O Pembe Tablo Nerede?

Sonu görünmeyen ekonomik kriz tencerelerin içindeki malzemeleri her geçen hafta daha da azaltırken dar gelirli ve orta gelirli dediğimiz ülkenin yüzde 80’inin artık iki yakası bir araya gelmiyor.

Zengin ile fakir arasındaki makasın iyice açıldığı, orta direk denilen kitlenin de dar gelir sınıfına itildiği süreçte masraf ayları gelip çattı.

Yaz ayında meyve ve sebzeye bile hasret kalan ve sadece ödemedikleri doğalgaz faturaları ile bile mutlu olan bu kitlenin perişanlık günleri de gelip çattı.

Okul masrafları başta olmak üzere türlü masraf kalemleri ile mücadele eden kitlenin bir iki ay sonra ödemeye başlayacağı yüksek faturaları nedeniyle bugünden uykuları kaçarken birileri “Pembe tabloya bak” diyerek insanların göremedikleri tablonun varlığı konusunda ikna etmeye çalışıyor.

Bugüne kadar hep bu kriz ortamının biteceği hayali ile yaşayan bu kitlenin ekonomik krizlerin bitmesinin mümkün olduğu inancı da tamamen bitmiş durumda.

Zaten birilerinin süreçle anlattığına bakılırsa ekonominin düzelmesinden çok bahaneler yığını ile “Ne yapalım” algısı da oluşturulmuş durumda.

Ne diyelim hayırlısı.

Nasıl olsa bizim insanlarımız şükür etmeyi biliyor ve ne olursa olsun söylenilen her bahaneye kayıtsız şartsız da ikna oluyor.

Nasıl olsa bu durum konusunda konuşan bir muhalefet, yani kendi dertlerinin dışında dertlerin varlığına inancı olmayan bir muhalefetin varlığına bakıldığında halkın kendi sorunlarını kendilerinin aşmasından başka çaresinin olmadığını da ortaya koyuyor.

Bu güne kadar hep hayal ile yaşayan halka, pembe tablo göstermeye çalışan tuzu kuru pembe gözlüklülerin çabaları yetiyor mu? bilinmez ama artık kış gelmeden hanelerin ortasına şimdiden ateş düşmüş durumda.

Kış ve okul hazırlıkları ile iki yakası bir araya gelmeyen insanların sırtından inmeyen kan emici, adına fırsatçı denilen hırsızlar da eklenince insanlar bütünüyle bataklığın içerisine gömülürken birileri de bu insanlara “Nankörlük etmeyin sizin bulunduğunuz yer önemli değil, bizim baktığımız yerden pes pembe bir tablo görünüyor” diyerek yaşadıkları hayatları inkar ettirme derdine düşmüş durumda. 

Yani birileri keyifleri kaçmasın, düzenleri bozulmasın düşüncesi ile insanların çektiklerinin gerçek olmadığını ve aslında herkesin işinin tıkırında olduğuna hepimizi ikna etmeye çalışıyor.

-Ben ikna olurum da, okula gidecek çocuğunun cebine bir simit parası koyamayan baba nasıl ikna olur?

-2-3 Liraya ucuz ekmek almak için halk ekmek kapısında sabah-akşam bekleyen anneler nasıl ikna olur?

-Pazardan aldığı malzemeler her hafta zamlanan insanlar nasıl ikna olur?

-Yetmediği maaşları nedeniyle kredi kartlarını kullanıp bankaların bataklığına sürünenler nasıl ikna olur?

-Ürünü para etmemesine rağmen üretmek için aldığı her şey zamlanan ve çalışa, çalışa battığını söyleyen çiftçiler nasıl ikna olur?

-Kış hazırlıkları için Pazar artıklarını toplamak için Pazar yerine akın eden halk kitlesi nasıl ikna olur?

-Maaşları seviyesine ulaşan ev kirasını ödemekte zorluk çeken kiracılar nasıl ikna olur?

Yani iki yakası artık bir araya gelmeyen ve gelme şansı da kalmayan ülkenin gerçek azınlığı olan yüzde 80’lik kitle yaşadığı hayatı nasıl inkar eder de sizlerin anlattığı hayata ikna olur?

Bizler artık durduğumuz yerden bize anlatılan pembe tabloyu göremez durumdayız.

Bu tabloyu bize anlatanların o tablo da nelerin resmedildiğini de anlatmalarını rica ediyorum.

Gerçekten o tabloda ne var?

Ülkenin gerçek sahibi olan mutlu çoğunluğunun lüks ve şatafatı mı?

Bindikleri araçları mı?

Havuzlu lüks sitelerdeki evleri veya villaları mı?

Özel okullarda fink atan bebeleri mi?

Tatillerdeki yaşantıları mı var?

Bunu bizler görmüyoruz ama ülkenin yüzde 80’lik azınlığının kabuslarında;

Okul masrafı,

Salça ve kurutmalık biber masrafı,

Konserve ve kurutmalık masrafı,

Turşu ve kış ekmeği gibi masraflar ile 2-3 ay sonra gelmeye başlayacak yüklü doğalgaz ve elektrik faturalarının kabusu var.