumunda şehir trafiğinin artık içerisinden hiç çıkılmayacak bir hale doğru gittiği idarecilerimiz tarafından da verilerle ortaya kondu.

Artık bu ilin bir şehir olduğunu ve bu şehirde yaşamak için de belli kurallara uymanın gerekliliğini tüm hemşerilerimizin bilmesi ve buna göre davranması gerekiyor.

Bir ilde denetlenen neredeyse her iki araçtan birisinin kusurlu bulunması bu il trafiği için en büyük ayıpların başında geliyor ve böyle devam ederse de ileride durdurulan her 4 araçtan 3’ü işlem görecek.

Kimilerine göre kağıt üzerindeki bir veriden ibaret olan rakamlar bana göre bu şehrin en büyük sorunlarından birisinin delili niteliğindedir.

İşte bu yüzden açıklanan veriler beni hiç şaşırtmıyor…

Başka illerin elinde olmayan birçok tarihi ve doğal güzelliği sınırlarında barındırmasına rağmen turizmde yıllardır bir arpa boyu yol ilerleyemeyen Aksaray’ın turizm hamleleri için geçmiş dönem milletvekillerimizden Ahmet Yaşar tek kişilik ordu gibi mücadele verirken Aksaray Ticaret ve Sanayi Odasının da turizm hevesi Güzelyurt ilçesindeki iş bilmezler yüzünden uçup gitti.

Türkiye’de çok fazla ilin sahip olamayacağı kış sporları için bulunmaz nimet olan Hasan dağının ise bu güne kadar bırakın turizm yatırımını yol sorununu bile aşamadık.

Bacasız sanayi olarak adlandırılan turizm nimetlerini Nevşehir en iyi şekilde kullanırken Aksaray bu konuda da şaşırtmadı ve 10 üzerinde 0 puan ile sınıfta kaldı.

Tanıtmak için çaba sarf ettiğimizi söylediğimiz “Kapadokya bölgesi” konusunda bile nerede olduğumuzu bilen var mı?

Ankara’dan gelişte “Kapadokya’ya şu kadar kilometre”

Adana’dan gelişte Bor ve Altunhisar girişlerinde ok işareti ile “Kapadokya bölgesi” tabelaları ile Aksaray devre dışı bırakılmamış mı oluyor?

Yine kış ve yaz turizmi için kimsenin sahip çıkamayacağı Hasan dağı konusunda bu güne kadar yapılacak, yapılır inşallahtan başka bir cümleye şahit olduk mu?

Çok değil bu yaz döneminde Erzincan ilindeki, yakın zamana kadar insanların terör nedeniyle girmediği Ergan dağını ziyaret etme şansım oldu.

Oradaki yapılan çalışmalar ile Erzincan’a kazandırdıklarını yerinde gördüm.

Ergan dağına kurulan kayak merkezi ve il özel idaresi ile yerel yatırımcılar tarafından yapılan yatırımlar sayesinde Ergan dağı Erzurum’daki kayak merkezinin alternatifi olmuş bile.

Daha biz;

Yol yaptık,

Yapacağız,

İnşallah olacak,

İdare edin, Sıkın dişinizi gibi cümleleri dinlerken bizim çocukların çocukları bile bu yatırımlara şahit olamayacaklar.

Ergan dağı sonrası, yakın zamanda Hasan dağı bölgesini de ziyaret ettik.

Malum kış mevsimi bizim dağ ne durumda dedik.

Tam tahmin ettiğimiz gibi;

Oturacak yer yok, çözülen bir tane sorun yok.

Adeta terk edilmiş korku filmlerindeki gibi bir alan için hala bir yerlerden olmayacak bir şeyleri umut edip sahte vaatlerle ömür doldurmaya devam ediyoruz.

Bu akıllara geldiği zaman şu yapılacak, bu yapılacak denilen dağ başka ilin sınırları içerisinde olsa sizce şu ana kadar bir şeyler değişir miydi???

Bu günü bizler elbette AFAD Aksaray il müdürlüğümüzün sosyal medya sayfasında yaptığı bir paylaşım ile duyduk. Bir afişle günleri sözde kutlanmasına rağmen 2024 yılı itibariyle de üvey evlat muamelesi yapılarak AFAD’dan uzaklaştırılan Kahramanmaraş ile Elbistan’da haftalarca görev yapmış, ilde yaşanan felaketlerde evlerini bırakarak günlerce arazide bir bedel beklemeden çalışmış gönüllüler yaklaşık 2 yıl içerisinde AFAD’dan tamamen uzaklaştırılırken boşlukta bazı dernekler ile kamu personelleri tarafından doldurulmaya çalışıldı.

Elbette bu süreç geçmişteki gibi verimli çalışmadığından AFAD Aksaray artık sadece gönüllü eğitimi vererek gönüllülük sistemini sürdürdüğünü başkanlığı nezdine bildirme çabasında.

Depremler ve sonrasındaki yaşanan olaylar sonrasında müdür değişikliği ile açıkça “AFAD’da sizleri istemiyoruz” denilen gönüllüler birer, birer ayaklarını AFAD’dan çekerken AFAD’da “Yeterli personelimiz yok” denilen bir kurum haline geldi.

Elbette yaşanan bu olaylar Aksaray için normal olduğu için de bir tane bile yetkili “Siz ne yapıyor sunuz?” sorusunu yöneltmediği için artık Aksaray AFAD’da gönüllüler dışlanırken AFAD’ın gönlündekiler sahneye çıktı.

Bu güne kadar ne deprem bölgelerinde, ne de ildeki benzeri durumlarda alanda görülmeyen insanlar son iki yıldır İçişleri Bakanlığının programında Aksaray’ı temsil ederken yılın gönüllüsü seçiliyorlar.

Geçen sene ve bu sene gönderilen isimlere baktığımda görev yaptığımız alanlarda 24 saat aç, susuz, uykusuz, evlerinde eşlerini, çocuklarını bırakan Elbistan ve Kahramanmaraş gönüllülerinden ben bile dışarıda utandım.

Sizler bu sözde “Yılın gönüllülerini” seçerken aynı duyguyu yaşadınız mı?

5 Aralık sizin paylaşımınıza göre “Gönüllüler” günüydü.

“Gönlünüzdekilerin” değil. 

***

Ülke genelinde Tekrar yaşanmasını istemediğimiz, her seferinde “Bu son olsun inşallah” dediğimiz felaketler için en önemli kurumun halk ile birleşmediği sürece insanlara hiçbir faydasının olamayacağını anlamayanlar,

“Gönüllü” projesine katılımları sadece devlet memurlarından ibaret sananlar,

Sahadan bihaber olup kafasını dışarı bile çıkartamayanlar,

Başlarındaki amirleri değişse de her dönemde koltuklarını koruyanlar,

Yaptıkları hatanın farkına vardıklarında ortada bir yerlere şirin görünmek için el üstünde tuttukları derneklerle baş başa kaldıklarında elbette hatalarını anlayacaklar ama olan yine bu felaketlerde geç kalınan insanlara olacak.

Sevgili yatırımcılarımız Aksaray’ın sıkıntılı merkezlerinde kar oranı düşük olunca çarşı merkezini resmen deprem bölgesindeki ilerin ilk günkü haline çevirmeye başladılar.

İl merkezinde her gün yeni bir yapının ortadan kaldırılacağının konuşulması ve bundan önce yıkılanların akıbetlerinin belirsizliğini koruması dönüşümdeki keşmekeşliği ortaya çıkarttı.

Elbette yenilik ve dönüşüme karşı değiliz ama bu işlerin de bir plan ve program içerisinde yapılması gerekmez miydi?

“Ben dönüştürürüm” denilerek yıkılan binalar bizler ve sizler için sadece bir moloz yığını, hafriyat artığı olabilir ama oradan evlerini geçindiren esnaflar için en kutsal gördükleri ekmek kapılar.

Aksaray belediyesinin başlattığı Hamidiye kentsel dönüşüm alanı dışında doğru düzgün dönüşümde yıkımların dışında alınmış bir mesafe görmüyorum. Daha yıkılan yerler yapılmadan birileri yeni binalara pazarlık yapmaya başladılar bile.

Bu insanların yıktıkları yerlerden çıkmak zorunda kalan esnafların çok büyük bölümü iş bırakmaya başlarken bazıları da iş yapamayacakları ara sokaklara ve başka bölgeler hakkında fazla kiralar ödemeye başladılar.

Yıkılan her yerden sonra kira sıkıntısı artmasına rağmen yeni yıkımlar birilerine hoş gelse de birilerini ekmeğinden etmeye başladı.

Kimilerine göre “Aksaray kesinlikle deprem olmayacak birkaç il içerisindeyse” yıkılanlar yapılana kadar yeni yıkımlara izin verilip de esnaflar ekmeğe muhtaç bırakılmasın.

Yok Aksaray’da çok acil dönüşüm gerekli ve bir deprem bekleniyorsa dönüşüm için acilen çarşıdan çıkılıp asıl ve tek dönüştürülmesi gereken zeminleri bataklık olan ve uygun temellerin atılmadığı mahallelere bakılsın.

Böyle bir dönüşüm bu şehirde gönlü hoş insanları mutlu ederken ekmek derdindekilerin lokmalarına kan doğramıyor mu?

Her hafta bir bina yıkılabilir ve bu binadan çıkartılan esnaflar da yok edilebilir ama bunların veballerini kimler verir.

Dönüşüm olsun olmasına da dönüşümün gece-gündüz yıkmakla olmadığını, yıkılan yerlerin yapılması gerektiğini de bu insanlara birileri anlatsın.

Çarşı içerisindeki yıkımlar bir yüzdelik ile kısıtlanmalı ve yıkılan yerlerdeki dükkanlar ve ofisler esnaflarca kullanılmaya başlanana kadar yeni yıkımlara müsaade edilmemeli.

Dönüşümü çok isteyen ve yatırım hayali ile yanıp tutuşanlar da zemininden herkesin şüphe duyduğu, yapılarının durumuna bakmak bile istemedikleri Fatih Mahallesindeki bölgelerde çalışmalarını yapsınlar.

Yani yıkım ve yapım için oluşturulacak takvim işletilsin ve bunun dışında “Ben anlaştım, burayı yıkıyorum ve canım ne zaman isterse o zaman yaparım” diyenlere de dur denilsin.

Aksi halde bu merkezdeki enkaz deprem bölgesindeki gibi olmasa bile çok kişiyi altında bırakır. Benden demesi…

Her seçimde olduğu gibi adaylar çalışmalarına başlarken değişik vaatler ile seçmenlerini dolaşıyor ve destek istiyorlar. Bu seçim sürecinde yapılanları ve yapılmayanları değerlendirirken elbette kendilerince de vaatler sıralıyorlar. 

Demokratik bir ortamda yapılmasını beklediğimiz seçimlerde şu ana kadar tuhaf bir durum yaşanmamışken adayların seçim çalışmaları da özellikle esnaf ve sanatkarlar odası için tuhaf eleştirileri de beraberinde getirmeye başladı. 

Yıllardır başkan olan Doğan Ceylan yeni dönem için de adaylığını açıklarken Duran Alıcı ile H. Emre Güler’de aday olduklarını açıkladılar.  

Her demokratik seçimde olduğu gibi bu adaylar da saha çalışmalarına devam ederken esnafları ziyaret ederek sıkıntılarını dinleyip başkan seçildikleri taktirde neler yapacaklarını esnaflara anlatıyorlar. 

Bunun için diğer tüm seçimlerde olduğu gibi sosyal medya platformları basın yayın kuruluşlarına da demeçler verebiliyorlar. 

Demokrasinin gereği olan davranışlar ışında bir davranışı bu üne kadar ben 3 adaydan görememişken, esnaflar da adaylardan rahatsız değilken, ilgiden memnunken birileri bir aday dışındakilerin yaptıkları çalışmaları anlamsız bir şekilde eleştirmeye başladılar. 

Koltuğun kıymetini anlatmaya çalışanı da esnafların rahatsız olduğu iftirasını atanları da görmeye başladık. 

Esnafların seçimden ve adaylardan neden rahatsız olduğunu ben de yazılar üzerine görüştüğüm esnaflar da anlamamış ama birileri yıllardır aday çıkmayan odaya bir aday çıkmasından fazlasıyla rahatsız olmuş. 

Bizler de gazeteci olarak kendilerini anlatmak isteyen tüm adaylar için seçim çalışmaları ve vaatlerini anlatmaları için sosyal medya platformu ve gazetelerimiz üzerinden adaylara eşit şekilde yaklaştık. 

İsteyen her adayın basın açıklamasını da mülakatını da istedikleri ortamda yayın yapmaya karar verdik ve adaylardan H. Emre Güler odaya aday bir başkan adayı olarak programa katılarak seçim çalışmalarını ve vaatlerini sıraladı. 

Program esnasında diğer adaylar için aynı şekilde yayın yapacağımızı da bildirdik. 

Bu kadar açık ve şeffaf bir davranışın ardından resmen “Adaya ne gerek var. Esnaflar alternatif görmek istemiyor” özetleriyle yazıları da yine görmeye başladık. 

“Esnafların başkanının koltuğu kıymete bindi” diyen de,“Esnaflar seçimlerden rahatsız” diyende oldu. 

Ne diyelim mevcut başkan demokratik bir şekilde çalışmasını sürdürüp adaylardan rahatsız olmazken, her iki aday da durumdan rahatsız olmadan çalışmalarını sürdürürken sizler neden rahatsız oldunuz. 

Rahatsızlığınızın tam olarak nedeni nedir?

Yani değerli hemşerilerim ve kıymetli esnaflarımız Ocakayında yapılacak olan esnaf odaları ve diğer meslek dallarının seçimleri için “sandığa gidin” demek veya adaylara kendilerini ifade şansı vermenin neresinde bir yanlışlık var?

Şimdi gerçekten merak ediyorum bu oda ve diğer odalara aday olanların adaylığından gerçekten rahatsız mısınız?

İsteyen mevcut başkana, isteyen diğer adaylara istemeyen de 3’üne de oy vermez. 

“Koltuğun kıymetlenmesi” eleştirisine gelince de;

Değerli meslektaşım bu güne kadar siz Aksaray’da hangi koltuğun değersiz olduğunu gördünüz?

Tarih boyunca kimilerine göre 7, kimilerine de 7o bin Evliya’nın yaşadığı bu topraklar da tarih boyunca bu sayı kadar başkan gelip geçmiştir. 

Sadece gazeteciler içerisinde bile kaç tane başkan olduğunu ne sen ne de ben biliyoruz. 

Aksaray’ın isminin Evliya’lar şehrinden, başkanlar ve koltuk sevdalıları şehrine döndüğünü siz de benim kadar iyi biliyorsunuz. 

Aksaray’da değersiz koltuk var mı ki siz hala o koltuğun değerini birilerinin artırdığını ima ediyorsunuz. 

Rabbim bu şehrin bazı insanlarını hiçbir iş yapmasalar bile başkan olup bir koltukta otursunlar diye yaratmamış mı?

Yıllardır ilkokul ve değişik eğitim kurumlarına giden çocuklar, gençler, kamu kurum ve kuruluşlarındaki memurlar, Aksaray halkı yeşil Aksaray hayali ile binlerce fidanı toprakla buluşturmadı mı? Yıllar süren bu çalışmalar sonunda Aksaray’ın her köşesinin orman olmasını beklerken merkez beton yığını dağlar da kahverengi yapısına büründü.

Bugün Aksaray’a son 30 yıldır kaç fidan dikildi diye sorsak buna cevap verebilecek bir kişi var mı? Bunu bilmem ama Aksaray’da dikilen fidanların ne kadarı tuttu yani toprakta kaldı desek sanırım birçok kişi “Çok azı” cevabını verebilir.

İlkokul öğrencileri bile yıllardır Aksaray’ı yeşertme derdindeyken birileri de dikilen fidanları yok etme derdinde.

Çok değil bundan yaklaşık 10 sene önce Polis haftası etkinlikleri kapsamında Cumhuriyet Mahallesi sınırları içerisindeki bir alan polislere hatıra ormanı olarak verilmiş bende dahil yüzlerce insan oraya yüzlerce fidan dikmişti. Sonrasındaki birkaç yıl içerisinde de aynı yere yine fidanlar dikilmiş ve bunların büyük bölümü de tutmuştu.

Polis hatıra ormanı bile korunamamış ve aynı yer Aksaraylı hemşerilerimizin açık hava meyhanesi haline getirilerek bir kısmı tahrip edilse de çok sayıda ağaç varlığını koruyordu.

Sonrasında bu hatıra ormanı olarak ayrılan ve yüzlerce insana yüzlerce ağaç diktirilen alan bir anda inşaat alanı oluverdi.

Şu anda orman olarak ağaçlandırılan alanda çok sayıda villa satılmayı bekliyor.

Yine ilkokulda okuduğumuz dönemde her sene nizami olarak ağaç dikmeye götürüldüğümüz Eski Devlet Hastanesinin karşısında bulunan alandaki ağaçların yerinde de yeller esiyor.

Orman müdürlüğünün yeşertmek için bugün parası ile milyonlarca lira para ve çok büyük emek harcadığı tepelerimizde çıkartılan yangınlarla binlerce fidan da alevlere teslim edildi.

Yine merkezde inşaat bahaneleri ile yok edilen binlerce ağaçta yok edilerek yerlerine betondan yapıla yerleştirildi.

Yeşil Aksaray hayali ile yıllardır büyük şovlarla yapılan hatıra ormanları, binlerce fidan nerede? Desek buna cevap gelir mi bilmem ama ben gerçekten polislere hatıra ormanı olarak tahsis edilen alanın nasıl olupta 10 yıl içerisinde villa kente dönüştüğünü merak ediyorum.

Yeşile bu kadar ihtiyaç ve özlem duyan bir şehirde şimdiye kadar dikilen on binlerce fidanın akıbetini sorsak bize kızarlar mı?

Yoksa “Gerçekten bu nasıl olur?” sorusunu yöneltebilirler mi?

Elimizdeki yeşil alan varlığını artırmadığımız sürece eski kışları, eski baharları, yağan kar ve yağmuru daha çok bekleriz…

Taşımızın toprağımızın altın olduğu son yıllarda Aksaray’da sözde ticaretin şeklinin değişmesi emlak sektörünü bu hale getirdi.

Son yıllarda 3 liraya mal edilen bir daireyi 5 liraya satmak için yırtınan insanlar piyasaya verdikleri zararları kendilerine de verirken bir, bir ortadan kaybolmaya başladılar.

“X abime 3 daire hayırlı olsun” veya “Y abime 2 villa hayırlı olsun” diyenlerin bazıları ortadan kaybolurken fiyatları şişirilen konutlar da ne yazık ki takas ticaretleri ile şişirildiği için kimsenin işine yaramıyor.

4 Milyon edecek bir daireyi ortada nakit olmadan 6 milyona satmaya çalışan uyanık müteahhitlere kakalanan 2 milyon etmeyecek araçlar 4 milyon, 1 milyon etmeyecek arsalar da 2 milyon sayılmaya başlandığı gün Aksaray’da ticaretin şekli de, insanların yapısı da değişti.

Nakidin yerini takas alırken, güvenin yerini de “Babamı bile tanımam” cümlesi aldı.

Bu ticaret şekli ile ev, arsa, villa, araba gibi malların fiyatları hak ettiklerinin 2-3 katına çıkartılırken ilk satan ile son alan kazığın en büyüğü ile baş başa kalırken aradakiler ise servetlerini katlamaya devam ettiler.

Sonuç; Bozulan ticaret, piyasadaki güvensizlik, gerçekten ev almak isteyenlerden talep edilen şişirilmiş konut bedelleri, kayıplara karışan müteahhitler.

***

Eskiden beri duyduğum bir hikâye ile bugünkü Aksaray emlak ve inşaat sektörünü özetlemek isterim.

Eskiden beri kurban bayramları öncesinde pazara dana çıkartan bazı uyanık tüccarlar yalan yere yemin etmemek için satmaya çalıştıkları hayvanın kulağına eğilip satacakları en dip fiyatı o hayvanın kulağına fısıldayıp sonrasında da müşterilerine gönül rahatlığı ile ağızları dolu, dolu “Vallahi bu hayvan o fiyatı duydu ama vermiyorum” diye yemin ederken kendilerince Allah’ı kandırarak yalan yere yemin etmemenin vicdan rahatlığı ile evlerine gidip cennet hayali kurarlarmış.

İşte şimdi de buna benzer yapılan ticaretler ile servetlerini katlayanlar rahat vicdanları ile cennet hayali kurarken sadece bu ilde batırdıklarının ahını aldıklarını sanıyorlar.

Emlakçı olmayıp bu işi simsarlık olarak görenlerin de destekleri ile düşmüş müteahhit arayanların yaptıkları bu takas ticareti bitmediği sürece bu şehirde “Hayırlı olsun abime” dedikten aylar sonra ortadan kaybolan çok iş insanı ve müteahhit haberi duyarız…

Özetlemek gerekirse; O kurnaz tüccarın hayvanının kulağına fısıldadığı gibi 3 milyon etmeyecek evlere takasla 5 milyon verenlerin olduğu yalan mı?

Ortada para olmasa da, takasla aldıkları araçlar 4 değil 3 milyon bile etmese de ticaret yaptığını düşünen çok kayıp müteahhit haberi duyarız…

Merkezdeki dükkan ve ofislerin çok daha değerli olmasından dolayı merkeze akın eden dönüştürücüler şehrin merkezinde yıkım yarışına girmiş durumdalar.

Bu güne kadar dönüşüm için adım atıp da sonuca ulaşan Aksaray belediyesi haricinde bir şirket adım atamadı.

Yıkılan yerler arasında bir yıldan fazla süredir akıbeti belirsiz olan moloz alanları var. Bu alanların yapımı için ne bekleniyor bilmiyoruz ama yıkımlar da hızla devam ediyor.

Yıkılan yerlerin ne zaman yapılacağı belirsizliğini korurken devam eden yıkımlar artık şehirdeki esnafları sıkıntıya sokmaya başladı.

Yıkılmayan esnaflar oluşan toz ve hoş olmayan görüntüden rahatsız olduklarının altını çizerken “Dönüşüyoruz” denilerek dükkanlarından ve ofislerinden çıkartılan esnaflar ile diğer vatandaşlar da ekmeklerinden olmaya başladı.

Ortada bir proje ve takvim olmadan yapılan yıkımlar artık insanların ekmeklerinden olmasına neden olmaya başladı.

Merkezde belediyeden başka yıkım çalışması sonucunda yapılacak olan projesi ile bitiş takvimini açıklayan bir tane bile şirket olmadı.

Buna rağmen halen yıkım için girişimde bulunan bina sahipleri sonlarını düşünmeden binalarının yıkılması için kapı, kapı gezmeye başladılar.

Ben bir Aksaraylı olarak dönüşüme destek veriyorum ama dönüşüm bu şekilde olmamalı.

Bunun adı dönüşüm olmaktan çıkmaya başladı. Merkezde binlerce insan ekmeğinden olma sıkıntısını yaşamaya başladı.

Yıkım için boşaltılan dükkanlardan çıkartılan esnafların, boşalan ofislerdeki oturanların nerelere gittiğinin hesaplanmaması sadece bana mı tuhaf geliyor.

Yıkılan iş hanları ile dükkanların kimler tarafından ne kadar sürede yapılacağının soru işareti olarak kalması bu şehirdeki esnaflardan başka hiç kimseyi ilgilendirmiyor mu?

Yıkılan yerlerdeki esnafların büyük bölümü halen yer bulamamışken şimdi de yıkılmayan yerlerdeki esnaflara baskıların arttığını duymaya başladık.

Bu sorun merkezdeki ticarete büyük zararlar verecektir. Yapılan dönüşüm çalışmalarının planlı ve bitiriliş tarihlerinin de belli edilmesi şart. Merkezdeki sorun sizin gözlerinizi kapatsanız da kabusunuz olacak kadar büyük bir hal almaya başladı.

Benden demesi…

Bu yıl bu konu çok daha fazla gündeme gelecek çünkü ülkenin ana gündem maddesi olması gereken diğer konularının da üzerinin örtülmesi için bu yıl “ASGARİ ÜCRET” sadece çalışanları ve maaş ödeyenleri değil siyasileri de çok yakından ilgilendirecek.

“ASGARİ ÜCRETLİNİN” çok fazla umurunda olmayan bu maaş zammı konusunda yine fırsatçıların salyaları şimdiden oturdukları bölgelerde akmaya başladı bile.

Yine birileri yapacakları zamlar için bahane olacak “ASGARİ ÜCRET” artışını beklemeye başladı bile.

Bu konuda heyecanı olmayan ve verilecek zam karşısında alım gücü daha da azalacak asgari ücretlileri dinleme zahmetinde bulunmayanlar yine bu maaş oranlarına zam yaptık diye kasım, kasım kasılırken o devasa maaşlar yine hesaplara yatmadan önce “ASGARİ ÜCRETL”İ her yerde bu farkları ödemeye başlayacak.

Yani yapılan zam sadece “ASGARİ ÜCRETLİYİ” güldürmeyecek.

Yapılacak olan “ASGARİ ÜCRET” zamlarına ses çıkartılmayacak ve “Adamlar haklı maliyetler arttı” denilirken “ASGARİ YAŞAM” standartlarına mahkum edilenlerin durumu konusunda kimseden yorum gelmeyecek.

Elektrik faturaları, su faturaları, doğalgaz faturaları, ev kiraları, marketlerdeki aldıkları en ucuz yaşam malzemelerinin bile fiyatları asgari ücretten anında etkilenirken “ASGARİ ÜCRETLİLER” kendilerine layık görülen en dip maaşlarını bir ay sonra alırken “ASGARİ ÜCRET” zammı yine sadece ASGARİ GELİR düzeyine mahkum edilenleri güldürmeyecek.

***

Her sene olduğu gibi bu sene de Aralık ayının gündem maddesi “ASGARİ ÜCRET” olduğu için bende “ASGARİ YAŞAM” şartları layık görülenleri dinlemek istedim.

Sonuç mu?

ASGARİ ÜCRETLİLERİN bir kısmı zammı beklediklerini söylerken büyük bir kısmı da, ellerinden de olacaklarından korktuklarını ifade ediyorlar.

Her sene yapılan zamlardan sonra alım güçlerinin çok daha aşağı düştüğünü belirten “ASGARİ ÜCRETLİLER” zamma karşı çıkacak boyuta geldiklerini bile söylemeye başladılar.

Bu sene yapılacak zamdan sonra ellerindeki alım güçlerini de tamamen kaybedeceklerini belirten ASGARİ ÜCRETLİLER sorunun ASGARİ ÜCRETTEN ziyade fırsatçılık olduğunun da altını çiziyorlar.

Yapılacak olan zam sonrası piyasanın kontrol edilmeyişinden dolayı verilen maaşların artık yetersiz kalacağının altını çizen ASGARİ ÜCRETLİLER “Bizlere verilecek maaşlardan daha önemlisi, bu maaşların bahane edilerek çok daha fazla zam yapılmaması” mesajını bir yerlere gönderiyorlar.

Yani bu büyü harflerle yazdığım küçücük maaşlar fırsatçıların salyalarını şimdiden akıtmaya başlamış gibi görünüyor…

Parası, siyasi gücü, bürokraside abileri olmayan Aksaraylı vatandaşlar ile hastanemizdeki sıkıntılı idareciler ile aldıkları paraları hak etmeyen bazı çalışanlar ile doktorlar arasındaki sorunlar üzeri kapatılmaya çalışılsa da devam ediyor.

Geçen aylarda kaleme aldığım yazıda uzman doktor ismi ile randevu açıldığını ve bu uzman doktorların hastanede bulunmamasına rağmen hastaların asistanlara muayene ettirildiğini yazmıştım.

Buna cevaben hakkında en çok şikayet gelen sözde göz hekimi harika bir cevap vermiş ve “Asistanların doktorluk mesleğini öğrendiklerini” belirtmiş ve “Onlar doktor olmayacak mı?” sorusunu yöneltmişti.

Elbette asistanlarımız doktor olacaklar belki de çok başarılı isimlerinden Dünya’da söz ettiren hekimler olacaklar ama başlarında bir doktor olacak ve bu mesleği öyle öğrenecekler.

Aksaray Üniversitesinin adını taşıyan Eğitim ve Araştırma Hastanesinde aynı bölümlerde aynı sorunlar devam ederken hastanede idare yetkisi olanlar da sessizliklerini koruyorlar.

Bu şehirde sorunları çözmekten ziyade susa, susa sorunların unutturulabileceğini öğrenen idareciler bu konuda da bu güne kadar bir adım bile atmadılar.

Ay sonunda alacakları maaşlara eklenecek döner ödeneklerini hastane saymanlarından bile çabuk hesaplama kabiliyetine sahip olan ancak aldıkları maaşların yarısından çoğunu hak etmeyen insanların neden odalarındaki bir asistanı tek başına bırakıp randevu açtıklarını anlamıyorum.

Bu poliklinikte asistanların yanında doktor olarak onların da olmaları gerekmiyor mu?

Bu konudan hastaneyi idare ettiğini düşünenler,

Sağlık il müdürlüğünü idare ettiklerini düşünenler,

Aksaray Üniversitesini idare ettiklerini düşünenler

Aksaray’ı idare ettiklerini düşünenler haberdar olmasına rağmen neden bir çözüm bulmuyorlar.

Neden öğrencilere ders vereceği saatte uzman hekimlere poliklinik açılarak hastalar sözde muayene edilmiş gibi yapılıyor.

Asistanların tek başına çözebildikleri poliklinik hizmeti çözüm olabiliyorsa bu hastanede kadrosu bulunan sözde uzmanlara ne gerek var.

Döner konusunda en küçük kuruşların hesabını yapanlar acaba hak etmeden kazandıkları on binlerce liranın hesabının bu tarafta olmasa bile öbür tarafta sorulabileceğini de düşünüyor mu?

Bizim derdimiz asistan doktorlarla değil.

O doktorların başında olması gerekmesine rağmen olmayanlar ile hastaneye gelmedikleri halde poliklinik hizmeti açarak sözde hasta muayenesi yapmış gibi görünen uyanıklarla.

Bu yazının sonunda hastanenin trolleri ile bazı sözde doktorlar ben asistanlara karşıymışım algısı oluşturmak için cevap verecekler ama ben asistanlara değil poliklinik açtığı halde o poliklinik hizmetini vermeyerek asistanlara veya başka doktorlara verdiren sözde hekimlere karşıyım ve hastanede 8-10’u geçmeyen bu türden doktorların ya düzene girmesinden, ya da hastaneden gitmesinden yanayım.

Hani bir vekilimiz demişti ya;

“Hastaneden memnuniyetsizlik yüzde 1 ve biz o yüzde 1’i de ortadan kaldırmaya çalışıyoruz” diye.

Aynı vekile sesleniyorum; Sayın vekil siz o anketi bir daha yaptırın da bakalım.

Dediğiniz gibi bu yüzde 1’i de ortadan kaldırdınız ama rakamlar biraz tersine yürüdü.

Son cümle; İnsanların aylarca uğraşıp sıra aldıkları doktorları karşılarında görmek en doğal hakları ve bu konuda bu halkı eleştirmek de kimsenin haddine değil…

Artık “Aksaray” ismine sahip çıkanlar bile “Bu şehir bir ildir ve İstanbul ile de, Niğde ile de, Konya ile de ilgisi yoktur” diye bas bas bağırmaya bile başladılar.

-Türkiye’nin her yerinde kullanımı serbest olan ve kurallara uymayanlarında aynı ölçülerde cezalandırıldığı alkol konusunda,

-Her ilde çok daha ağırları yaşanan kavgalar konusunda,

-Her ilde özellikle de bazı şehirlerde yaşanan narkotik konuları konusunda,

-Ülke genelinde hiç eksik olmayan gazeteci halk tartışmaları veya polislere mukavemetler konusunda sessizlik hakimken Türkiye’nin 80 tane ili ibret ile Aksaray’ı izliyor.

Sanki kendilerinde bu olaylar olmuyormuş gibi Aksaray’ı kınıyor “Böyle bir şehir olamaz” bile diyorlar.

Sözüm ona bu durumda Aksaray’ı idare edenler ve rotasını çizenler ile Aksaray halkı da çok rahatsız oluyor-muş.

“Oluyor-muş” diyorum çünkü kimsenin bir şey olduğuna ben bir gazeteci olarak hiç ama hiç inanmıyorum.

Geçmişte de ayardan çıkan bu türden haberler konusunu çözmek isteyen insanlar çözebiliyordu.

Bu haberler sadece gazetecilerin art niyeti ile yapılamadığını bizler bilirken Aksaray’ı sadece idare edip emeklilik bekleyenler bilmiyor mu?

Bu haberlerin nasıl sonlanacağını sizden önceki idarecilere sorarsanız size “Aksaraylıları idare etmeyin, Aksaray’ı idare edin” cevabını verirler.

Benimde sizlere tavsiyem bırakın emeklilik planları kurarak günü kurtarıp birilerini idare etmek yerine de şehri idare edin artık. Gerçekten bu işten Aksaray halkı kadar rahatsızsanız bu haberleri yapanları değil de bu haberlerin kaynağını kurutun.

Daha çok değil 3-5 sene önce de bu şehirde çok daha vahim olaylar yaşanıyordu ama görevini yapmaya çalışanlar balık sofraları dışında yaptıkları istişareler ile bu sorunları aşabiliyorlardı.

Şimdi bizler gibi sizler de rahatsızmışsınız gibi davranmayı bırakın da sizde “Reklamın iyisi kötüsü olmazmış. En azından artık Aksaray’ın önüne Niğde, İstanbul veya Konya şehirlerinin ismini koymuyorlar” esprilerini yaparak kahkahalarınıza devam edin. 

Yazının başlığında da belirttiğim gibi Aksaray’da yaşananlardan herkes rahatsız da kimse samimi değil…

Bu yazıda ben nelerden bahsetmiştim;

Hastanede alınamayan randevudan,

Hastanedeki bazı personellerin halka davranış şeklinden,

Poliklinik sırası bulamayanların acile yığılmalarından,

Temizlik sorunundan,

Hak etmedikleri masalarda oturan kişilerden,

Randevu alınan doktorların bazılarının randevu saatinde hastanede olmayışından,

Kadın doğum bölümündeki grup halindeki sözde muayeneden,

Bu kadar başarısızlığa rağmen; Değişmeyen, değiştirilemeyen, değiştirilmesi teklif bile edilemeyen idarecilerden bahsetmiştim.

Bu durum sizi neden rahatsız etti sahte isimle yorum yazan Sarı A.?

Bu sorunları çözmek,

Birilerinin adamlarını bir yerlerden artık alabilmek,

Halkın derdini ve sorununu çözmek,

Bu millete hizmet için çalışmak ve bu konuları araştırmak yerine saçma bir şekilde savunmaya geçmekle aslında hastanenin sizin gibilerle iyi durumda olduğunu bile düşünmeye başladım.

Bu milletin derdi sıkıntısı var.

Bu millet sizler gibi istediği bölüme istediği gibi muayene olamıyor.

Bu millet uzun süredir en çok sizden şikayet ediyor.

Bu millet Aksaray’ın beyaz yakalıları gibi özel hastanelere veya il dışına para harcayarak borcunu artırmamaya çalışıyor.

Kısaca bu millet sizden bana cevap vererek zaman ayırmak yerine oradaki sorunları çözmenizi ve sorunlu olanları aranızdan temizlemenizi bekliyor.

Binlerce insanın çalıştığı bir kamu kurumunda herkesin aynı olduğunu söylemedim ve düşünmüyorum ama ne yazık ki bu yazdıklarıma hastane içerisinden “Yok böyle değil” diyebilecek bir kişi var mı?

Sayın vekil Hüseyin Altınsoy, hastane konusunda yaptığı açıklamada “İnsanlarımızın yüzde 1’inin bile memnuniyetsizliği bizi rahatsız ediyor. O yüzde biri bile daha da azaltmalıyız” derken şu anda memnun olan sizler gibi troller ile hastane içerisinde işleri tıkırında olup maaş gününü bekleyen ve aldıkları maaşlarının 1 kuruşunu bile hak etmeyen kişiler.

İşini hakkıyla yapan çok sayıda doktor, hemşire, tıbbi sekreter, temizlik görevlisi olduğunu biliyor ve onları ayrı tutarken işini hakkıyla yapmayan Sarı A. ve onun gibileri de Aksaray halkı ve kamuoyunun vicdanına havale ediyorum.

Akrabalarınız haricinde sizleri tanımayan insanlara çıkıp sağlığı bir sorun bakalım duyduklarınıza kaç saniye katlanabileceksiniz?

Ben bir defa sordum daha önce hiç işitmediğim çok sayıda küfür ve intizar şekli öğrendim.

Hadi çıkın sokağa bir sorun bakalım millet ne halde?

İldeki ekâbir takımı da, bürokrasimiz de, siyasetimiz de, gazetecilerimiz de durumdan son derece memnun gibi görünüyor.

Bu kadar memnuniyetin olduğu noktada akşam saatlerinde şöyle bir acil servislere bakınca asıl bu sağlık kurumlarından memnun olması gereken Aksaraylıların perişanlıklarını gördüm.

Eğitim ve araştırma Hastanemizde çalışanlar ve bunları yönetenlerin tüm sıkıntı ve şikâyetleri Devlet büyüklerimiz önüne sendikaları veya idarecileri tarafından taşınırken aynı idarecilerin bir defa da buralardan sıra almaya çalışan vatandaşların, en alttaki çalışan görevlisinden bile azar işitmesi kimseler tarafından dert edilmiyor.

Akşam saatinde acil servis bölümlerine sağlam giden insanların o havasızlıkta sağlam çıkmaları gerçekten büyük bir mucize değil mi?

-Gerek orada sağlık hizmeti veren doktorlar ve memurlar, gerekse de buraya şifa için gidenlere bu havasız ortamın layık görülmesi sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Hepsi olmasa bile büyük bir kısmı eğitimsiz ve belirli yerlerin referansları ile doktor odalarında oturup hastalara hizmet etmek yerine bağırıp çağırmayı kendilerinde hak görmeleri sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Aksaray’da bir kitlenin her istediği zaman, istediği doktora randevu alıp istediği kadar muayene olurken birilerinin aylarca bir doktora sıra bulmaya çalışması bana mı tuhaf geliyor?

-Son aylarda büyük uğraşlar sonucunda sıra alınan doktorun yerine başka doktorların hasta kabul etmesi sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Pazartesi gününe sonuç için hastasını çağıran ve Pazartesi günü izinli olduğu için hastaneye gelmeyen doktorun aymazlığı sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Acilinden birçok bölümüne kadar temiz ve hijyenik bir yer olması gereken hastanenin temizlik konusundaki sıkıntılarının da hiç ama hiç gündeme getirilmemesi de sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Bunca başarısızlıklara rağmen arada bir başhekim değişikliği dışında sorunun kaynağı olan ve bir yerlerden dayıları veya amcalarının bulunduğundan kimsenin şüphe duymadığı idarecilere hiç kimsenin dokunamaması sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Bazı doktor sekreterlerinin halka karşı sergilediği tavırlar ile hastane içerisindeki hal ve hareketlerinin sağlık bakanında bile olmaması sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Hastanede en mahrem olması gereken polikliniklerden birisi olan kadın doğum bölümüne hastaların 3’er, 5’er gruplar halinde alınıp toplu tanı için mülakata çekilmeleri sadece bana mı tuhaf geliyor?

-Haftalar sonra istediği doktora sıra alabilen bir kişinin doktor yerine asistan tarafından kontrol edilmesi ve doktorunun hastanede bile olmaması mı sadece bana tuhaf geliyor?

-Bütün bunlar bilinip, görülürken, şikâyetlerin ardı arkası kesilmezken kameralar karşısında hastane gezip “Halkımız son derece memnun” denerek herkesin hastaneden memnun olduğunun söylenmesi mi bana tuhaf geliyor?

Kısaca değerli hemşerilerim gerek idare gerekse sendikaların halktan önce çalışanları memnun etme çabası içerisinde olması ve referanslarla görevlere atananların değiştirilmelerinin teklif bile edilememesi nedeniyle bu durumundan daha iyi olmayacak bir sağlık kuruluşu konusunda yetkililere kulak verin derim.

Yani hasta olup da bu kurumun kapısına düşmezseniz inanın sizler de bu kurumdan son derece memnun olursunuz?

Çünkü hasta olup da bu kurumun kapısında derman aradığınız sürece bu kurumda sorun ve sıkıntılar bitmiyor. Yani sendika ve idarecilere göre sorun çalışanlarda değil Aksaray halkında…

Konu Aksaray olunca hepimiz de 13 yıla şükür ederken gerisinde kalan 40 güne takılmış ve sanırım sadece bu 40 günün hesabını sorabildiğimiz için 13 yıllık emeği ilk gününde bile göremediğimiz Atatürk Kültür Merkezimiz hizmete girdiği 10 Mayıs 2006 tarihinden sonra Aksaray’a yakışacak bir hale getirilmek için 2025 yılı bahar dönemi ile yeniden tadilata alındı ve aylardır kapalı.

Yani 13 yıl 40 günde zar, zor yapılabilen bir yer o kadar zahmetin ardından 19 sene sonunda yeniden tadilata alındı.

Bu tadilat kimler ve ne şartlarda yapılıyor, ihalesi ne zaman yapıldı ve tadilat bedeli nedir ben bilmem ama aradan geçen aylara rağmen yapımı gibi tadilatı da artık insanları endişelendirmeye başladı.

13 sene 40 günde zorlama ile yapılabilen ve Aksaray’a hiç yakışmayan bir Kültür Merkezinin yenisinin ve daha moderninin yapılması gerekirken eskisinin aylardır tadil edilmeye çalışılması için karar veren tüm yetkililere Aksaray halkını düşündükleri için çok teşekkür ediyorum.

***

Ediyorum, etmesine de sahi bizim bu kültür merkezimizi kim tadil ediyor?

Süreç ne zaman son bulacak ve tadilat için hazırlanan projenin sonunda bu alan nasıl görünecek.

Yıllarca atıl durumda kaldıktan sonra 2000’li yılların başında Ak Parti yatırım hamleleri ile tamamlanabilen bu merkez resmi rakamlara göre 450 bin nüfuslu bir ile yetecek mi?

Bunun yerine çok daha büyük ve gelişmiş, başka amaçlara da hizmet verebilecek bir kültür merkezi Aksaray halkının hizmetine sokulamaz mıydı?

Ama inanın yapımındaki 13 yıl olmasa bile sonunda kalan 40 günlük süre beni bir Aksaraylı olarak endişelendirmeye başladı.

Bu tadilatta inşallah 3-5 yılda tamamlanır tamamlanmasına da sonunda bu firma da 40 günlük bir zaman aşımı yapmaz inşallah.

Aksaray’ımız ne de olsa bu takanlara da, takılmayanlara da “Çok şükür, en azından yapılıyor ya” diyecek ve hiçbir şeyin arkasını aramayacak bir yapıya sahip nasıl olsa…

Ama şehir sevdalılarımızın başka işleri var da ben üzerime düşmeyerek soruyorum ne oldu bizim 13 yıl 40 günlük ince işçiliklerle yapılan bu kültür merkezimize?

Dün 24 Kasım öğretmenler günüydü.

Yine o cümlenin kullanılabileceği çok sayıda toplantı, anma ve programı fırsat bilenler öğretmenliğin ne kadar kutsal bir meslek olduğunu güzellemeler ile dile getirirken samimiyetsiz olduğunu dinleyenlerin de bildiği güzellemeler ile günü tamamlama çabaları sona erdi.

Bu sene de öğretmenlerimizin kölesi olmadık ama, sorunlarını çözmek adına da hiçbir şey yapmadık.

Okullardaki sorunlarını,

Çocuklarını savundukları gerekçesi ile her türlü ahlaksızlığı kendilerinde hak bilen velileri,

Büyük şehirlerde yaşadıkları mali sıkıntılarını,

Eğitim sistemindeki sürekli yapılan revizyonlar konusunda fikirleri bir kez alınmasa da bir öğretmenler gününü daha atlatmanın rahatlığı ile yastıklarımıza başımızı koyarak “Nasıl olsa seneye 365 gün var” diyerek huzur içerisinde gözlerimizi kapattık.

Atanamayan,

Atansa da geçinemeyen,

Geçinse de sorunları çözülemeyen,

Sorunları görmezden gelinen öğretmenlerimizin yine 3-5 dakikalığına kölesi olabileceğimizi yüzlerine söyleyiverdik.

***

Bu yılda çözülmeyen sorunlar bir daha ki yıla çözülmez ama ne yapalım artık umut bizlerin ekmeği değil mi?

Öğretmenlerimizi senede 1 gün hatırlayıp saçlarını okşamaya kıyamadığımız yavrularımızı gözlerimiz kapalı emanet edip (Bu günlerde olmasa da en azından geçmişte) eti senin kemiği benim diyen duyarlı velilerden öğretmen yumruklamayı kendinde hak bilen velilerin bulunduğu bir döneme geçtik.

Bugün ilimizde hangi okulda ne türden sıkıntı var?

Hangi okulun nelere ihtiyacı var?

Okula giden hangi çocuğun nasıl bir sosyal, ekonomik ve psikolojik bir durumu var bunları bizler bilmesek de;

İzin günleri,

Maaşları,

Giyimleri,

Duruşları,

Siyasi düşünceleri,

İnanışları,

Yaşam tarzları her kesimin gözünü oyan öğretmenlerimiz iyi biliyor.

Ailelerin bile bilmediklerini bilen, her bir çocuğun durumunu gerek gözlem, gerekse de direkt görüşmeleri sonucunda analiz eden ve ailelerin yükünü alan, işleri çocuklardan önce ailelerini de eğitmek olan gerçek eğitimcilerimizin günleri kutlu olsun.

***

Gerçek eğitimci olmayan Otizmli bir çocuğu okul merdivenlerinden atacak kadar canileşmiş,

Görevine hak etmeden siyasi veya bürokrasi desteği ile geldikten sonra hiçbir bireye faydası olmamış,

Atandığı görevlerde meslektaşlarını yani eğitimcileri bir an bile dinlememiş ve görmezden gelmiş,

Görevinin kutsallığının ardına saklanmış ve bu saygın mesleğini kirleterek yüz binlerce meslektaşının yüzünü kızartmışlar hariç tabii ki…

Denmiş ki; “Bizim kara tren nerede”

Cevap mı?

Her zaman ki gibi; Geldi, geliyor, gelecek.

İhalesi olacaktı, yapacaklar, bakacaklar.

2004 Tarihinde bir belediye başkanımızın sözde çeyizi olarak verilen o demiryolu her seçim dönemi ile her gelen Bakana sorulur.

Sadece 2004 değil, aslında Cumhuriyetle başlayan ve “Demir ağlarla ördük anayurdu dört baştan” cümlesini de içinde barındıran 10’uncu yıl marşına baktığımızda da Aksaray’ın ülke için çokta öneminin olmadığını şimdi daha iyi anlıyoruz.

Sadece 2004’ten sonra değil, Cumhuriyetle birlikte başlayan kalkınma süreçlerinde o demiryolları sadece Türkiye’nin kalbine dokunmamış.

Aradan seneler geçmesine rağmen 10’uncu yıl marşındaki demiryolunu Aksaray halkı hala görmezken 21 yıl öncesinde verilen söz ile “Kaderimiz değişiyor” düşüncesine kapılmış ve Cumhuriyetin ilk yıllarındaki kalkınma hamlelerine benzer bir kalkınma hamlesi başlatan Ak Parti iktidarı ile hayalden öteye geçemeyen demiryoluna kavuşacağımızı düşünmüştük.

Serin bir İlkbahar akşamı Fatih Mahallesinde eskiden bulunan Hocaoğulları aile çay bahçesinde dönemin Ulaştırma Bakanı Binali Yıldırım belediye başkan adayları Nevzat Palta’ya destek için katıldığı programda ilk sözü vermiş ve o coşku ile dönemin başarılı kabul edilen belediye başkanı Osman Ertuğrul seçimi kaybederken Aksaray belediyesi demiryolu müjdesi ile el değiştirmişti.

Gelinen Süreçte;

Binali Yıldırım,

Lütfi Elvan,

Ahmet Arslan,

Mehmet Cahit Turhan,

Adil Karaismailoğlu,

İle son Bakanımız Abdulkadir Uraloğlu bu süreçte bakanlık koltuğunda hep benzeri soru önergelerine benzeri cevapları verdiler.

Geldi, geliyor ve gelecek.

Biz karasını beklerken başka iller artık renklisi için (Hızlısı) kulis çalışmalarını sürdürürken Aksaray kadar olamayan iller ile ilçeler bile bu kalkınma döneminden paylarını almalarına karşılık aynı Cumhuriyet döneminin ilk yıllarında olduğu gibi o demir raylar Aksaray’ı görmezden gelerek çevresinde dolaşırken nedense bir türlü ülkenin merkezine ulaşamıyor.

Bunun nedenlerini ve gerekçelerini çok değişik bahaneler ile ben birçok defa dinledim. Ama muhatapları sizlere de bunu bir şekilde anlatırlar da benim merak ettiğim asıl konu Aksaray’a demiryolu gelmemesinden çok Aksaray-Ulukışla-Yenice hattı olarak adlandırılan hattan Aksaray’ı neden çıkartıp sadece Ulukışla-yenice ihalesini gerçekleştirdiler? Ben asıl bunun cevabını bekliyorum…

Aksi halde sabırlı insanlarız taa 10’uncu yıl marşında bile demir ağlarla örülü olan yurdun bir parçası olarak görülmeyen Aksaray’a demiryolu bir 100 yıl daha gelmese şehir insanları olarak inanın hiç birimizin umurunda olmaz…