Beklentiler…

İnsan olmanın gereği midir, yoksa insanoğlunun doyumsuz ve açgözlü olmasının karşılığı mıdır bunu bilemiyoruz ama son yıllarda çıkar ilişkileri ile insanların her birinin birbirinden beklentileri sınırları zorlamaya başladı.

Hangi meslek dalı olursa olsun her bir konumda olan insanlardan yine başka insanlar hep büyük beklentiler içerisindeler.

Bu beklentiler kimi zaman makul, kimi zamanda sınırları zorlayan hatta yapılamayacak beklentiler oluyor.

İdareciyseniz insanların sizleri karakter terazisinde tartmak için mutlaka çıkarlarına ve taleplerine hizmet etmek gibi bir yük bindiriliyor üzerinize,

Bu yükü almak, hakka girmemek ve adil olmaya çalıştığınız zaman gram bile karakterinizden daha ağır geliveriyor.

Özellikle salanilazsyon çukurunun her geçen günde daha çok dolması ve daha derinleştirilmesi sayesinde insanlar artık istedikleri kişi veya kurum için istedikleri algıları oluşturma hakkını da “İfade özgürlüğü” kalkanı arkasında kendilerine hak görüyorlar.

Bir kurumdan illegal şekilde iş isteyen, ya da istediği işçileri istediği yerlere atattıramayan hemen altı kara tavasını alarak sanalisazyon çukurunun başına koşuyor.

“Nasıl olsa algı, olgunun önüne geçiyor” mantığı ile başlayan karalama kampanyası araştıran, okuyan ve gerçeğin peşinden koşanlar tarafından ayırt edilse de genel olarak toplumda illegalitesi karşılık bulmayan az veya çok mutlaka hedefine ulaşıyor.

İşte öyle bir süreçte artık 10 Ocak gazeteciliği dışında da, gazetecilik yapmak isteyenlerin de birilerinin beklentilerine karşılık vermeleri isteniyor.

Beklentileri karşılanmayanların gazeteciliğini sorgulamak bile 4 kelimeyi yan yana getirip bir cümle kuramayacak kapasitedeki iş takipçilerine yeni hedefler çıkartıyor.

Gazetecilik mesleği doğru olduğunu ve inandığın ve araştırdığını yazabilmek mesleği iken ne yazık ki artık beklentileri ve talepleri hiç bitmeyenlerin de hedefi veya içerisine sızdığı bir meslek haline gelmiş bir durumda.

Ülke genelinde bizim ildeki gibi bir sürü federasyon veya konfederasyon adı altında kuruluşların mesleğin etik ve ahlaki kurallarını kapsayan gerçek anlamda bir meslek yasası için bu güne kadar hiçbir adım atmayışı da ne yazık ki bu rezilliğe çanak tutuyor.

Sadece “Bana bir koltuk olsun da yeter” diyerek değişik dernek ve federasyonlar kuranların birbirlerine üstünlük kurmak için verdikleri çabayı birazcık gazetecilik mesleği için verememiş olması ve halen de ülkenin dört bir yanında karşılık bulmaları da ne yazık ki yine biz gazetecilerin en büyük utancı olarak raflarımızın baş köşesinde bir plaket gibi duruyor.

Evet Her ilde olan ve bir takım kamu kurum ve kuruluşlarından, siyasilerden, STK temsilcilerinden bekledikleri illegal taleplerini karşılayamayanların ayıbı da ne yazık ki biz gazetecilerden önce bu ili yönetenlerin raflarındaki utanç plaketi gibi duruyor.

Geçmişte Aksaray’da görev yapmış, Aksaray’dan ayrıldıktan sonra en utanç verici suçlamalardan birisinden dolayı görevden el çektirilip sonrasında aklanmak yerine emekliliğini isteyerek gerçek memleketine yerleştikten sonra Aksaray’daki bir akrabasının bekası için Aksaray’daki haber kaynaklarının, fotoğraflarının altında her türlü yorumu yapmayı kendisine hak bilene kim ve ne olduğunu hatırlatmadığımız sürece de bu ayıba ortak oluyoruz.

Her zaman dediğim gibi Aksaray belediyesinden beklentilerini karşılayamayan, istediğini alamadığı için de sayfa, sayfa dolaşarak algı oluşturmaya çalışan S…n A…y soruyorum sana “Sana ne Aksaray belediyesinden veya Aksaray’dan”

Aksaray’da mı yaşıyorsun?

Aksaraylı mısın?

Her şeyden önemlisi Aksaray belediyesinden beklediğin ahlaksız teklifin nedir???

Bu ildeki hiçbir basın yayın organı sen ve senin gibilerin beklentilerinin karşılanması için senin gazınla çalışan kurumlar değiller.

Artık internet sayfalarında hakkında çıkan ve yalanlanmadığı gerekçesi ile halen kaldırılmayan haberlerden kurtulduktan sonra Aksaray’a yerleş ve ondan sonra Aksaray’daki belediyenin karnesini sanalizasyon çukuru başında değerlendir.